บทที่ 2

ฟู่เฉินจ้องมองมือของสวีจือหรู ค่อย ๆ รู้สึกหนักอึ้งในใจ จากนั้นพูดว่า “แค่หนึ่งเดือน หนิงหนานเสว่ ทางที่ดีคุณอย่าคิดจะเล่นอะไรตุกติก ถ้าคุณมีความคิดอะไรแอบแฝง ผมจะให้คุณต้องชดใช้”

หนิงหนานเสว่แสยะยิ้ม “ตกลง ตราบใดที่คุณเต็มใจอยู่กับสุยสุย ฉันจะร่วมมือคุณทุกอย่าง”

“ในฐานะพ่อ คุณไม่ควรให้ของขวัญวันเกิดกับสุยสุยหน่อยเหรอ?”

ฟู่สุยสุยนอนอยู่ในอ้อมแขนของหนิงหนานเสว่

ในเวลานี้ รถกำลังขับไปยังบ้านตระกูลฟู่

“คุณแม่คะ คุณพ่อมาจริง ๆ เหรอคะ…” น้ำเสียงของฟู่สุยสุยสั่นเครือเล็กน้อย แม้ว่าจะพยายามควบคุมได้ดี แต่ความปรารถนาในดวงตานั้นกลับไม่สามารถควบคุมได้

หนิงหนานเสว่ลูบหลังเธอเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำอย่างอ่อนโยนว่า “แน่นอนจ้ะ”

ฟู่สุยสุยตาเป็นประกายทันที “งั้นคุณแม่ห้ามบอกคุณพ่อว่าหนูไม่สบายนะคะ หนูกลัวคุณพ่อจะไม่สบายใจ”

ในชั่วขณะนั้น หนิงหนานเสว่เพียงรู้สึกว่าดวงตาร้อนชื้น และปวดจมูกมาก เธอลูบไรผมของฟู่สุยสุย “ได้จ้ะ แม่สัญญา”

ฟู่สุยสุยยื่นนิ้วก้อยออกมา หนิงหนานเสว่เข้าใจความหมายของเธอ จึงเกี่ยวก้อยกลับ

“ร้อยปีก็ห้ามเปลี่ยนนะคะ…” ฟู่สุยสุยยิ้มหวาน

แต่ทุกสิ่งทุกอย่างกลับพร่ามัวในสายตาของหนิงหนานเสว่

ลูกของเธอ

ญาติทางสายเลือดเพียงคนเดียวของเธอในโลกใบนี้

กำลังจะจากไปแล้ว

แต่ก่อนที่ลูกจะจากไป เธอต้องมอบความฝันสุดท้ายให้ลูก

เมื่อมาถึงบ้านตระกูลฟู่ พ่อบ้านก็รีบมารับกระเป๋าเดินทางของทั้งสองคน หนิงหนานเสว่ถามว่า “คุณผู้ชายอยู่ข้างในไหม?”

พ่อบ้านพยักหน้า “อยู่ครับ”

เมื่อได้คำตอบ หนิงหนานเสว่ก็สบายใจขึ้น หลังแต่งงาน ฟู่เฉินอาศัยอยู่ที่เรือนหอแห่งนี้นับครั้งได้ และสุยสุยก็ได้เจอพ่อแค่ในโทรทัศน์เท่านั้น

หนิงหนานเสว่จูงมือฟู่สุยสุยเดินเข้าไปในวิลล่า

เมื่อมองเห็นฟู่เฉินนั่งอยู่บนโซฟาแต่ไกล ๆ

ฟู่สุยสุยตาเป็นประกายทันที หนิงหนานเสว่ปล่อยมือเธอ แล้วตบไหล่เธอเบา ๆ “ไปสิจ้ะ”

ฟู่สุยสุยจึงเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง ร่างเล็ก ๆ ดูเก้ ๆ กัง ๆ และขี้อายเล็กน้อย จากนั้นหยุดตรงที่ไกลจากหน้าโซฟามาก แล้วร้องเรียกอย่างแผ่วเบาว่า “คุณพ่อ…”

ฟู่เฉินขยับดวงตาเล็กน้อย ความจริงเขาได้ยินเสียงหนิงหนานเสว่มาตั้งนานแล้ว

แต่เขาไม่อยากออกไปต้อนรับ

เมื่อได้ยินเด็กคนนี้เรียกพ่อ เขาก็อึ้งไปชั่วขณะอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่ไร้เดียงสาที่แทบจะเหมือนกับหนิงหนานเสว่ไม่มีผิด เขาก็เกิดความรู้สึกต่อต้านจากจิตใต้สำนึก

เขากลืนน้ำลาย แล้วตอบว่า “อืม” เสียงเบา

จากนั้นหยิบของขวัญที่ห่ออย่างดีที่ไว้อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา

“ของขวัญวันเกิดจ้ะ”

นัยน์ตาของฟู่สุยสุยเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “ขอบคุณค่ะ…” แม้แต่น้ำเสียงก็ยังรู้สึกเขินอาย

ดวงตาของหนิงหนานเสว่เย็นชาลงเล็กน้อย ไม่พอใจกับการแสดงออกของฟู่เฉิน จึงเดินเข้าไปลูบศีรษะฟู่สุยสุยเบา ๆ “สุยสุยเปิดดูสิจ้ะว่าคุณพ่อให้อะไร”

สุยสุยอมยิ้ม แล้วแกะห่อของขวัญออกทันที

เมื่อเห็นของขวัญ รอยยิ้มของสุยสุยก็หายไปทันที แต่แล้วก็รีบยิ้มออกมาอย่างรวดเร็ว “ขอบคุณค่ะคุณพ่อ หนูชอบมากเลย”

เมื่อหนิงหนานเสว่เห็นต่างหูเพชรคู่นั้นก็รู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมาทันที

หนิงหนานเสว่ระงับความโกรธในใจ “สุยสุยจ้ะ เราสัญญากับคุณลุงว่าจะรีบเข้านอนเร็ว ๆ นะ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้คุณพ่อจะพาหนูไปเที่ยวนะ”

เมื่อฟู่เฉินได้ยินคำว่า ‘คุณลุง’ ดวงตาของเขาก็กระตุกเล็กน้อย

ส่วนสุยสุยพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แม้ว่าเธอจะไม่ชอบของขวัญชิ้นนี้ แต่การที่ได้เจอพ่อกับแม่อยู่ด้วยกัน เธอก็มีความสุขมากแล้ว!

คุณแม่บอกว่าถ้าไม่อยากให้คุณพ่อรู้ว่าคุณหมอเป็นใคร ก็ให้เรียกว่าคุณลุง ดังนั้นเธอจะต้องฟังคุณหมอลุง รีบเข้านอนเร็ว ๆ

“ไปเถอะ!” หนิงหนานเสว่อมยิ้ม มองดูแม่บ้านพาฟู่สุยสุยขึ้นไปชั้นสอง

หนิงหนานเสว่ถือต่างหูเพชรคู่นั้นไว้ในมือ “ท่านประธานฟู่ ดิฉันรู้ว่าคุณงานยุ่งมาก แต่ถึงแม้จะให้ของขวัญอย่างไม่ใส่ใจ ก็ไม่ควรถึงขนาดให้ต่างหูเพชรกับเด็กอายุสี่ขวบ”