บทที่ 3

ทันใดนั้น สุยสุยพลันพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เพราะคุณแม่ชอบคุณพ่อมากยังไงล่ะคะ คุณพ่อไม่ชอบสุยสุยไม่เป็นไร แต่ชอบคุณแม่มากกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ?”

“ต่อไปนี้คุณพ่อดีกับคุณแม่ให้มากกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ...”

เสียงของเธอเบามาก ๆ ดวงตากลมโตคมเข้มมองไปยังฟู่เฉิน

แววตาของฟู่เฉินสั่นไหวเล็กน้อย

เป็นไปตามคาด

เขารู้อยู่แล้วว่าจุดประสงค์ของหนิงหนานเสว่ไม่ได้บริสุทธิ์ เพื่อลูกอย่างเดียว

“แม่เป็นคนสอนให้หนูพูดแบบนี้เหรอ?” ฟู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา และแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน

“เปล่าค่ะ” ฟู่สุยสุยรีบส่ายหน้า

ฟู่เฉินย่อมไม่เชื่อแน่นอน ดวงตาของเขาเย็นชาลงเล็กน้อย

ฟู่สุยสุยรู้สึกว่าดูเหมือนคำพูดของเธอจะทำให้พ่อไม่พอใจ แต่เธอรู้ว่าจริง ๆ แล้วเธอก็เหมือนกับเจ้าหญิงเงือกที่มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว ถึงแม้ว่าแม่จะบอกว่าอาการป่วยของเธอหายดีแล้ว แต่ความเป็นจริงเธอสามารถรับรู้ได้ว่าอาการป่วยของเธอร้ายแรงมาก ๆ

แต่เธอก็หวังว่าถ้าวันหนึ่งเธอกลายเป็นฟองแล้วกลับคืนสู่ท้องทะเล

ถ้าอย่างนั้น เธอก็หวังจะมีใครสักคนรักแม่ของเธอ

ฟู่สุยสุยลุกขึ้นยืน ย่ำเท้าบนพรมที่นุ่มสบายไปยังชั้นหนังสือเล็ก ๆ แล้วหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งออกมา “คุณพ่อคะ คุณแม่ชอบคุณพ่อมากจริง ๆ ค่ะ คุณพ่อลองดูข้างในได้นะ~”

ฟู่เฉินอึ้งไปชั่วขณะ จ้องมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังของฟู่สุยสุย

เขารับสมุดบันทึกที่ห่อด้วยหนังวัวมา ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเก่ามากแล้ว

“คุณพ่อต้องดูให้ได้นะคะ” ฟู่สุยสุยยิ้มหวาน

แน่นอนว่าฟู่เฉินรู้ว่าหนิงหนานเสว่ชอบเขา ไม่ต้องให้คนอื่นบอก เขาก็เข้าใจ ดังนั้นเขาจึงไม่อยากเปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นดูเลย แต่ก็ตอบว่า “อืม” คำหนึ่งอย่างขอไปที

เมื่อหนิงหนานเสว่ชงนมเสร็จกลับมา ฟู่สุยสุยก็เข้านอนอย่างว่าง่าย

หนิงหนานเสว่พาฟู่เฉินออกจากห้องนอนอย่างระมัดระวัง

พอปิดประตูและเดินห่างออกไปไกล หนิงหนานเสว่ถึงพูดว่า “พรุ่งนี้เช้าคุณไปส่งสุยสุยที่โรงเรียนด้วยตัวเอง คุณไม่ต้องนอนที่ห้องรับแขกหรอก ฉันจะนอนเอง”

เมื่อฟู่เฉินได้ยินดังนั้นก็เผลอแสยะยิ้มโดยไม่รู้ตัว “ทำไมเหรอ อยากจะฉวยโอกาสแอบปีนขึ้นเตียงผมตอนกลางคืนอีกแล้วเหรอ?”

คำดูถูกเหยียดหยามที่บาดหูนั้น ทำให้หนิงหนานเสว่หน้าซีดเผือดในทันที

หนิงหนานเสว่นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

ตอนที่เธอเพิ่งแต่งงานกับเขาใหม่ ๆ

เธอก็เคยทำเรื่องโง่ ๆ แบบนั้นจริง ๆ

แม้ว่าคุณปู่จะสั่งให้เธอทำเช่นนั้น แต่เธอเองก็มีส่วนรู้เห็น

หลายปีมานี้เธอก็ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้แล้ว

หนิงหนานเสว่เม้มปาก “สบายใจได้ มันจะไม่เกิดขึ้นอีก”

สายตาของฟู่เฉินเย็นชาลง “ขอให้เป็นอย่างนั้น”

หนิงหนานเสว่รู้ว่าเขาไม่เชื่อ และเธอก็ไม่มีหน้าที่ต้องอธิบายอะไร ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาได้จางหายไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอไม่รักเขาแล้ว

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของฟู่เฉินก็ดังขึ้น เมื่อหนิงหนานเสว่เห็นชื่อ ‘จือหรู’ ปรากฏบนหน้าจอ

จึงเบือนหน้าหนีอย่างรู้ความ และได้ยินเสียงที่ทั้งทุ้มต่ำ ดึงดูด และนุ่มนวลของฟู่เฉินดังขึ้นด้านหลัง “หรูหรู...”

“อืม คืนนี้ไม่ไปแล้ว”

“พักผ่อนเยอะ ๆ นะ”

หัวใจของหนิงหนานเสว่สงบราวกับน้ำนิ่ง

....

เช้าวันรุ่งขึ้น หนิงหนานเสว่ทำหน้าที่จัดเสื้อผ้าให้สุยสุย

ส่วนฟู่เฉินยืนมองอยู่ข้าง ๆ

หนิงหนานเสว่ลุกขึ้นแล้วยื่นกระติกน้ำและกระเป๋านักเรียนให้ฟู่เฉินอย่างเป็นธรรมชาติ

ฟู่เฉินมองกระติกน้ำและกระเป๋านักเรียนสีชมพูแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เลขาจางที่อยู่ข้าง ๆ กำลังจะรับเอา แต่หนิงหนานเสว่ขัดจังหวะเสียก่อน “ฟู่เฉิน ถือไว้”

ฟู่เฉินมีแววตาซับซ้อนมากขึ้นเล็กน้อย แต่แล้วก็รับไว้

เลขาจางมองท่านประธานฟู่ผู้เย็นชาและเคร่งขรึมมาแต่ไหนแต่ไรถือของสีชมพูสดใสสองอย่างนี้ รู้สึกช่างเหมือนคุณพ่อมือใหม่อย่างไงอย่างงั้น และอดหัวเราะไม่ได้ชั่วขณะหนึ่ง