บทที่ 2 เยือนบ้านเหลียนซาน 2

“หลายปีมานี้ เจ้าสบายดีหรือไม่” หยางเหวินเย่ถามพลางลุกขึ้นนั่ง เขาแตะที่ข้อเท้าของตนเบา ๆ มันค่อนข้างจะบวมแดง แต่ก็คงไม่ถึงกับหัก

“ท่านพี่เจ็บข้อเท้าหรือเจ้าคะ”

เจ้าของน้ำเสียงร้อนรนคว้าตะเกียงขยับเข้าใกล้ ดวงตากลมโตวูบไหว แสดงความห่วงใยออกมาอย่างชัดเจน ทว่าสิ่งที่ทำให้คนมองต้องตกตะลึง กลับมิใช่การขยับตัวเข้าใกล้ของภรรยาอัปลักษณ์

ดวงตาสีน้ำผึ้งของนางงดงามยิ่งนัก!

“เล็กน้อยเท่านั้น”

ทว่าเถียนเถียนมิยอมฟัง หายตัวไปเพียงครู่เดียวก็กลับมาพร้อมกับถังน้ำสะอาด นางค่อย ๆ ทำความสะอาดอย่างระมัดระวัง ทั้งข้อเท้าข้างที่เจ็บและไม่เจ็บ ล้วนทะนุถนอมดูแลดีมิต่างกัน

หลังจากนั้นก็ทายาบรรเทาอาการบวมช้ำอย่างเบามือ ลืมนึกไปว่าอาการเจ็บปวดเพียงน้อยนิด คงมิได้ระคายความรู้สึกของท่านแม่ทัพที่ผ่านศึกสงครามมา

“เอาไว้มะรืนนี้ค่อยประคบร้อนเพื่อลดบวม ท่านพี่อดทนหน่อยนะเจ้าคะ”

“มิเจ็บมากนัก...”

“เจ็บน้อย เจ็บมาก ก็คือเจ็บ ท่านพี่พักผ่อนเถิดนะเจ้าคะ เถียนเถียนจะคอยดูแลท่านพี่เอง”

ดวงตาของนางปริ่มคล้ายว่าจะร้องไห้เต็มทีแล้ว ตั้งแต่หยางเหวินเย่เกิดมายังมิเคยได้รับการเอาใจใส่ดูแลเช่นนี้มาก่อน ก็ให้รู้สึกชุ่มฉ่ำในหัวใจมากอยู่เหมือนกัน

ทว่าก็ยังรู้สึกขัดใจที่นางมิใช่หญิงงาม คงจะเติมเต็มความปรารถนาทางกายให้เขามิได้

ต่อให้ดวงตาคู่นั้นจะมีเสน่ห์อย่างมากก็ตามที

“เถียนเถียน”

“เจ้าคะ ท่านพี่” นางรีบผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรง หลังจากล้มตัวนอนไปได้เพียงหนึ่งเค่อ (สิบห้านาที)

“เจ้ายังมิได้ตอบคำถาม หลายปีมานี้ สบายดีหรือไม่”

“เถียนเถียนสบายดี ท่านพ่อท่านแม่เมตตาข้าและจางฉวนมาก มิต้องการอะไรมากไปกว่านี้แล้ว”

“จางฉวนคือผู้ใดกัน” หยางเหวินเย่มิเข้าใจว่าเหตุใดจึงต้องตวัดเสียงใส่นาง โชคดีที่ดับตะเกียงไปแล้ว มิเช่นนั้นภรรยาคงจะคิดไปว่าสามีกำลังแสดงอารมณ์หึงหวงไม่พอใจอยู่

“บ่าวที่อยู่ในกระโจมแม่ทัพกับเถียนเถียนตั้งแต่ต้น ท่านพี่พอจะจำได้หรือไม่” นางกล่าวเสียงใส แสดงออกชัดเจนว่าสนิทสนมกับบ่าวคนที่ว่าค่อนข้างมาก

“จำได้ เจ้านอนเถิด วันพรุ่งนี้เราค่อยสนทนากันต่อ”

ภรรยาของหยางเหวินเย่รับคำอย่างว่าง่าย คืนเดือนมืดทำให้เขามองมิเห็นหน้านาง กระนั้นผ้าผืนบางก็ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ป้องกันมิให้ผู้เป็นสามีลำบากใจยามต้องอยู่ใกล้ ๆ กัน

แม่ทัพหนุ่มใช้เวลาเดินทางจากเมืองหลายชั่วยาม ซ้ำยังดื่มสุราในปริมาณมาก พอได้ล้มตัวลงบนเตียงที่คุ้นเคยก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว มิได้สนใจแผลบริเวณศีรษะหรืออาการบวมบริเวณข้อเท้าของตนอีก และในระหว่างเขาที่กำลังหลับฝันถึงนางสวรรค์ผู้นั้นอยู่นั้น ภรรยาอัปลักษณ์กลับใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

เถียนเถียนข่มตามิหลับแทบจะตลอดคืน!

เสียงเหล่าสกุณาร้องเรียกบุรุษร่างสูงให้ได้สติ แต่กว่าเขาจะพร้อมลุกออกจากเตียง ดวงตะวันก็แทบจะตรงศีรษะเสียแล้ว หยางเหวินเย่กวาดตามองดูโดยรอบ พบว่าห้องของเขามิได้มีอะไรเปลี่ยนไปมากนัก เครื่องเรือนยังเป็นของดั้งเดิม มีเพียงตู้เสื้อผ้าที่เดาเอาเองว่าเป็นของภรรยาเพิ่มเติมมาตู้หนึ่ง และอีกประการที่เปลี่ยนไป นั่นคือกลิ่นหอมราวกับดอกไม้ที่ลอยละล่องอยู่โดยทั่ว