บทที่ 2 เยือนบ้านเหลียนซาน 3

ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยาม ท่านแม่ทัพรูปงามก็จัดการทำความสะอาดตัวเองเรียบร้อย เขาจัดการสวมเสื้อผ้าท่อนล่าง ก่อนจะร้องเรียกภรรยาให้กลับเข้ามาช่วยเหลืออีกครั้ง และพอมองผ่านฉากกั้น ก็พบว่าเถียนเถียนกำลังขยับผ้าคลุมหน้าของนางให้แน่นหนาดี ก่อนจะรีบตรงเข้ามาดูแลสามีที่กำลังหงุดหงิดเพราะการเดินเหินที่ไม่สะดวก

ความจริงหยางเหวินเย่มิได้รู้สึกเจ็บปวดอะไรมาก ทว่าตั้งแต่ก้าวเข้ารับตำแหน่งสำคัญในกองทัพ ก็มิเคยมีผู้ใดใส่ใจอาการเจ็บปวดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขานัก ด้วยคิดไปว่าบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ดั่งภูผาคงจะไม่ยี่หระกับความเจ็บปวด หากไม่ได้ถึงขั้นเลือดตกยางออกก็จะไม่สนใจดูแลรักษา

ความใจใส่ของภรรยาอัปลักษณ์ ทำให้เขารู้สึกว่าตนกลับไปเป็นคุณชายหยางเหวินเย่คนเดิมอีกครั้ง

คนที่มิได้แข็งกระด้างและเย็นชากับผู้คนรอบตัว

“ท่านพี่เดินระวังนะเจ้าคะ” นางกล่าวขณะประคองบุรุษผู้ที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จกลับเข้าห้องนอน

ปรากฏว่าผ้าปูเตียงถูกเปลี่ยนเป็นของใหม่ เพราะคืนที่ผ่านมา เขาเมามายอย่างหนักและหลับนอนลงทั้งที่เนื้อตัวยังสกปรกอยู่ ระหว่างรำลึกถึงความหลัง เถียนเถียนก็จัดการซับผมของสามีจนแห้ง รวมถึงเช็ดตัวให้จนแล้วเสร็จดี

“เจ้าดูท่าทางชำนาญเรื่องการแต่งตัวให้บุรุษ”

“ก่อนหน้าที่ท่านพ่อจะสิ้น ข้าคอยดูแลท่านพ่อยามได้รับบาดเจ็บอยู่เสมอเจ้าค่ะ”

เขาจำได้ว่านางกำพร้ามารดาตั้งแต่อายุได้เพียงสิบขวบ จึงสนิทสนมกับบิดาค่อนข้างมาก และหากท่านรองแม่ทัพหวังเฉินกงยังมีชีวิตอยู่ รอดจากสงครามในคราวนั้น บุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านก็คงจะได้แต่งงานกับบุรุษที่เต็มใจมากกว่าหยางเหวินเย่

แต่จะมีบุรุษใดยินยอมแต่งงานกับหญิงอัปลักษณ์อยู่หรือ

หลังจากพิจารณาให้ถี่ถ้วนแล้ว การแต่งงานกับผู้มีอำนาจจะทำให้นางรอดปลอดภัยจากการดูถูกเหยียดหยาม โดยเฉพาะเรื่องที่อัปลักษณ์จนหาสามีไม่ได้ ทว่ามีเรื่องหนึ่งที่หยางเหวินเย่กลับนึกสงสัย

ดวงตาของเถียนเถียนงดงามหาได้ยาก ใบหน้าของนางจะมิงดงามสมกับดวงตากลมโตสีน้ำผึ้งนั้นเลยหรือ

ยังมิทันจะได้ไตร่ตรองอะไรนาน บิดาและมารดาของหยางเหวินเย่ก็ปรากฏตัวอยู่ในห้องนอนของเขา เถียนเถียนที่เพิ่งจะใช้ผ้าพันข้อเท้าของสามีเรียบร้อย รีบทำความเคารพท่านพ่อสามี และวิ่งตรงไปกอดฮูหยินหยางอย่างสนิทสนม