บทที่ 3 สามีอารมณ์ร้าย 3

พอรินสุราเรียบร้อยแล้ว เถียนเถียนก็ตรงไปยังห่อสัมภาระขนาดเล็กทันที นางยิ้มกว้างผ่านผ้าคลุมหน้า ก่อนจะแกะของฝากที่สามีนำมาจากเมืองหลวง ปรากฏว่าเป็นเสื้อผ้าสามราวชุดและเครื่องประดับรูปผีเสื้อสีชมพูอมม่วง

เถียนเถียนชื่นชอบผีเสื้ออย่างมาก...

“ข้าไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้ จึงสั่งให้บ่าวช่วยเลือกให้อีกที ถ้าเจ้าไม่ชอบ เราค่อยไปซื้อหาจากร้านในเมืองหลังจากข้าหายดีแล้ว” หยางเหวินเย่มิได้พูดต่อ ด้วยมั่นใจแล้วว่านางกำลังยินดีกับของฝากจนแทบน้ำตาแทบจะร่วงอยู่แล้ว

“เถียนเถียนชอบทุกอย่าง ขอบคุณมากนะเจ้าคะ”

“ปากหวานอย่างที่ท่านพ่อว่าจริง ๆ” หยางเหวินเย่บ่นพึมพำ

“ท่านพี่ปวดตรงไหนหรือเจ้าคะ ข้าจะได้นวดให้”

“บ่าและต้นขา เจ้านวดที่บ่าก็พอแล้ว”

“เจ้าค่ะ” เถียนเถียนลงมือนวดโดยไม่รอช้า

ทว่าหลังจากผ่านไปได้เพียงแค่ชั่วอึดใจเดียว หยางเหวินเย่ก็ขอให้นางหยุดมือ

“เถียนเถียนนวดไม่ดีหรือเจ้าคะ” นางถามเสียงสั่น

“ดีมาก ข้าแค่รู้สึกง่วงขึ้นมาก็เท่านั้น”

หยางเหวินเย่โกหก เขามิแน่ใจว่านางทำอย่างไร มังกรเบื้องล่างถึงได้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาสู้ศึก และพร้อมที่จะออกรบกับศัตรูที่ไม่คู่ควร ยิ่งเถียนเถียนประคองเขากลับไปยังเตียงนอน มันยิ่งสะบัดหัวด้วยอารมณ์เดือดดาล ทำตัวคล้ายกับว่ามิได้ปลดปล่อยนานสักสามเดือน

ก่อนที่จะออกจากเมืองหลวง เขาก็ได้ตักตวงเอาความสุขจากเรือนร่างของหญิงงามทั้งสามนางจนอิ่มเอมแล้วมิใช่หรือ

ต้องเป็นเพราะดวงตาสีน้ำผึ้งคู่นั้นแน่ ๆ!

“เจ้านำกับแกล้มพวกนั้นออกไปเก็บเสียเถิด ได้กลิ่นแล้วนอนไม่ค่อยหลับ”

“เจ้าค่ะ ท่านพี่” เถียนเถียนตั้งใจว่าจะทำเช่นนั้นอยู่พอดี เพราะนางเองก็หิวไม่แพ้กัน และตั้งใจว่าจะไปหาอะไรง่าย ๆ รับประทานในห้องครัว

พอลับตาของภรรยา หยางเหวินเย่ก็เขย่งตัวออกจากเตียงและหยิบเอาผ้าผืนหนึ่งมาเตรียมเอาไว้เพื่อซ่อนหลักฐานของความปรารถนา เขาล้วงลงไปในกางเกงของตน ก่อนจะกำเจ้ามังกรยักษ์ขยับขึ้นลงอย่างเร่งรีบ