บทที่ 3 สามีอารมณ์ร้าย 4

ทีแรกก็นึกว่าท่านผู้อาวุโสจะรับคุณหนูเป็นลูกบุญธรรม ทว่ากลับเปลี่ยนใจขอให้บุตรชายช่วยแต่งงานกับสาวงาม เพื่อป้องกันมิให้นางถูกเอาเปรียบในอนาคต

หยางเหวินเย่ปกป้องนางด้วยการหนีหายไม่ทำหน้าที่สามีนานห้าปี ทว่ายามนี้เขากลับมาแล้ว และมีทีท่าว่าต้องการจะทำหน้าที่อย่างสมบูรณ์ เถียนเถียนจึงทำได้เพียงแค่ถ่วงเวลา และสวมผ้าคลุมหน้าของนางให้มิดชิดที่สุด

“คุณหนูกินข้าวอีกสักหน่อยเถิดนะเจ้าคะ”

เสี่ยวเหมย บ่าวประจำบ้านเห็นว่าคุณหนูเถียนเถียนตักอาหารเพียงสามคำก็นึกเป็นห่วง รีบตรวจดูว่ามีอาหารอันใดไม่น่ารับประทาน หรือเย็นชืดเกินไปหรือไม่

“วันนี้วาดรูปตลอดบ่าย ปวดเมื่อยทั่วตัว จึงทำให้กินอะไรไม่ลงนัก” เถียนเถียนละความจริงเรื่องต้องแบกบุรุษที่ได้ชื่อว่าสามีเสียตั้งหลายครั้ง ทั้งยังต้องนวดบรรเทาความปวดให้กับเขาอีกด้วย

“แช่น้ำร้อนสักหน่อยดีไหมเจ้าคะ เผื่อว่าจะหายปวดเมื่อย” แน่นอนว่าเถียนเถียนมิปฏิเสธ

ทว่าหลังจากเสี่ยวเหมยเติมน้ำร้อนเรียบร้อยดีแล้ว คุณหนูของนางก็สั่งให้กลับไปพักผ่อน เถียนเถียนจัดการเปลื้องเสื้อผ้า ก่อนจะก้าวขาลงถังไม้สำหรับอาบน้ำอย่างสบายอารมณ์ ป่านนี้ท่านพี่เหวินเย่คงหลับไปแล้ว และคงไม่ต้องการความช่วยเหลือจากภรรยาอย่างนางอีก

หลายปีมานี้นางเฝ้ารักเฝ้าคิดถึง ทว่าพอเจอตัวอีกครั้งกลับกลัวที่จะเข้าใกล้ ห้าปีก่อนนางยังเยาว์ ไม่พร้อมที่จะร่วมรักหรือเข้าหอกับบุรุษ และพอสามีมิได้บังคับฝืนใจ ทั้งยังออกคำสั่งมิให้ถอดผ้าคลุมหน้า นางจึงตั้งใจว่าจะประพฤติตนเป็นภรรยาที่ดี ให้สมกับความเมตตาที่ท่านพี่มอบให้

หากสามีต้องการครอบครองภรรยาให้ถูกต้อง นางก็ไม่ควรปฏิเสธมิใช่หรือ หากนางขัดขืนมิเต็มใจ ก็เท่ากับว่าเป็นคนอกตัญญูมิใช่หรือ

ความสับสนทำให้สะใภ้สกุลหยางปล่อยตัวเองให้พักร่างอยู่ในถังไม้จนกระทั่งน้ำเริ่มคลายความเย็น

“เสี่ยวเหมย เติมน้ำให้ข้าอีกสักนิดเถิด”

เถียนเถียนร้องเรียกเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของบ่าวที่อยู่ไม่ไกลนัก นางยังคงหลับตาพริ้ม ปล่อยให้ความคิดลอยละล่อง พอน้ำอุ่น ๆ ไหลผ่านเรือนร่าง ก็ทุบที่บ่าของตนเบา ๆ ครั้งหนึ่ง