ตอนที่ 2

หลังจากฆ่ายามทั้งสอง เจียงเฉินก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและตระหนักว่าเวลานี้ค่ำแล้ว เขาเดินออกจากบริเวณนั้นและพบว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางสถานที่รกร้าง อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น

ตามความทรงจำของเขา นี่คือสถานที่ที่ห่างไกลและรกร้างที่สุดในเมืองกรุ่นนภา ที่นี่ถูกทิ้งร้างมานานกว่า 10 ปี ในวันธรรมดาไม่มีใครมาที่นี่ พี่น้องหยงทำได้ดีจริงๆ ที่เลือกขังเขาไว้ที่นี่

“ข้าเคยเป็นคนแข็งแกร่งในชีวิตที่แล้ว ดังนั้นข้าจะไม่เป็นคนอ่อนแอในชีวิตนี้ ชีวิตในอดีตของข้าได้จากไปแล้ว ปล่อยให้มันเป็นไปเถิด ในเมื่อตอนนี้ข้าครอบครองร่างนี้แล้ว นับจากนี้ไปข้าคือเจ้า เจียงเฉินคนใหม่ ครอบครัวของเจ้าจะเป็นครอบครัวของข้า ศัตรูของเจ้าจะเป็นศัตรูของข้า เส้นทางสู่โลกในอนาคต เราจะเดินไปพร้อมกัน!”

เขาออกจากสถานที่รกร้างแห่งนี้ด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย

คฤหาสน์เจ้าเมืองตกอยู่ในความโกลาหลมา 3 วันแล้วขณะที่เจียงเฉินหายตัวไป แม้ว่าเจียงเฉินคนก่อนจะชอบทำเรื่องโหดร้ายหรือเลวทรามเสมอ แต่เขาไม่เคยหายไปนานเกินกว่า 3 วัน

เขาเป็นลูกชายคนเดียวของท่านเจ้าเมือง แม้ว่าท่านเจ้าเมืองจะดุด่าเขาไม่เว้นแต่ละวัน แต่ในใจเขาก็รักเจียงเฉินมากที่สุด ใครก็บอกได้ง่ายๆ จากยาอันล้ำค่าทั้งหมดที่เขาป้อนให้เจียงเฉินกินตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา

ทหารยามทุกคนในคฤหาสน์เจ้าเมืองออกไปตามหาคุณชาย พวกเขาพลิกก้อนอิฐทุกก้อนที่มีอยู่แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของเขา ในที่สุด ท่านเจ้าเมืองก็ออกคำสั่งว่า หากยังหาคุณชายไม่พบภายในเวลาพระอาทิตย์ตก ทหารยามทุกคนก็ไม่ต้องกลับมา

ที่สถานที่รกร้างซึ่งเจียงเฉิงถูกขังอยู่ กลุ่มทหารยามก็เคลื่อนพลเข้ามาใกล้ หลังจากค้นหาทุกที่แล้ว ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงบริเวณที่ทิ้งร้างแห่งนี้

“เฮ้อ คุณชายนี่ไม่ให้เราได้พักผ่อนกันสักวันเลย เขาคงกำลังสนุกอยู่ที่ไหนสักแห่ง แต่พวกเราต่างหากที่ต้องทนทุกข์ วันนี้ข้าไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวัน”

“หยุดบ่นได้แล้ว เขาเป็นลูกชายคนเดียวของท่านเจ้าเมือง พรุ่งนี้เป็นวันหมั้นหมายกับตระกูลมู่หรง ถ้าเรายังหาคุณชายไม่เจอ… อย่าหวังว่าจะมีอะไรดีๆ รอเราอยู่เลย”

“คุณชายไม่มีทางมาที่ไกลๆ แบบนี้หรอก พวกเรามาเสียเวลาเปล่าๆ… เดี๋ยวนะ มีคนอยู่ข้างหน้า!”

ขณะที่ทหารยามทุกคนบ่น ทหารยามที่นำทางพวกเขาก็เห็นร่างมนุษย์สวมชุดสีขาวเดินเข้ามาหา

“คุณชาย!”

ทหารยามตะโกนด้วยแววตาประหลาดใจ เขาขยี้ตาแล้วมองไปยังร่างมนุษย์นั้นอีกครั้ง จะเป็นใครได้อีกนอกจากคุณชาย?

“หัวหน้า นั่นคุณชาย! เราเจอคุณชายแล้ว ฮ่าฮ่า”

ทหารยามกระโดดขึ้นจากที่ที่เขายืนอยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น น้ำตาเกือบไหลออกมา อย่างกับว่าคนที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่คุณชายแต่เป็นท่านพ่อของเขาเอง

“คุณชายจริงๆ ด้วย! เป็นคุณชายจริงๆ ด้วย ขอบคุณเทพเจ้า!”

ทหารยามบางคนเริ่มวิ่งเข้าหาเจียงเฉิน แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่าทำไมคุณชายถึงมายังสถานที่รกร้างแบบนี้ แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพวกเขาพบคุณชายของพวกเขาแล้ว เขายังมีชีวิตและแข็งแรงดี ไม่เหมือนคนแขนขาขาดไปไหน

“เจียงเฉิง พวกเจ้ามาทำอะไรกันที่นี่?”

เจียงเฉินมองไปที่หัวหน้า เขาจำคนนี้ได้ ชื่อของเขาคือเจียงเฉิง!

“คุณชาย ในที่สุดพวกเราก็พบท่าน! ถ้าท่านไม่ปรากฏตัว ท่านเจ้าเมืองคงฆ่าพวกเราทุกคนแน่!”

เจียงเฉิงกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ดูเหมือนเขาจะร้องไห้ด้วยความดีใจ!

เจียงเฉินมีสีหน้างุนงง แต่ด้วยความฉลาดของเขา เขาใช้เวลาไม่ถึงเสี้ยววินาทีก็เข้าใจทุกสิ่ง เขาหายตัวไป 3 วัน ดังนั้นท่านพ่อของเขาคงกังวลแทบตาย เขาจินตนาการออกได้ไม่ยากว่ายามเหล่านี้คงนอนหลับกันไม่ลง

เมื่อคิดถึงท่านพ่อที่เขายังไม่ได้เจอ เจียงเฉินก็รู้สึกอบอุ่นในใจ แม้ว่าเขาจะเป็นจอมปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ในชีวิตที่แล้ว แต่เขาก็ไม่เคยมีเพื่อนที่เต็มใจจะดูแลเขาในชาติก่อนเลย ในฐานะเด็กกำพร้า เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้ว่าความรักในครอบครัวเป็นอย่างไร

“ข้าดูเหมือนว่าอยู่ในสภาพแย่หรือ? พวกเจ้าไม่ต้องตายกันหรอก มาเถอะ กลับบ้านกัน”

เจียงเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“คุณชาย โปรดขึ้นม้านี่”

เจียงเฉิงรีบจูงม้าของตัวเองมาให้เจียงเฉิน

“ข้าไม่จำเป็นต้องใช้ม้า ข้าจะเดินไปเอง พวกเจ้าทุกคนทำงานหนักแล้ว เมื่อเรากลับถึงบ้าน ทุกคนสามารถไปเบิกเงิน 10 เหรียญทองจากคลังได้”

เจียงเฉินพูดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อะไรนะ? 10…เหรียญทอง?

เจียงเฉิงได้ยินเช่นนั้นก็แทบจะล้มทั้งยืน เขาไม่ได้ตกตะลึงอยู่คนเดียว! ทหารยามคนอื่นๆ ต่างตกตะลึง นั่น 10 เหรียญทองเลยนะ ค่าแรงของพวกเขาแค่ 10 เหรียญเงินต่อเดือนเท่านั้น!

เจียงเฉินเคยเป็นจอมปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องใส่ใจเรื่องเงินมากนัก แต่สำหรับยามเหล่านี้ 10 เหรียญทองถือเป็นโชคลาภมหาศาล!

เกิดอะไรขึ้นกับคุณชาย? นี่ไม่ใช่นิสัยเขาเลย!

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณชายใจกว้างขนาดนี้?

เขาไม่ได้ขี่ม้า และตั้งแต่พวกเขาเจอกับคุณชายเมื่อไม่กี่นาทีก่อน คุณชายก็ไม่ได้ด่าทอพวกเขาเหมือนที่เคยทำเสมอ

หลังจากหายตัวไป 3 วัน คุณชายก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง

“ไปกันเถอะ รีบตามคุณชายไป”

เจียงเฉิงเป็นคนแรกที่ฟื้นตัวจากความประหลาดใจครั้งใหญ่ ทหารยามคนอื่นๆ เร่งความเร็วและเริ่มตามหลังคุณชายของพวกเขา พวกเขาไม่ได้ขี่ม้าด้วยซ้ำ ใครจะกล้าขี่ม้าในเมื่อคุณชายเดินเท้านำหน้า?

…………

-ในห้องโถงใหญ่ คฤหาสน์เจ้าเมือง-

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินไปมาด้วยสีหน้ากังวล เขาสวมเสื้อผ้าไหมหลวมๆ รูปร่างกำยำ สูงเจ็ดฟุต

เขาคือเจ้าเมืองแห่งเมืองกรุ่นนภา เจียงเจิ้นไห่!

“ไม่ต้องกังวลขอรับท่านพ่อ ข้ามั่นใจว่าพวกเขาจะหาเจียงเฉินเจอ”

ข้างท่านเจ้าเมืองมีชายหนุ่มรูปงามสวมชุดขาวยืนอยู่ ดูเหมือนเขาอายุ 17-18 ปี และเมื่อมองแวบแรก ใครๆ ก็รู้ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา สีหน้าของเขาดูเศร้าเสียใจ แต่ภายในใจกลับเป็นสุข

“ไอ้เด็กเอาแต่ใจนี่ไม่เคยทำให้ข้ารู้สึกสบายใจเลยสักครั้ง ถ้าเขามีความสามารถได้สักครึ่งหนึ่งของเจ้า ต่อให้หลับอยู่ข้าก็คงหัวเราะในความฝันแล้ว”

เจียงเจิ้นไห่กล่าวอย่างจนใจ

“คุณชายกลับมาแล้ว!”

ทหารยามคนหนึ่งเข้ามาด้านใน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

'อะไรนะ!'