ตอนที่ 4

‘ไอ้สารเลว ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าลอยนวลไปได้ง่ายๆ หลังจากสิ่งที่เจ้าทำในวันนี้’

ในยามนี้เจียงหรูหลงกำลังโกรธจัด เขาสามารถเปลี่ยนเจียงเฉินให้กลายเป็นเถ้าถ่านได้ทันที! ในวันนี้เจียงหรูหลง เจียงเจิ้นไห่ และมู่หรงจ้านล้วนถูกเจียงเฉินหลอก สิ่งเดียวที่เขาคิดไม่ออกก็คือว่าไอ้คนโง่คนนี้จู่ๆ ก็กลายเป็นคนฉลาดได้อย่างไร

แต่ตอนนี้มันสายเกินไปที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ เพราะเขาทำได้เพียงหวังว่าคุณหนูมู่หรงเสี่ยวโหรวจะเป็นหญิงสาวที่อ่อนโยนและงดงาม ถ้านางสวยจริง นั่นอาจเป็นสิ่งที่ทำให้เขามีอารมณ์ดีขึ้นได้อีกครั้ง

“คุณหนูมู่หรงมาถึงแล้ว”

ต่อมาไม่นาน เด็กสาวที่แต่งกายด้วยชุดสีม่วงก็เดินเข้ามาพร้อมกับเสียงประกาศจากทหารยาม

สามคนจากตระกูลเจียงหันหน้าไปทางเด็กสาว และเมื่อพวกเขาเห็นเด็กสาว รอยยิ้มทั้งหมดของพวกเขาก็แข็งค้าง

เพล้ง!

แก้วเหล้าของเจียงเจิ้นไห่ตกแตกกระแทกพื้น สิ่งที่เขาเพิ่งเห็นทำให้เขาตกใจแม้ว่าเขาจะมีจิตใจที่แข็งแกร่งก็ตาม

เจียงเฉินไอเสียงดัง เด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาสูง 8 ฟุต และนางได้รับมรดกทางร่างกายที่กำยำจากท่านพ่อของนางอย่างสมบูรณ์แบบ และนั่นยังไม่หมด! นางยังดูเหมือนผู้ชายที่แข็งแรง ซึ่งดูเหมือนมีน้ำหนักอย่างน้อย 300 จิน

'บัดซบ! ชื่อนาง เสี่ยวโหรว แท้ๆ…'

[TL: เสี่ยวโหรว = เจ้าอ่อนโยนน้อย]

'มีร่างกายกำยำไม่เป็นไรหรอก แต่ทำไมถึงถักเปียชี้ฟ้าด้วยล่ะ? คิดจริงๆ หรือว่ามันจะทำให้ดูสูงขึ้น?'

'แล้วใบหน้านั่น ผิวหน้ามันจริงๆ แถมผิวหนังส่วนเกินก็ทับซ้อนกัน และริมฝีปากสีแดงนั่น… ใหญ่โตมาก! ลองจินตนาการดูสิว่าถ้านางพยายามจูบใครสักคนจะเป็นอย่างไร'

แหวะ!

เจียงเฉินกำลังอาเจียนในใจ แม้ว่าเขาเคยเป็นจอมปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดและเคยเห็นทุกอย่างมามากแล้ว แต่เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงที่น่าเกลียดขนาดนี้มาก่อน

ใช่ นี่คือผู้หญิงที่น่าเกลียดที่สุดในโลก ไม่มีใครเทียบได้ อย่างน้อยนี่คือความเห็นของเจียงเฉิน และที่น่าขันก็คือชื่อของนางคือเสี่ยวโหรว

ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง เจียงเฉินกำลังพยายามกลั้นหัวเราะอย่างหนัก แต่ในใจเขากำลังหัวเราะเสียงดัง

'เจียงหรูหลง นี่แหละคือกรรมตามสนอง!'

เจียงเฉินคิดขณะที่เขายังคงชมเชยมู่หรงจ้านอยู่ในใจ 'ท่านเป็นพ่อที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ท่านส่งต่อยีนส์ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ให้ลูกสาวของท่าน และท่านก็เป็นอัจฉริยะที่ตั้งชื่อลูกสาวว่าเสี่ยวโหรว… ไม่มีอะไรในตัวนางที่เกี่ยวข้องกับชื่อนี้เลย'

“เร็วเข้า พาคุณหนูมู่หรงไปที่นั่งของนาง”

เจียงเจิ้นไห่กล่าวขณะไอและมีสีหน้าผิดธรรมชาติ ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกดีใจที่เจียงเฉินไม่ใช่คนที่จะแต่งงานกับเด็กสาวคนนี้ และโชคดีที่เจียงหรูหลงเป็นคนที่จะแต่งงานเข้าสู่ตระกูลของพวกเขา ถ้าคุณหนูมู่หรงเป็นคนที่จะแต่งงานเข้าสู่ตระกูลเจียง ทุกคนคงจะดูถูกเขา

“ฮ่าฮ่า โหรวเออร์ เร็วเข้า ไปพบสามีในอนาคตของเจ้า”

มู่หรงจ้านกล่าวด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าขณะที่เขานำมู่หรงเสี่ยวโหรวไปหาเจียงหรูหลง

เมื่อมองไปยังเจียงหรูหลงผู้หล่อเหลา ดวงตาของมู่หรงเสี่ยวโหรวก็เต็มไปด้วยประกายดาว นางเดินก้าวใหญ่ๆ เข้าหาเจียงหรูหลงและเริ่มจับแขนเขา “สามีที่รัก นี่เป็นครั้งแรกของข้าในคฤหาสน์เจ้าเมือง ท่านต้องพาข้าไปเที่ยว!” นางพูดด้วยน้ำเสียงหวานที่สุดเท่าที่จะทำได้

เลือดแทบทะลักออกจากปากของเจียงเฉิน เขารู้สึกเหมือนอวัยวะภายในของเขาบีบรัดไปหมดเพราะกลั้นหัวเราะไว้ เขาไม่สามารถทนเสียง “หวาน” ของคุณหนูมู่หรงได้เลย มันฟังแล้วเหมือนเสียงหอนของสัตว์ ทำให้เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว

'ฮ่าฮ่า! ใครจะรู้ว่าตอนนี้เจียงหรูหลงกำลังรู้สึกอย่างไร… ข้าพนันได้เลยว่าเขากำลังปรารถนาความตายอยู่'

“ใช่ หรูหลง พาเสี่ยวโหรวไปเที่ยว”

เจียงเจิ้นไห่กล่าวพร้อมพยักหน้า

“ขอรับ ท่านพ่อ!”

เสียงของเจียงหรูหลงสั่น ผู้คนในห้องทุกคนสังเกตเห็นได้ ใบหน้าของเขาแดงก่ำ และปรมาจารย์ปราณจิงขั้น 9 ที่เก่งกาจก็ถูกมู่หรงเสี่ยวโหรวลากออกจากห้องไป

“ขอให้โชคดีนะพี่ชาย”

เมื่อได้ยินเสียงทักทายของเจียงเฉินจากด้านหลัง เจียงหรูหลงเกือบจะล้มลงกับพื้น

“ท่านพ่อขอรับ ท่านลุงมู่หรง ในเมื่อเราได้ตัดสินใจแล้ว ข้าคิดว่าน่าจะเลือกวันและจัดพิธีแต่งงานให้เสร็จสิ้นได้เลยนะขอรับ”

เจียงเฉินเสนอ

“เอาล่ะ พรุ่งนี้เป็นฤกษ์ดี เราจะจัดพิธีแต่งงานพรุ่งนี้เลย”

มู่หรงจ้านกล่าว

ผัวะ!

เจียงหรูหลงซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้อง ก็ล้มลงกับพื้นทันทีหลังจากได้ยินสิ่งที่มู่หรงจ้านพูด

“ท่านลุงมู่หรงพูดถูก สำหรับช่วงเวลาแห่งความสุขเช่นนี้ เราต้องรีบจัดการให้เร็ว ท่านพ่อขอรับ ท่านกับท่านลุงมู่หรงคุยกันต่อเถอะขอรับ ข้าขอตัวก่อน”

เจียงเฉินคารวะด้วยมือประสานแล้วเดินจากไป

เจียงเจิ้นไห่ขมวดคิ้วมองแผ่นหลังของเจียงเฉิน เขาไม่เข้าใจแรงจูงใจที่แท้จริงของลูกชาย มันชัดเจนเกินไปว่าเจียงเฉินจงใจทำเรื่องทั้งหมดนี้ สิ่งที่เขาไม่เข้าใจก็คือทำไมเจียงเฉินถึงอยากจะวางแผนเล่นงานเจียงหรูหลงหลังจากที่เจียงหรูหลงดีกับเจียงเฉินมานานขนาดนั้น และสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือพฤติกรรมของเจียงเฉินแตกต่างจากที่เขาคุ้นเคย