ถ่อย 3

ร่างเล็กมองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายแปลกตา หล่อนจำได้เมื่อตอนเช้าแม่เลี้ยงบอกว่าจะพาออกมาทานข้าวข้างนอกกับเพื่อนของท่าน แล้วความทรงจำหลังจากนั้นก็เลือนหายไปแล้วมาโผล่ที่นี่ ที่ที่ไม่คุ้นตาและมองไปรอบๆ มีแต่ผู้คนน่ากลัว

“ทะ...ที่นี่ที่ไหน” เธอถามคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าตัวเองด้วยเสียงแหบแห้งด้วยความกระหายน้ำ

“แม่ของเธอคงไม่ได้บอกสินะว่าขายเธอให้กับนายของฉันแล้ว” เสียงเหี้ยมลอดออกมาจากคนหน้าโหดที่มีรอยแผลเป็นที่หว่างคิ้ว และเธอเพิ่งรู้ว่าตอนนี้มือตัวเองถูกรวบมัดตรึงอยู่ด้านหลัง

“มะ...หมายความว่ายังไง และก็ปล่อยหนูนะ” หล่อนดิ้นหาอิสระเมื่อรู้ว่าตัวเองถูกจับมัดรวบไว้กับเก้าอี้

หึหึ

“เห็นทีจะไม่ได้แล้วเด็กน้อย คุณนายลุลาเอาเธอมาใช้ดอกเบี้ยของเจ้านายฉัน และงานที่เธอต้องทำที่นี่คือบำเรอปรนเปรอคนในกาสิโนแห่งนี้” สงสารอยู่หรอก แต่ทำยังไงได้ในเมื่อแม่ของเธอเป็นคนพามาที่นี่เอง และที่สำคัญคนอย่างเจ้านายของเขาไม่มีคำว่าสงสารในพจนานุกรมด้วยสิ

ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด!

เสียงโทรศัพท์สั่นเตือนขึ้นทำให้ต้องล้วงออกมาดูว่าใครโทรเข้ามา พอเห็นว่าเป็นเจ้านายจึงรีบกดรับสายทันทีพร้อมมองไปยังกล้องวงจรปิดที่ทำงานอยู่แล้วลุกขึ้นโงหัวคำนับให้เจ้านาย

“ครับคุณยักษ์”

“เด็กนี่เด็กใหม่เหรอวะไอ้ช้อย” เสียงทุ้มเหี้ยมกรอกส่งมาในสายทันทีที่ลูกน้องมือขวากดรับสาย

“ครับคุณยักษ์”

“พามาห้องกูซิ กูอยากทดสอบของกำนัลชิ้นใหม่” ปากหนาสั่งการผ่านโทรศัพท์พร้อมจ้องจอมอนิเตอร์รุ่นใหม่ล่าสุดบนโต๊ะทำงานตัวเอง

“ครับคุณยักษ์”

“อือ...หน้าละอ่อนแบบนี้ถึงสิบแปดยังไอ้ช้อย”

“แม่เธอบอกถึงแล้วครับ”