ถ่อย 7

“อือ...ไอ้คนสารเลว! หยุดนะ ปล่อยนะ อื้อ...ปะ...ปล่อย อ่า...อื้อ...”

เสียงของมายาวีกลืนหายเข้าไปในลำคอทันทีเมื่อปากหนาจาบจ้วงบดจูบปากของเธอจนต้องกลืนคำพูดของตัวเอง สาวน้อยพยายามเบี่ยงหน้าหลบหนีปากหนาที่กำลังบดจูบปากนุ่มนิ่มตัวเอง แต่เหมือนยิ่งเป็นการเปิดทางให้คนเหนือร่างได้รุกเร้าสอดแทรกปลายลิ้นเข้ามาในโพรงปาก สองมือหยาบกร้านที่กดข้อมือเล็กไว้ตอนนี้เปลี่ยนมาประคองหน้าเล็กของเด็กน้อยใต้ร่างให้รองรับจูบดุดันของตัวเอง

“อ่า...อื้อ...”

เสียงครางอู้อี้ดังลอดออกมาจากริมฝีปากของทั้งสอง แม้ว่าจะไม่ปรารถนา แต่เมื่อปลายลิ้นน่าขยะแขยงของคนสารเลวเหนือร่างสอดแทรกเข้ามา เธอก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ ยอมให้เขากอดเกี่ยวดูดคลึงเฟ้นลิ้นน้อยของตัวเอง น้ำตาของสาวน้อยอาบคลอล้นออกทางหางตาด้วยความอดสู

“อื้อ...อ่า...”

ความหวานของปากน้อยทำให้ยักษ์รู้สึกใจสั่นไหวเต้นแรงโดยที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัว ความตื่นเต้นมันก่อเกิดขึ้นสุมในอกของชายหนุ่มแบบไม่รู้ตัว เขารุกเร้าตักตวงความหวานในโพรงปากเล็กของเด็กสาว ก่อนจะผละปากหนาออกมาดูดเม้มริมฝีปากบวมเจ่อของหล่อน

“อ่า...หวานเป็นบ้าเลย ปากหวานขนาดนี้ แล้วตรงนั้นจะขนาดไหนยามมันหลั่งน้ำเสียวออกมา”

เขาตวัดลิ้นเลียริมฝีปากตัวเอง ก่อนจะกระชากเสื้อยืดตัวเล็กของหล่อนจนขาดรุ่ยไม่เหลือชิ้นดีออกพร้อมกับสองเต้าเล็กขนาดเท่าฝาขนมครก ใช่...เขาเปรียบเทียบไม่ผิดแน่ หล่อนมีหน้าอกเล็กซุกซ่อนอยู่ในยกทรงแบบเด็กน้อย แต่มันก็ขาวนวลเนียน

“ปะ...ปล่อยหนูไปเถอะ อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ ฮือๆๆ” มายาวีขอร้องทั้งน้ำตา

หึ