ถ่อย 6

“น่าสงสารจริงๆ มายาวี”

เขาอ่านประวัติของเธอแล้วก็ได้แต่พึมพำออกมากับเรื่องราวที่ได้รับรู้ แต่นี่แหละคือโชคชะตาของคน ที่พระเจ้ามักจัดสรรวางไว้รออยู่แล้ว ชีวิตที่ไม่มีอุปสรรคจะไม่เรียกว่าชีวิต เพราะอุปสรรคทุกอย่างล้วนสอนให้เรารู้จักเรียนรู้รักษาเอาตัวรอด เหมือนกับเขากว่าจะมีทุกวันนี้ได้ เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอดตั้งหลายครั้ง

ยักษ์ตั้งใจว่าจะไปสั่งสอนเด็กน้อยในห้องสักหน่อย แต่ก็เกิดปัญหาที่กาสิโนเสียก่อนจนยักษ์ต้องลงมาเคลียร์เอง เพราะเสริมกับช้อยนั้นจัดการเองไม่ได้ ลูกค้ารายนี้รายใหญ่เสียด้วย อ้อ...สำหรับเขาแล้วเงินซื้อได้ทุกอย่างก็จริง แต่ไม่ใช่กับเขาทุกอย่างเสมอไป แม้เอาเงินพันล้านมากองตรงหน้าเขา ถ้าเขาโกรธ เงินที่กองตรงหน้าก็ไร้ค่า เหมือนลูกค้ารายใหญ่รายนี้ ที่มีเงินแล้วมากร่างในอาณาจักรของเขาจึงต้องโดนสั่งสอนด้วยเท้าของเขาอัดกระแทกเข้าหน้า

“แล้วเงินของเจ้าสัวนั่นล่ะครับคุณยักษ์” ไอ้ช้อยถามเจ้านายเมื่อเข้ามาในห้องทำงาน

“มึงก็จัดการทำให้มันเป็นของกูสิวะ”

“แล้วเด็กคนนั้น คุณยักษ์จะส่งลงไปรับแขกเลยไหมครับวันนี้” ไอ้ช้อยถามต่อ

“ยัง...กูจะสั่งสอนมันเอง เด็กเวรนั่นต้องเจอกูก่อน กูสะใจแล้วจะส่งไปรับแขกเอง” เขาตอบเสียงเข้ม

“แล้วจัดเรื่องเทคโอเวอร์บริษัทของไอ้เจ้าสัวนั่นด้วย ช่วงนี้การเงินของมันไม่ดี แถมธุรกิจของมันก็เหมือนจะไปไม่รอดด้วย” ยักษ์เอ่ยสั่งงานต่อ

“ครับคุณยักษ์” ไอ้เสริมเอ่ยรับคำสั่ง เรื่องงานใช้สมอง เสริมจะเป็นคนจัดการ แต่เรื่องงานใช้กำลังจะเป็นไอ้ช้อย

“ดีมาก พวกมึงออกไปได้ วันนี้กูอยากพักแล้ว กูเหนื่อย” ยักษ์โบกมือไล่มือซ้ายและมือขวาออกไปให้พ้นหน้า และทั้งสองก็โค้งตัวคำนับแล้วก็เดินจากไป

หึหึ

ยักษ์ขำห้วนในลำคอเมื่อเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวเองแล้วเห็นร่างเล็กนอนขดตัวกอดตัวเองบนเตียงนอนตัวเองอยู่ หล่อนไม่มีความหวาดกลัวเขาแล้วสินะตอนนี้ เขามองร่างที่หลับสนิทแล้วแสยะยิ้มสมเพช ก่อนจะปลดเปลื้องชุดของตัวเองออกเพื่อจะอาบน้ำมานอนพักผ่อน วันนี้เขายังไม่มีอารมณ์จะจัดการ เพราะเขาเหนื่อยกับการใช้แรงสั่งสอนเจ้าสัวหน้าโง่นั่นไปแล้วตอนหัวค่ำ และตอนนี้มันก็เที่ยงคืนกว่าแล้ว เขาไม่อยากรบกวนหล่อน เพราะยังมีเวลาเล่นงานหล่อนอีกนานเลยทีเดียว

เท้าใหญ่ก้าวเหยียบเสื้อผ้าที่เพิ่งสลัดจากร่างกายเดินตรงไปยังห้องน้ำโดยไม่รู้เลยว่าเด็กน้อยที่ตัวเองขำสมเพชก่อนหน้านั้นได้ตื่นขึ้นมาแล้ว มายาวีตื่นมาเห็นแผ่นหลังเปลือยของเขาพอดี เธอจึงยกมือปิดปากตัวเองทันทีด้วยกลัวว่าตัวเองจะเผลอหลุดร้องกรี๊ดกับภาพที่เห็น แผ่นหลังกว้างของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและรอยสัก แล้วสายตาของสาวน้อยก็ซุกซนมองเลยจากแผ่นหลังลงมายังเอวสอบและมาหยุดที่ก้นปอดของเขา ก่อนที่ประตูห้องน้ำจะปิดสนิท

“เราต้องหนีออกจากที่นี่” เมื่อประตูห้องน้ำปิดสนิทแล้ว เธอก็รีบลุกขึ้นทันที แม้ว่าตอนนี้ใบหน้าของเธอจะแดงซ่านอยู่ก็ตาม แต่นาทีนี้เธอต้องหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้ เท้าเล็กก้าวลงจากเตียงเดินตรงไปยังประตูที่เห็นเขาเปิดไปเมื่อตอนกลางวัน