ตอนที่ 122 ฝ่ายตรงข้ามต้องการให้ชดใช้เท่าไหร่

ซูเหอเวิ่นขนลุกซู่!

ลองคิดดูสิ ผู้หญิงคนหนึ่งแอบเข้าห้องตอนกลางคืน แล้วทำท่าจะกรีดคอของเขา...

ซูเหอเวิ่นตัวสั่นเทา

“โรคจิตชัด ๆ” ซูเหอเวิ่นอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา

ผีผู้หญิงหัวเราะอย่างไม่แยแส

ทันใดนั้นซู่เป่าก็นึกบางอย่างขึ้นได้ “ใช่สิ แล้วทำไมเธอถึงตามพ่อฉันกลับมาล่ะ”

เรือสำราญแล่นอยู่กลางมหาสมุทร ผีผู้หญิงก็ตายบนดาดฟ้า ตามหลักเหตุผลแล้วต้องกลับมาไม่ได้สิ

ผีผู้หญิงชักสีหน้าไปทางมู่กุยฝาน

มู่กุยฝานไม่รอให้เธอพูด ก็เอ่ยเสียงอ่อย “ตอนนั้นพ่อไปปฏิบัติภารกิจที่ทะเล เลยได้ขึ้นเรือสำราญลำนั้นพอดี น่าจะตามมาจากตอนนั้น”

ผีผู้หญิงจ้องเขม็งไปยังมู่กุยฝาน หัวเราะเหอะ ๆ ในลำคอ มุมปากปรากฏรอยยิ้มสุดประหลาด

“แกมันหลอกลวง” ผีผู้หญิงพูดต่อ “แกกลัวลูกจะเกลียดแก กลัวแกเหรอ... หึ ๆ ๆ”

“เจ้าเด็กน้อย ฉันจะบอกอะไรให้ พ่อของเธอฆ่าคนบริสุทธิ์บนเรือสำราญ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งรุ่นราวคราวเดียวกับเธอหมอบลงในรถของเขา...ถูกเขาใช้ปืน...ปั๊ง!”

ผีผู้หญิงอุ้มหัวของตัวเอง แล้วทำท่าเอาปืนจ่อหัว

“น่าสงสารสุด ๆ เลยอะ”

“แค่เด็กน้อยคนหนึ่ง จะไปทำอะไรผิดได้”

“แต่เขาก็ยังลงมือได้ลง พ่อของเธอมันเป็นปีศาจ! ฮ่า ๆ ๆ !”

“ไม่อย่างนั้นฉันก็ยังไม่รู้หรอกว่าพ่อของเธอก็คือไอชายหน้าอ่อนคนนั้นที่มันตัดหัวฉัน...”

ดังนั้นเธอก็เลยตามเขากลับมา

เดิมทีเธอก็ไม่สามารถเดินทางข้ามมหาสมุทรมาได้ แต่ว่าเธอได้กลืนกินวิญญาณที่ตายอย่างอนาจของเด็กคนนั้นก็เลยได้กลับมา

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณมู่กุยฝาน

ผีผู้หญิงอุ้มหัวของตัวเอง แล้วค่อย ๆ หันกลับมา ลูกตากลม ๆ จ้องมาทางมู่กุยฝาน

ซึ่งหันมาตรงกับทิศทางของกล้องบันทึกวิดีโอพอดี ซูเหอเวิ่นตกใจดวงตาที่จ้องเขม็งของเธอจนตัวแข็งทื่อ

ชั่วพริบตา ผีผู้หญิงก็กรีดร้องเสียงแหลม กลายร่างเป็นไอพิฆาตสีดำ แล้วถูกดูดเข้าไปในน้ำเต้าวิญญาณ!

ซู่เป่าชูมือน้อย ๆ ขึ้น มองน้ำเต้าวิญญาณ และเชือกแดงบนแขนอย่างเงียบ ๆ

สีหน้าของเธอไม่ปรากฏอารมณ์อะไรทั้งสิ้น นิ่งเงียบจนน่าใจหาย

“ซู่เป่า” มู่กุยฝานรีบเดินไปหา

ซู่เป่าราวกับตกอยู่ในภวังค์ของอารมณ์แห่งความสูญเสีย และหดหู่ มองไปยังมู่กุยฝานด้วยสายตาว่างเปล่า

มู่กุยฝานรู้สึกใจดิ่งลง เม้มริมฝีปาก “ซู่เป่า พ่ออธิบายได้”

เจ้าเด็กนี่คงเข้าใจเขาผิดไปแล้วละมั้ง

คงกลัวเขา...และหลังจากนี้จะไม่ยอมอยู่ใกล้เขาอีกแล้ว

เสี้ยววิต่อมา ก็เห็นซู่เป่าหลับตา แล้วล้มตัวลงบนอกของจี้ฉาง

มู่กุยฝานก้าวมาข้างหน้า รับเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะล้มลง!

พอไม่ใช้เครื่องบันทึกวิดีโอ มู่กุยฝานก็มองไม่เห็นจี้ฉางแล้ว เขายื่นมือมาอุ้มซู่เป่าขึ้นแล้วเดินจากไป

ด้านจี้ฉางเห็นเพียงฝ่ามือขนาดใหญ่พัดเข้ามา แล้วเจ้าก้อนแป้งที่อยู่ในอ้อมแขนเขาก็หายไป

จี้ฉาง“……” มีมารยาทไหมเนี่ย

ผีในบ้านถูกจับจนหมดเกลี้ยง ครั้งนี้ซูเหอเวิ่นสามารถวางใจได้จริง ๆ แล้ว เมื่อกี้ทำเอาเกือบเป็นโรคประสาท ตอนนี้ทั้งเหนื่อยทั้งง่วง ขาก็รู้สึกอ่อนแรง

ซูอี้เซินที่เพิ่งจะถึงบ้านถือกล่องยาเข้ามา ก็เห็นมู่กุยฝานอุ้มซู่เป่าออกไปด้านนอก

“？”

“รอด้วย...”

ซูอีเฉินปราม “ไม่ต้องตามมาแล้ว ซู่เป่าไม่เป็นไร”

เขามองเห็นอาจารย์ของเจ้าตัวเล็กในกล้องถ่ายวีดิโอ

ดูท่าทีก็ดีกับซู่เป่าจริง ๆ คงไม่ให้ซู่เป่าเป็นอะไรแน่นอน

ซูเหอเวิ่นขยี้ตาด้วยความง่วงเต็มประดา “อาเล็ก ทำไมอาช้าขนาดนี้ล่ะ...”

“มีเคสฉุกเฉินกลางดึก ฉันเพิ่งจะออกไปได้ครึ่งทางก็รับสายโทรศัพท์ของพี่ใหญ่”

มาเร็วที่สุดแล้ว คนไข้เคสนี้ก็ถูกโยนไปให้ผอ.ศูนย์วิทยาศาสตร์

ขับเร็วจนแทบจะบิน ล้อรถนี่ถึงขนาดเป็นประกายไฟ

แต่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย

ซูอี้เซิน“ตกลงเกิดอะไรขึ้น”

ซูอีเฉินตบบ่าของซูอี้เซิน แล้วเดินจากไป

ซูเหอเวิ่นก็ถือกล้องถ่ายวิดีโอเดินตามหลังไปติด ๆ แล้วก็ตบซูอี้เซินที่...แขน (ก็เหอเวิ่นตบบ่าไม่ถึง)

แค่ชั่วพริบตาในห้องก็เหลือเพียงแต่หานหานที่หลับเอาเป็นเอาตาย

บนพื้นก็ยังมีสาวใช้คนหนึ่งนอนหมดสติอยู่

ไม่นานอาเนี่ยก็เข้ามาแล้วลากสาวใช้ออกไป

ซูอี้เซิน“？？？”