ตอนที่ 1449 ในที่สุดก็มาถึงจิ่วโยว

เดิมทีซู่เป่าคิดว่าการไปจิ่วโยว แค่มุดผ่านช่องนี้ไปก็ถึงแล้ว

แต่ไม่คิดว่าช่องนี้มันจะ...

ซู่เป่าข่มความเจ็บปวด หยิบถังขนาดยักษ์ที่เต็มไปด้วยน้ำบึงเหน็บหนาวออกมา และแช่ตนเองลงไป

บาดแผลบนร่างเจ็บปวดเป็นอย่างมาก นอกจากอดทน ซู่เป่าไม่มีวิธีที่ดีกว่านั้น

จนเธอกลืนยาไปหลายเม็ด เลือดเนื้อของเธอจึงเพิ่งฟื้นฟูขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และกลับไปเป็นเช่นเดิม

ซู่เป่าแช่อยู่ในน้ำบึงเหน็บหนาว เธอลองสัมผัสดูดีๆ และรู้สึกตะลึงอีกครั้ง เจดีย์นี้เป็นเจดีย์อะไรกัน เก่งกาจขนาดนี้เชียว

อดทนถึงห้านาทีแล้วยังไม่พังทลายลงอีก...แม้ด้านนอกจะถูกกัดเซาะไปเล็กน้อย แต่ยังคงตั้งตระหง่าน

ซู่เป่าเก็บถังใบใหญ่และน้ำบึงเหน็บหนาว เธอใส่เสื้อชุดใหม่ เธอไม่รู้ว่าจะผ่าน “ช่องประตู” นี้ไปได้เมื่อไร หากไปถึงอีกด้านแล้วมีคนรุมล้อมอยู่ คงน่ากลัวมากถ้าเธอกำลังเปลือยกาย...

คิดไปคิดมา เธอจึงหยิบเสื้อครอบครัวที่ซื้อเมื่อไปช็อปกับท่านบรพบุรุษและคุณลุงเจ็ดออกมา

เสื้อนี้คล้ายกับเสื้อขนนก แต่วัสดุไม่เหมือนกัน น่าจะแข็งแรงกว่าเสื้อทั่วไปหน่อย

เวลานี้เองเจดีย์สั่นคลอนขึ้นอย่างแรง

ในใจซู่เป่ารู้สึกดีใจ เมื่ออยู่ในหลุมดำทุกอย่างต่างถูกกลืนกิน และอยู่ในสภาวะที่ค่อนข้างแน่นิ่ง มีการสั่นคลอนบ่งบอกถึงมีโอกาสพลิกผลัน

เธอจีบมือทำนาย กำลังจะได้ออกไปแล้ว

ซู่เป่ารีบส่งจิตเทพออกไป แต่จิตเทพก็ถูกกลืนกินอย่างรวดเร็ว

เมื่อครู่เธอลองปล่อยจิตเทพมาโดยตลอด ดังนั้นเธอจึงรับรู้ได้อย่างรวดเร็วว่า บัดนี้ พลังที่กลืนกินจิตเทพนั้นอ่อนแอลงไม่น้อย

เธอจะได้ออกไปแล้วจริงๆ

แครก...

เวลานี้เองเจดีย์เองก็เริ่มจะทนไม่ได้แล้ว มันแตกเป็นรอยร้าว

ซู่เป่าก็ยังคงเสียดาย ของศักดิ์สิทธิ์ที่ดีขนาดนี้เสียหายไปเยอะเชียว หากด้านหลังมีอันตรายที่ต้องพึ่งพามันอีกล่ะ

ในสถานการณ์ที่เธอสามารถต่อต้านได้ไม่กี่นาทีนั้น ซู่เป่าเลือกที่จะสลับเวรกับเจดีย์ เธอเก็บเจดีย์กลับมา และเดินออกไปด้านนอก

ยังคงมีแต่ความมืด แต่ไม่นานนักซู่เป่าก็พบว่าจิตเทพของเธอสามารถหยั่งออกไปได้แล้ว

เริ่มจากสิบเซ็น ภายใต้ความมานะของเธอ กลายเป็นระยะครึ่งเมตร หนึ่งเมตร สิบเมตร...

รอบด้านมีลมแรงกรรโชก ในลมมีไรหินหรือบางอย่างที่แหลมคมมากๆ ซ่อนอยู่ กรีดจนร่างของซู่เป่าเต็มไปด้วยบาดแผล และอาบไปด้วยเลือดสดอีกครั้ง

โชคดีที่ตอนนี้สามารถใช้จิตเทพได้ ซู่เป่าจึงใช้จิตเทพเป็นเกราะป้องกัน ปกป้องตนเองเอาไว้ มิเช่นนั้นเสื้อผ้าบนร่างเธอคงถูกกรีดขาดอีกครั้ง

เบื้องหน้ามีแสงสลัวปรากฏ

ซู่เป่าเร่งความเร็ววิ่งพุ่งเข้าไป

ไม่นานนักเธอก็สัมผัสถึงกลิ่นไอที่แตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง...กลิ่นไอที่ไม่มีทั้งในแดนนรกและแดนมนุษย์

ว่างเปล่า...และ เก่าแก่เหรอ