ตอนที่ 1450 ถ้ำเสือรังสมิง อันตรายถึงชีวิต

ในจิตเทพของซู่เป่า ปรากฏสิ่งของยั้วเยี้ย

ของเหล่านี้ไม่รู้ว่าเป็นหนอนหรือเป็นสัตว์กันแน่ แวบแรกที่มองไปเหมือนสิ่งมีชีวิตต่างดาว ที่มีขนาดใหญ่

เธอรีบเรียกอสูรน้อยออกมา

“สิ่งเหล่านี้คืออะไร…แกรู้จักไหม” ซู่เป่ากดเสียงให้ต่ำถึงขีดสุด

อสูรน้อยเองก็มึนงง มันเข้าและออกน้ำเต้าวิญญาณอีกที ก็มาปรากฏในจิ่วโยวเลย

“จ้ากๆ…”

ซู่เป่าเข้าใจอย่างรวดเร็ว

นี่คือหนอนจันทรา เหมือนหนอนฉบับมนุษย์ต่างดาว หลังโตจะมีขนาดประมาณวัวเด็กตัวหนึ่ง

ความรู้สึกของพวกมันเชื่องช้าเป็นอย่างมาก ดวงตาก็เหมือนเป็นเพียงของประดับ…เพราะมันมองไม่เห็น

แต่ทุกครั้งที่ดวงจันทร์ปรากฏ พวกมันจะถูกดึงดูด และมุดออกมาจากในดินเป็นฝูง

ขมับของซู่เป่ากระตุกตุบๆ เธอมองไปทางท้องฟ้าโดยสัญชาตญาณ ก็ไม่เห็นจะมีดวงจันทร์ปรากฏ

ทำไมพวกมันจึงยกฝูงล้อมเข้ามาล่ะ หรือบนตัวเธอมีดวงจันทร์เหรอ

ซู่เป่ารู้สึกประหลาดใจ แต่ช่วยไม่ได้ เธอได้แต่หาวิธีออกจากที่นี่ให้ได้ก่อน

ซู่เป่าคิดเพียงเวลาพริบตา เงาคนดำและหนอนทั้งหมดเมื่อครู่ต่างตะครุบเข้ามาหาเธอหมด

ที่โชคดีคือ ซู่เป่าพบว่าเธอสามารถใช้วิชาได้แล้ว

“หยุด!”

เพิ่งสิ้นเสียงซู่เป่า เวลาก็หยุดนิ่ง เธอรีบวาปทันที ใช้การควบคุมมิติให้ตนเองออกจากใจกลางการถูกล้อม

เนื่องจากเธอรู้จักจิ่วโยวไม่มากพอ เธอจึงไม่กล้าวาปมั่ว อีกอย่างความสามารถของเธอตอนนี้ก็มีจำกัด การควบคุมเวลาและมิตินั้นยากกว่าการใช้จิตเทพ เธอไม่สามารถวาปไปเรื่อยๆ และไม่สามารถหยุดเวลาโดยสิ้นเชิงได้

สองวินาทีต่อมา วิถีเวลาหมดลง ซู่เป่าปรากฏตัวอยู่อีกด้าน และเหยียบหัวหนอนตัวหนึ่งไว้พอดี

“……”

โชคดีที่อสูรน้อยร้องหอนทีหนึ่ง จากนั้นกลืนหนอนเข้าไปทันที

ซู่เป่ารีบหยุดเวลา วาปต่อ…เธอค่อยๆ ออกไปได้ด้วยวิธีนี้ด้วยความระมัดระวัง

“จิ่วโยวน่ากลัวมากเลย” ซู่เป่าพูดเองเออเองอย่างร้อนใจ

อสูรน้อยเห็นด้วย

แต่ที่ซู่เป่าบอกน่ากลัวไม่ใช่เพราะหนอนเหล่านั้น แต่เพราะเธอพบว่าเมื่ออยู่ในจิ่วโจวแล้ว วิถีฟ้าดินและยมโลกนั้นแตกต่างกันเล็กน้อย

หากยมโลกเป็น “แดนมนุษย์“ เช่นนั้นจิ่วโยวเหมือนเป็น “โลกใต้พิภพ” อีกแห่ง ที่ลึกและกว้างขวางยิ่งกว่า

ทุกอย่างนี้ไม่เหมือนกับที่เธอคิดเล็กน้อย เธอคิดว่ายิ่งต่ำจะยิ่งลึก พื้นที่น่าจะเล็กกว่าเดิม คล้ายกับโลกเล็กๆ ที่ยังไงก็ไม่ใหญ่ไปกว่ายมโลก

ไม่คิดว่าจะตรงกันข้าม

ซู่เป่าหนีจากการโอบล้อมของฝูงหนอน เธอรีบถอนหายใจหลายที แต่แล้วเงาคนเหล่านั้นกลับพุ่งมาหาเธออีกแล้ว

“?”