ตอนที่ 1488 ความรู้สึกประหลาด

ซู่เป่าและซืออี้หรันนอนจนถึงยมโลก

ตามด้วยเสียงเป๊าะ ลูกแก้วแสงของหัวไชเท้าบีบรัด ระหว่างทางที่ทะลุหลุมดำ มันกินจนอ้วนขี้นได้อย่างสำเร็จ

“ถึงแล้ว”

ซู่เป่าและซืออี้หรันนอนไปนอนมาก็ถึงแล้ว บัดนี้พวกเธอลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ

“หือ ถึงแล้วเหรอ”

เสี่ยวต๋า “%￥%#@……”

พวกแกก็สบายน่ะสิ ส่วนฉันต่อสู้แทบตาย

ซู่เป่าลุกขึ้นมา พบว่าเธอได้กลับมายังหน้าประตูตำหนักใต้บึงแล้วจริงๆ

โซ่ที่หนาเท่าแขนกำลังสั่นคลอนไปพร้อมกับสาหร่ายน้ำ นั่นคือโซ่แห่งดินแดนจิ่วโยว

อีกด้านของมันยังคงผูกไว้กับฐานของตำหนัก มิเช่นนั้นมันอาจลอยออกนอกดวงตาแห่งปีศาจไปแล้ว...

จู่ๆ ซู่เป่าก็รู้สึกเป็นกังวล

หากมองแบบนี้แล้ว พระแม่ธรณีอาจโดนดีดใส่หน้าก็ได้...

ซู่เป่ารีบสะบัดหัว พร้อมพูดกับเฟยเหมาถุ่ย “ฉันจะดึงตำหนักออกตั้งแต่ฐานแล้วนะ”

เฟยเหมาถุ่ย [อื้ม]

มันไม่มีความเห็นอะไรอยู่แล้ว

ตอนนี้ความสามารถของซู่เป่าเก่งกาจกว่าตอนนั้นมากกว่าเท่าหนึ่งอีก เธอลอยไปยังจุดยอดของตำหนัก จับมุมชายคาของตำหนักไว้พร้อมชักขึ้นอย่างแรง

เฟยเหมาถุ่ยตะลึง [เดี๋ยวสิ ดึงจริงๆ เหรอ]

เมื่อก่อนนายท่านเขาไม่ได้ทำแบบนี้นี่นา เขาเพียงแค่ปัดมือ และใช้จิตเทพแทน...

แต่เธอตรงหน้ากลับดึงด้วยมองมือจริงๆ

หนำซ้ำยังดึงได้ด้วย

ได้ยินเพียงเสียงโครม น้ำบึงในนัยน์ตาปีศาจสั่นคลอนขึ้นมาอย่างรุนแรง แสงบนคลื่นน้ำโอนเอนไม่หยุด

จู่ๆ มีร่างคนสองร่างบินออกมาจากในตำหนัก

ซูจิ่นอวี้ “แผ่นดินไหวเหรอ”

มู่กุยฝาน “ซู่เป่า”

พวกเขารอซู่เป่ามานานมาก เพื่อตามหาลูกสาว มู่กุยฝานใช้วงล้อแสงเหล่านี้เป็นกระสอบทราย

ภายใต้การโดนเฉือนเนื้อหนังมังสาครั้งแล้วครั้งเล่า...จนร่างเขาเต็มไปด้วยบาดแผล ในที่สุดเขาก็เริ่มหยั่งรู้วิถีแห่งการควบคุมเวลาและมิติ และข้ามวงเวทลำแสงมาได้อย่างสำเร็จ

มู่กุยฝานพาซูจิ่นอวี้ถึงที่หน้าประตูตำหนัก หาจนทั่วไปหลายครั้งก็ยังหาซู่เป่าไม่เจอ พวกเขาจึงเข้าใจว่าเพราะความสามารถของพวกเขานั้นยังไม่พอ

ขณะที่เขากำลังกลัดกลุ้มอยู่ภายในตำหนัก และกำลังจะ ‘หลับใหล’ เพื่อดูว่าเขาจะสามารถตระหนักกฎการควบคุมมิติและเวลาได้อย่างสิ้นเชิงหรือไม่...กลับถูกแรงสั่นสะเทือนปลุกตื่นเสียก่อน

ซูจิ่นอวี้วิ่งเข้าไปกอดซู่เป่าเอาไว้ “ซู่เป่า ลูกไปไหนมา แม่เป็นห่วงจะตายแล้วรู้ไหม”

ขอบตาของเธอแดงผ่าวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ และกอดบุคคลสูญหายที่เพิ่งกลับมาอีกครั้งไว้แน่น

ช่วงเวลาที่หาเธอไม่เจอ เธอเป็นห่วงนับครั้งไม่ถ้วน

เธอกลัวมากจริงๆ กลัวว่าเธอจะถูกวงล้อแสงขนาดยักษ์โจมตี หรือเธออาจไปที่อื่นและไม่มีวันกลับมาอีก

ซู่เป่ากอดแม่ของเธอเอาไว้ พร้อมพูดเสียงอ่อน “คุณแม่ ขอโทษค่ะ”

มู่กุยฝานโอบร่างทั้งคู่เอาไว้ วินาทีนี้เขาเพิ่งวางใจลงอย่างสิ้นเชิง “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

กลับมาก็ดีแล้ว

ฉากที่เสียเจ้าเด็กน้อยไปเมื่อชาติที่แล้วฉายซ้ำอีกครั้ง ทำเขาไม่กล้าชะล่าใจแม้แต่นิด

ตอนนี้ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจได้สักที

ซู่เป่าเอ่ยพูดขึ้น “หนูไปดินแดนจิ่วโจวมา โดยผ่านบึงลึกแห่งนี้ มุดดินใต้บึง จากนั้นก็ไปถึงประตูหลังของดินแดนจิ่วโยว...”