ตอนที่ 1487 นอนสบายทั้งคู่

พระแม่ธรณีลุกขึ้นมาจากบนพื้นด้วยผมเผ้ายุ่งเหยิง และโมโหเป็นอย่างมาก

“บ้าเอ้ย ไอ้เด็กเปรตที่ไหนมันลอบโจมตีกัน อย่าให้ข้าจับตัวได้ล่ะ…”

สง่าได้ไม่ถึงสองวิ ก็เผยโฉมที่แท้จริงออกมาแล้ว

จู่ๆ เสียงซ่าๆ ดังขึ้น พระแม่ธรณีหันหน้าไปมองโดยสัญชาติญาณ ก็พบเข้ากับโซ่เหล็กที่หนาเท่าแขนกำลังดีดมาหาเธอ และชนเข้ากับหัวของเธอดังเป๊าะ จนทำเธอหงายล้มบนพื้นอีกครั้ง

รองเท้าอีกข้างก็กระเด็นออกไป

พระแม่ธรณี “……”

**

ณ จิ่วโยว

หลังโซ่เหล็กถูกตัดขาด มันก็สั่นขึ้นมาเป็นเสียงซ่าๆ และกระเด็นออกไปทางสองทิศ

โซ่ขนาดใหญ่ทอเป็นแสงมืด มันย่อส่วนเหลือเท่าแขนจากนั้นหายไปจากฟ้าดิน

ซู่เป่าเข้าใจแล้ว “เมื่อกี้คือร่างจริงของโซ่แดนจิ่วโยว หลังถูกตัดขาดมันเลยแปลงเป็นโซ่เหล็กเล็กๆ”

ข้างหนึ่งของโซ่ผูกกับพระแม่ธรณี ส่วนอีกข้างผูกกับฐานของเทียนถิง ซึ่งมันตึงมาก

ไม่รู้ว่าหากถูกตัดขาดดื้อๆ แบบนี้ จะดีดใส่หน้าของพระแม่ธรณีหรือเปล่า…

ซู่เป่าส่ายหัว อืม ไม่หรอกๆ ระยะไกลขนาดนั้น จะมีแรงต้านที่มากขนาดนั้นได้ยังไง…

ตามด้วยการขาดลงของโซ่จิ่วโยว ท้องฟ้าแดนไกลส่งเสียงคำรามอดีตกาล

ไม่นานนักร่างเงาของคุนเผิงขนาดยักษ์ก็ปรากฏตรงหน้า ว่ายผ่านเหล่าซู่เป่าไปอย่างโซเซ...

ซืออี้หรันมองทีหนึ่ง พร้อมกล่าว “ไปกันเถอะ”

ออกมานานขนาดนี้ ควรกลับไปแล้ว

ซู่เป่าพยักหน้า “ไม่รู้ว่าพ่อแม่รอมานานขนาดไหนกัน”

จู่ๆ ซืออี้หรันก็พูดขึ้น “เธอต้องเตรียมใจไว้นะ”

ซู่เป่า “หา”

หมายความว่ายังไง ให้เตรียมใจอะไรกัน

เธอไม่ได้สังเกตเลยว่า ชุดขนเป็ดที่เดิมทีถึงตาตุ่ม ตอนนี้ถึงเพียงกลางน่องแล้ว...

เธอสูงขึ้นโดยที่ไม่รู้ตัว แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่สังเกต

ซืออี้หรันจูงมือเธอ ดึงเสื้อที่พับถึงข้อแขนลงมา และพับขึ้นไปบริเวณข้อมือใหม่

เขาเอ่ยขึ้น “ในแดนจิ่วโจว เราไม่สามารถรับรู้ถึงกาลเวลา”

“คนรุ่นหลังของเผ่าแม่มดนั้นไม่ใช่มนุษย์ พวกมันไม่เจ็บไม่ตาย ค่อยๆ เติบโตขึ้นตามจิตสำนึกที่คิดว่าตนเองเป็นมนุษย์ใต้ก้นบึ้งจิตใจ”

“แต่พวกเราไม่เหมือนกัน”

ซู่เป่ามองเขานิ่งๆ

หลังถึงแดนจิ่วโจว เสื้อของเธอก็ขาดเป็นเศษผ้า ดังนั้นเธอจึงสวมชุดขนเป็ดของพี่อี้หรัน...

ท้องฟ้าในแดนจิ่วโยวนั้นไม่เหมือนกับในโลกมนุษย์ ที่นี่สัมผัสไม่ถึงความร้อนและความหนาว เหยาจี๋เสียงที่ใส่เสื้อกล้ามไม่รู้สึกหนาว เธอที่ใส่เสื้อขนเป็ดก็ไม่รู้สึกร้อน

ดังนั้นเธอจึงลืมไปเลยว่าเธอใส่อะไรอยู่ ตอนนี้เธอเพิ่งรู้ตัว ชุดคลุมที่เดิมทียาวมากๆ ตอนนี้ได้ “หด” ลงแล้ว

หรือพูดให้ถูกคือไม่ใช่ชุดคลุม ‘หด’ แต่เธอตัวสูงขึ้นต่างหาก...

“หนู...โตขึ้นอีกแล้วเหรอ” ซู่เป่าตะลึง

สถานการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นแค่เมื่อเธอกลับจากยมโลกไปยังโลกมนุษย์

ซืออี้หรันลูบหัวของเธอ “อืม”

หัวใจของซู่เป่าหนักอึ้ง “หมายความว่า พ่อแม่รอหนูอยู่ที่ริมบึงนานถึงสามเดือนเลยใช่ไหม”

ซืออี้หรันเอ่ยตอบ “ใช่ กลับไปครั้งนี้ น่าจะถึงช่วงเวลาปีใหม่ของแดนมนุษย์อีกแล้ว”

ซู่เป่า “......”

เนื้อเรื่องเดินเร็วมาก

ตอนถึงที่จิ่วโยวเธอสิบขวบ เพิ่งจะอยู่ที่นี่ได้เพียงสิบกว่าวัน กลับไปก็สิบเอ็ดขวบซะแล้ว

ซู่เป่าตกใจจนหยิบ ‘นมเปรี้ยว’ ออกมา และกินไปหลายคำเพื่อประโลมใจ