ตอนที่ 1493 ซืออี้หรันไปที่บ้านตระกูลซู

จิ่งจั้นถอยหลังสองก้าว ส่ายหัวซ้ำแล้วซ้ำอีก “เธอจะมาตัดสินโชคชะตาของฉันแบบนี้ไม่ได้ จะปล่อยให้ฉันในชาติหน้าถูกคนอื่นควบคุมตลอดชีวิตไม่ได้นะ!”

“ฉันไม่ยอมรับ...!”

ฉันจะกลับไปหาน้องสาวของฉัน น้องสาวของฉันมีแค่ตัวคนเดียว ฉันต้องดูแลปกป้องเธอ ฉันจะไม่ยอมลงนรก และฉันก็ปฏิเสธอนาคตในชาติหน้าที่เธอจักแจงให้ด้วย

เขาหันหลังกลับและกำลังจะออกไป!

จิ่งจั้นพยายามวิ่งสุดความสามารถ เขาจะวิ่งกลับไปตามทางเดิม ใจของเขาไม่ย่อท้อและไม่ยอมแพ้

แต่พอตั้งใจมองดูดีๆ ก็พบว่าตัวเองยังคงอยู่ในตำหนักพญายม

ชั่วขณะที่ซู่เป่ากระพริบตา เหมือนย้อนเวลาได้ เหมือนมิติเวลามีการเปลี่ยนแปลง

เขาไม่สามารถก้าวเท้าออกจากวังพญายมแห่งนี้ได้ และก็ไม่สามารถหนีออกจากชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้ได้ด้วย

จิ่งจั้นตะโกนว่า “ซูจื่อซู่ เธอมีสิทธิ์อะไรมาควบคุมชะตากรรมของคนอื่น มาตัดสินชาติหน้าของคนอื่นเขาแบบนี้ มันจะต่างอะไรกับบาปที่เธอพูดถึงเมื่อกี้!”

“ฉันเป็นตัวของฉันเอง ทําไมฉันถึงต้องยอมให้เธอมากำหนดชะตากรรมของตัวเองด้วย ฉันทำใจไม่ได้และฉันก็ไม่ยอมแพ้ด้วย”

จิ่งจั้นจ้องมองเธอตาแดงก่ำ “ฉันจะบุกฝ่าการควบคุมของเธอและฝ่าโซ่ตรวนที่เธอจองจำฉันไว้ให้ได้! สักวันหนึ่งสุดฉันจะยืนอยู่จุดศูนย์กลางระหว่างฟ้าดิน ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าฉันไม่ยอมแพ้ใครกระทั้งฟ้าดิน!”

ซู่เป่าชะงัก

ในขณะนี้ เธอนึกถึงกฎวิถีสรรค์ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก นึกถึงเธอกับพ่อและจักรพรรดิองค์อื่นๆ อีกหลายองค์ที่พยายามจำลายโซ่ตรวนฟ้าดิน

เป๊ก~

ฉู่เจียงหวังถือกระทะมาฟาดหัวจิ่งจั้นไปทีหนึ่ง ฟาดเขากระเด็นออกไปเลย

เขายิ้ม “ข้ายอมรับว่าเจ้าเก่งมาก แต่อย่าเพิ่งมาเก่งตอนนี้”

พล่ามมากอยู่ได้ เสียเวลาคนจะไปกินข้าว!

ไม่งั้นป่านนี้คงไปถึงบ้านตระกูลซูตั้งนานแล้ว ไม่แน่นายหญิงซูอาจจะทําอาหารเสร็จแล้วด้วยซ้ำ!

ฉู่เจียงหวังพูดว่า “กฎวิถีนรกสวรรค์เป็นอย่างไรข้าไม่รู้แน่ชัด ต้องทำลายโซ่ตรวนหรือข้าไม่ก็ไม่รู้

แต่ข้ารู้ว่าในฐานะยมบาลท่านควรทำตามหน้าที่ของท่าน ท่านจะทำลายโซ่ตรวนหรือไม่นั้นเป็นเรื่องของท่าน แต่บาปกรรมที่ทำไว้ยังไงก็ต้องชําระคืนก่อน”

ซู่เป่าก็ร่าเริงขึ้นมาทันที นั่นสินะ

ในฐานะพญายม ตอนนี้มีหน้าที่ทำอะไรก็ควรทำไปตามนั้น เธอนึกถึงกฎวิถีสวรรค์ได้ไงเนี่ย

ตอนนี้เธออยู่ในฐานะพญายม ต้องทำหน้าที่ที่ควรทำตามกฎของยมโลก

เรื่องอื่นอย่าไปคิดอะไรมาก

“ไปกันเถอะ กลับไปฉลองตรุษจีนกัน” ซู่เป่ายกมือขึ้นแล้วพาทุกคนหายตัวไปด้วยกัน

จิ่งจั้นถูกพวกผีเอาตัวลงไป ตาทั้งสองยังคงจ้องมองซู่เป่าที่หายตัวไปแล้ว...

กลิ่นอายนี้เหมือนกับซืออี้หรัน แข็งแกร่งไม่ต่างกัน!

แข็งแกร่งพอที่จะทำให้เขาเกิดความรู้สึกไร้อำนาจ หวาดกลัว กระสับกระส่าย...

ในขณะนี้มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวจิ่งจั้น นี่ถ้าตอนแรกเขาผูกมิตรกับซู่เป่าไว้...

ถ้าเขาเปลี่ยนนิสัยใจคอตั้งแต่ตอนนั้น...

งั้นตอนนี้เขาจะเป็นเหมือนกับซืออี้หรันหรือเปล่านะ ได้เป็นเพื่อนสนิทของซู่เป่า มีความสัมพันธ์ใกล้ชิด...

ตอนนี้คงจะเก่งเหมือนพวกเขาใช่หรือเปล่า

และก็คงไม่ต้องมามีจุดจบแบบตอนนี้...

จิ่งจั้นเองก็ไม่รู้ตัวว่าความคิดของเขาเปลี่ยนไปแล้ว จาก [เขาต้องการให้เธอเสียใจที่ไม่ได้คบค้าสมาคมกับเขา] เป็น [เขาเสียใจมากที่ไม่ได้ผูกมิตรกับเธอดีตั้งแต่ตอนแรก]...