ตอนที่ 1495 เสี่ยวอู่ ชักอาวุธปืน AK ออกมา

เสี่ยวอู่โกรธจนขนพอง มันหันหลังและบินออกไปจากระเบียง

นายหญิงซูกําลังจะไปส่งซืออี้หรันที่ข้างนอกพอดี ในปากกำลังพูดว่า “ซู่เป่ายังไม่กลับมา เดี๋ยวรอธอกลับมาแล้ว ฉันบอกซู่เป่าว่าเธอมาแล้ว...”

จากนั้นก็เห็นเสี่ยวอู่พรวดเข้ามาทางประตูและตรงขึ้นชั้นสองไป

นายหญิงซูอึ้งไปพักหนึ่ง “เสี่ยวอู่เหรอ”

ท่านมองเสี่ยวอู่อย่างงงงวย แล้วก็มองซืออี้หรันอีกทีกที “ฉันสับสนเหรอ เพิ่งเสี่ยวอู่เพิ่งกลับมาเมื่อกี้ แล้วก็เพิ่งขึ้นชั้นบนไปไม่ใช่เหรอ?”

ซืออี้หรันก็แปลกใจเหมือนกัน “อาจจะบินออกมาทางระเบียงมั้งครับ?”

นายหญิงซูรู้สึกแปลกใจ อยู่ดีจะบินออกมาทางระเบียงทำไม?

เสี่ยวอู่ก้าวฉับๆ ไม่สนหน้าไหนทั้งนั้น แล้วก็ถีบประตูเข้าไป

มันโบกมือและหยิบ “AK” ออกมาจากกำไลเก็บของที่เท้าซึ่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษ!

“เจ้าสัตว์ประหลาดหัวไชเท้า ยอมออกมาตายซะดีๆ!”

เสี่ยวต๋าตกตะลึง “เชี้ย แกเข้ามาได้ไงเนี่ย?!”

ที่นี่คือบ้านตระกูลซูนะ ตอนที่มันมากับเจ้านายมันเมื่อกี้ มันก็เห็นว่านอกบ้านตระกูลซูมีม่านพลังอยู่ชั้นหนึ่ง ภูติผีปีศาจใดๆ ก็ไม่สามารถเข้ามาได้

หรือว่าเจ้าผงซุปนกนี่...มันจะเก่งกาจกว่าเจ้านายอีกคนของมัน?!

ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว งั้นแกก็ตายซะเถอะ”

เสี่ยวต๋าสู้เตรียมสู้รบทันที

เสี่ยวอู่กีกราดยิงปืน AK ใส่เสี่ยวต๋าปังๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ！

พอซืออี้หรันขึ้นมาถึงชั้นสองก็เห็นนกแก้วตัวหนึ่งกำลังยิงปืนปังๆ ๆ ๆ อยู่

“...?”

ปืน AK แถมเป็นมินิ AK ซะด้วย ไม่รู้ว่ามันไปเอามาจากไหน

เสี่ยวต๋ากําลังตะโกนอย่างเอาเป็นเอาตายว่า “เจ้านาย มีปีศาจไก่เข้ามาในบ้าน!”

ซืออี้หรันกระตุกมุมปากแล้วพูดเบาๆ ว่านั่นคือสัตว์เลี้ยงของซู่เป่า... เสี่ยวอู่”

เสี่ยวต๋า: “...” ห๊ะ พรรกพวกหรอกเหรอ?!

ซือก็พูดต่อว่า “เสี่ยวอู่ นี่คือเสี่ยวต๋าและเป็นสัตว์เลี้ยงของซู่เป่าเหมือนกัน”

เขาก็คือเธอ เท่ากับเสี่ยวต๋าก็เป็นของซู่เป่าด้วย

เสี่ยวอู่ “...” หา ทำร้ายพรรคพวกโดยไม่ได้ตั้งใจเหรอเนี่ย?

แต่พรรคพวกตัวนี้ก็ต่ำตมเกิน!! (ทางความคิดเสี่ยวอู่และเสี่ยวต๋าพูดเป็นเสียงเดียวกัน)

เสี่ยวต๋า “ที่แท้ก็เป็นเพื่อนกันนี่เอง ขอโทษที่เสียมารยาท แต่นี่จะโทษฉันไม่ได้หรอกนะ ใครใช้ให้มันหน้าตาลับๆ ล่อๆ เล่า”

เสี่ยวอู่ส่งเสียงหึ “เพื่อน นี่ก็โทษฉันไม่ได้เหมือนกัน ใครใช้ให้นายหน้าเหมือนโจร”

และตอนนี้ไม่รู้ว่าใครตะโกนว่า “ซู่เป่ากลับมาแล้ว!”

ซืออี้หรันมีแสงวาบผ่านดวงตาเล็กน้อย น้อยขนาดที่ไม่สังเกตุเห็นได้ เขาหันหลังและรีบลงชั้นล่างทันที

เมื่อเห็นซืออี้หรันจากไปแล้ว เสี่ยวอู่กับเสี่ยวต๋าหันมามองหน้ากัน...

“%#￥@%!” ทั้งสองฝ่ายต่างด่ากันหยาบคาย

เสี่ยอู่ขว้างปืน AK ออกไปโดนหัวเสี่ยวต๋า

เสี่ยวต๋ากระโจนลอยมานั่งทับหน้าเสี่ยวอู่

แล้วทั้งสองก็ฟัดกันนัวเนีย...

ขณะนี้นายหญิงซูเหล่ากําลังเดินขึ้นไปชั้นบน เมื่อได้ยินเสียงคนร้องบอกว่าซู่เป่ากลับมาแล้ว

นายหญิงซูในวินาทีก่อนหน้า: “เฮ้อ แก่แล้ว... ขึ้นบันไดก็ไม่ค่อยจะไหวแล้ว... เสี่ยวอู่กําลังทะเลาะกับใครอยู่นะ?”

นายหญิงซูในวินาทีถัดมา “ซู่เป่ากลับมาแล้ว” (ตาเป็นประกาย) (ถกขากางเกงขึ้น) (วิ่งลงบันได)

ซืออี้หรันเห็นหญิงชราที่วิ่งเร็วกว่าใครแล้วก็ “...?”

ช่างมันเถอะ เขาจะเดินช้าๆ อยู่บ้านซูจะทำตัวเร่งรีบมากไม่ได้

“อะไรนะ! ซู่เป่ากลับมาแล้ว! ซู่เป่า!” หานหานเดินลิ่วผ่านเขาไป