ตอนที่ 1496 หัวไชเท้าหลายใจ

เสี่ยวอู่กับเสี่ยวต๋าฟัดกันสุดฤทธิ์

ถึงกับถอนขนหลุดติดมือมาด้วย

ไม่รู้ว่าอสูรน้อยขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ มันจ้องตาโต ร้อนใจขึ้นมาทันใด

"จึ๊ ๆ ๆ!"

ผีหลายใจคิดว่ามันจะไปเรียกซู่เป่า ไม่คิดว่ามันคล่ำเอาผลวิญญาณออกมาแล้วนั่งลงด้วยความลุ้นระทึก กินไปพลางจ้องมองอย่างไม่กะพริบตา

“…”

ข้างๆ กันก็คือเฟยเหมาถุ่ยที่มีวังอยู่บนหัวซึ่งไม่รู้โผล่มาจากไหน มันก็มานั่งดูอยู่ข้างๆ เหมือนเจ้าอสูรน้อย

ผีหลายใจกับผีสาวชุดแต่งงานมองหน้ากัน

พวกเธอก็นั่งยองลงตรงหน้าประตูแล้วเอามือลูบคาง

"ฉันพนันว่าเจ้าหัวไชเท้าชนะ มันดูเก่งกว่าเสี่ยวอู่โขเลย" ผีหลายใจพูด

ผีสาวชุดแต่งงานทำใจไม่ได้ จึงพูดว่า "เช่นนั้นข้าน้อยขอพนันว่าเสี่ยวอู่จะชนะ ไม่งั้นมันจะน่าสงสารเกินไป"

อสูรน้อย "จึ๊ๆ!" มันโหวดเสี่ยวอู่!

เสี่ยวอู่เป็นนกที่มีการศึกษาที่สุดเท่าที่มันเคยเห็นมา เขาจะต้องชนะแน่นอน!

ซู่เป่าทักทายและกอดกับคนในครอบครัวทีละคนจนครบ จากนั้นจึงหันไปเห็นซืออี้หรันแล้วก็อึ้งมาก เห็นเขาบอกว่ามาเอาของดีมาฝาก เธอรีบหยิบของจากในแหวนมาใส่เพิ่มในถุงที่คุณยายเตรียมให้ซืออี้หรันเอากลับไปเป็นการขอบคุณ ให้เขานํากลับไปให้น้าเวิน

หลังจากซืออี้หรันได้เจอซู่เป่า เขาก็ลืมเสี่ยวต๋าไปเลย

เมื่อกลับถึงบ้าน จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเสี่ยวต๋ายังอยู่ที่บ้านตระกูลซูอยู่เลย

ถ้างั้น... ค่อยไปรับมันพรุ่งนี้ดีไหม?

แบบนี้พรุ่งนี้เขาก็จะได้มีข้ออ้างที่จะไปบ้านตระกูลซูได้อีก

แค่คืนเดียวเสี่ยวต๋าคงไม่เผลอพูดอะไรมั่วๆ ออกไปหรอกมั้ง

เพื่อที่จะไปบ้านตระกูลซูอีกในวันพรุ่งนี้ ซืออี้หรันที่ปกติฉลาดหลักแหลม วันนี้กลับเอ๋อไปเสียได้ ดันกล้าให้เวลาเสี่ยวต๋าตั้งหนึ่งคืน

**

หลังจากส่งซืออี้หรันกลับไปแล้ว ซู่เป่าจึงขึ้นไปชั้นบนเตรียมตัวจะกลับห้อง

ขึ้นมาถึงก็เห็นพวกผีนั่งล้อมหน้าประตูห้องของเธออยู่และจ้องมองเข้าไปในห้อง ทั้งอสูรน้อยทั้งเฟยเหมาถุ่ยและเสวียนหลิงที่ไม่รู้ว่ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่

ซู่เป่า "?"

แปลกจัง ทุกคนดูอะไรกันอยู่

เธอชะโงกหัวเข้าไปมองด้วยความสงสัย

มองไปก็เห็นเสี่ยวอู่กำลังดึงใบไม้สีเขียวออกจากหัวของเสี่ยวต๋าพอดี เสี่ยวต๋าเองก็ถอนขนของเสี่ยวอู่มากำมือหนึ่ง

ในห้องเรียกได้ว่าชุลมุลวุ่นวายสุดๆ

"พวกแกทำอะไรกันน่ะ" ซู่เป่าตระตุกมุมปาก

เสี่ยวอู่กับเสี่ยวต๋าหยุดพร้อมกัน

เสี่ยวอู่บินเกาะที่ไหล่ของซู่เป่าและร้องไห้แงๆ บอกว่า "เป่า! ฉันถูกหัวไชเท้ารังแก มันไม่เคารพกฎกติกา!"

เจ้าหัวไชเท้าจับใบสีเขียวของมันแล้วก็บินเข้าไปในอ้อมแขนของซู่เป่าเช่นกัน "อา... นายน้อยกลับมาแล้ว ฮือๆ ๆ นายน้อย เสี่ยวต๋าแค่จะอยู่รอให้นายท่านกลับมา ไม่คิดว่าเจ้านกนี่จะใจแคบกับฉันขนาดนี้"

เสี่ยวอู่ฉุนกึก "แกมันสตอว์เบอร์รี"

เสี่ยวต๋า "ฉันไม่ใช่สตอว์เบอร์รี ฉันเป็นหัวไชเท้า"

แล้วทั้งสองก็เริ่มทะเลาะกันอีก!

ซู่เป่าเครียดหัวฟู กว่าจะกล่อมพวกมันสองตัวให้สงบลงได้เล่นเอาแทบแย่

เสี่ยวต๋านั่งหมดแรงบนโซฟาก้อนเมฆ มันบ่นด้วยความเหนื่อยล้าว่า "เฮ้อ... เหนื่อยตายแล้ว ความสามารถระดับฉันต้องมาออมมือ นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่นายน้อย..."