ตอนที่ 1497 หัวไชเท้าหลายใจแอบดูซูอี้เซิน

ผีสาวชุดแต่งงานมองผีหลายใจและเสี่ยวต๋าด้วยสีหน้างุนงง

หมายความว่าไง...

ทั้งสองประโยคนี้มันก็แค่คำกลอนธรรมดาไม่ใช่หรือ? ทำไมพอออกจากปากสองคนนี้แล้วถึงฟังดูแปร่งๆ นะ

เสี่ยวต๋าถามว่า "อ๋อ แล้วนี่เธอชื่ออะไรนะ"

ผีหลายใจตอบว่า "ฉันชื่อหนิงไป๋เฟย แต่ตอนนี้พวกเขาชอบเรียกฉันว่าผีหลายใจ พี่หลายใจ"

เสี่ยวต๋าร้องเอ๊ะ “ผีหลายใจ แล้วเธอตายยังไง?"

ผีหลายใจถอนหายใจ "เรื่องมันยาวน่ะ สรุปง่ายๆ ก็คือว่าตอนที่ฉันกำลังจะแต่งงาน ฉันคบกับผู้ชายสองอีกคนไปในเวลาเดียวกันด้วย..."

เสี่ยวต๋าประหลาดใจ "เชี้ย ไตอ่อนแอจนตายเหรอ?"

ผีหลายใจเคาะหัวมันดังโป๊ก "คิดอะไรอยู่น่ะ"

ผู้หญิงจะบอกว่าตัวเองไตอ่อนแอได้ไง??

"จะว่าไปก็ฟังดูเหลือเชื่อไปหน่อย แฟนเก่าของฉันโกงเงินของฉันแล้วหนีไปกับแฟนเก่าอีกคนของฉัน แล้วสามีฉันจับได้ ฉันบังเอิญตกตึกตายระหว่างง้อสามี"

เสี่ยวต๋า "???"

เรื่องเล่าแค่ไม่กี่ประโยคเล่นเอาสมองแทบไหม้!

"สรุปก็คือผู้ชายสามคนทำเธอตายใช่ไหม" เสี่ยวต๋าสรุป

ผีหลายใจ "จะพูดแบบนั้นก็ไม่ผิด แต่ฉันยอมตายแบบนั้นในอีกความหมายหนึ่งดีกว่า เฮ้อ!"

เสี่ยวต๋ารู้สึกเห็นใจอย่างสุดซึ้ง "ชาติหน้าต้องระวังหน่อยนะ"

ผีหลายใจพยักหน้า "ถ้ามีชาติหน้า ฉันต้องเลือกที่ตายดีๆ"

ผีสาวชุดแต่งงานที่อยู่อีกด้านหนึ่ง "???"

เดี๋ยว! นางยังไม่ทันได้ขึ้นรถเลย รถก็วิ่งทับหน้าไปแล้วทิ้งไว้แต่รอยล้อสองรอย

"พวกท่านช่วยพูดช้าๆ หน่อยได้ไหมเจ้าคะ... ข้าน้อยไม่เข้าใจ" ผีสาวชุดแต่งงานพูดอย่างงง ๆ

นางรู้สึกว่าเธอเข้าใจพี่ผีหลายใจดีแล้ว แต่ตอนนี้นางเพิ่งพบความจริงว่า ที่นางคิดว่านางขึ้นรถไฟแล้ว แต่ที่แท้ก็ยังปั่นจักรยานอยู่

โธ่!

ชีวิตนี้นางก็อยากเป็นคนสบายๆ เหมือนพี่หลายใจ นี่เป็นความฝันตลอดชีวิตของผีสาวชุดแต่งงาน

ผีหลายใจกับเสี่ยวต๋าคุยกันพลางเดินโยกไปพลาง เดินไปเดินมาก็มาถึงหน้าห้องของซูอี้เซิน

ผีหลายใจร้องเอ๊ะ แล้วชะโงกหน้าเข้าไปดูโดยไม่เปิดประตู "อู้หู ซูอี้เซินหลับอยู่!"

ดวงตาของเธอเปล่งประกาย

ซูอี้เซินเข้าเวรดึกติดกันสองวันติดต่อกัน และได้ต้องผ่าตัดอีกหกเคส เหนื่อยจนสายตัวแทบขาด ตอนนี้ยังคงหลับสนิท

ก่อนหน้านี้นายหญิงซูก็มาเรียกให้ลงไปกินข้าวแล้ว 2 ครั้ง แต่ทำยังไงเขาก็ไม่ตื่น

ซูอี้เซินที่กำลังหลับอยู่นั้น รู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีบางอย่าง...

ขนตาของเขาขยับเล็กน้อย เขาลืมตาขึ้นมาอย่างมืนงง

ในห้องเงียบสงบ... ท้องฟ้ากําลังจะมืดแล้ว นอกจากนี้ก็ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ...

ในเวลานี้จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ...

"เปิดหน่อย หน่อยเดียวก็พอแล้ว"

"แกอย่าขยับ เดี๋ยวฉันขยับเอง!"

"ไหวไหมเนี่ย ฉันก็ไม่ขออะไรมาก ขอดูกล้ามหน้าอกหน่อยเดียวก็พอ ยังไงก็เป็นลุงของซู่เป่า ต้องเคารพกันหน่อย"

"บ้าจริงดูกล้ามอกเขาเริ่มเปิดจากด้านล่างเหรอ อีกอย่างดูก็ดูไปแล้ว นี่ยังถือว่าเคารพอีกเหรอ?"

ซูอี้เซินหลับไปนานมาก เขารู้สึกแค่ว่าได้ยินเสียงคนคุยกันข้างหู แต่ก็ฟังไม่ชัด ตอนนี้เขาอยู่ในภาวะจิตหลุด ทุกอย่างดูไม่ค่อยสมจริง

เขาก้มหัวลงอย่างงงๆ และมองไปโดยไม่รู้ตัว...