ตอนที่ 1512 ในความเงียบสงบนั้นจู่ๆ ก็มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น

พอซู่เป่าเห็นทุกคนเหวอกันหมดก็เลยพูดขึ้นมาว่า “ทำไมเหรอ？”

ผู้อาวุโสเสียงสั่น “ซู่เป่า…หญ้าอันนี้คงไม่ได้เอามากินแบบนี้มั้ง…”

ซู่เป่าหันไปมองแล้วพยักหน้า “ผู้อาวุโสพูดถูก…”

ผู้อาวุโสถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นก็เห็นซู่เป่าเอาหญ้าเทพอันนี้ไปจุ่มซุปใสอีกฝั่งหนึ่งของหม้อไฟ

“ผักก็ควรจะเอามาจุ่มในซุปใส แล้วเอามาจิ้มพริกปรุงรสสิถึงจะอร่อย！”

ผู้อาวุโส “…”

จี๋เสียง หรูอี้ ซิ่งอวิ้น เอินเจ๋อ ปี้ชง และชวีจี๋ที่ล้อมวงอยู่ข้างๆ

เหยาจี๋เสียงกลืนน้ำลาย “พี่สาว กินแบบนี้เลยเหรอ？”

ซู่เป่าตอบไม่ตรงคำถาม “อื้ม！ เมื่อกี้ข้าลองกินไปแล้วรู้สึกว่ามันยังแข็งๆ ไปหน่อย พวกเจ้าก็ต้มนานหน่อยแล้วกัน”

เหยาหรูอี้ “…”

พวกเด็กๆ ร่วมวงจุ่มผักในหม้อไฟ！

เข้าใจแล้ว ที่แท้หญ้าเทพก็เอาไว้บำเพ็ญแบบนี้นี่เอง

เข้าใจแล้ว！

ผู้อาวุโสถึงกับเหวอ！

ผ่านไปห้านาที

หญ้าเทพอันนี้ก็อร่อยดีนะเนี่ย…

สมกับที่เป็นหญ้าเทพจริงๆ！

แต่การบำเพ็ญก็สูญเปล่าน่ะสิ อย่างไรเสียก็ไม่ควรใช้หญ้าเทพมาแก้หิวนะ！

ทันใดนั้นผู้อาวุโสก็ได้สติขึ้นมา！

แต่หลังจากนั้นก็พบว่าพลังเวทในตัวแข็งแกร่งขึ้น…

ถึงแม้？ แต่ว่า？！

ผู้อาวุโสตกใจ เป็นไปได้ยังไง？

กลับเห็นซืออี้หรันที่อยู่ข้างๆ ก้มหน้าก้มตากินอย่างตั้งใจ

ไม่รู้ว่าหม้อไฟที่คนอื่นทำจะสามารถบำเพ็ญพลังเทพได้หรือเปล่า แต่ของที่ซู่เป่าทำนั้นบำเพ็ญได้แน่ๆ เพราะว่าเตาที่เธอเอามาใช้ทำหม้อไฟนั้นคือเตาลูกกลอน！

สมกับที่เป็นหญ้าเทพจริงๆ กินเสร็จมื้อนี้ พวกเหยาจี๋เสียงและผู้อาวุโสก็ทนไม่ไหวยังไม่ทันกลับเข้าไปที่ห้องของตัวเอง ก็มาหลับตานั่งขัดสมาธิเสียตรงนั้นเลย…

ทันใดนั้นก็เข้าสู่สภาวะการบำเพ็ญ

ซู่เป่ากลับไปที่ห้องของตัวเองแล้วปิดประตู ส่วนซืออี้หรันนั่งรออยู่ข้างๆ

“เดี๋ยวฉันคุ้มกันให้เธอเอง” ซืออี้หรันพูดเล่นๆ กับเธอว่า “เดี๋ยวต่อไปฉันจะคุ้มกันซ้ายขวาให้เธอเอง”

เขากังวลว่าตอนที่ซู่เป่าหยั่งรู้อยู่นั้น พวกเหยาจี๋เสียงไม่รู้เรื่องอะไรแล้วจะเข้ามาขัดจังหวะซู่เป่า

ซู่เป่ารีบดึงเขาเข้ามาในห้อง “ไม่ต้องทำให้มันยุ่งยากขนาดนั้นก็ได้！”

ยกมือขึ้น เปิดโหมด！

ห้องของเธอเปิด “โหมดการบิน” ใครมาก็ “ห้ามรบกวน”

“พี่อี้หรัน พี่ไปยุ่งเรื่องของตัวเองเถอะ！ ตอนนี้หนูรีบมาก ทนไม่ไหวแล้ว！”

ซู่เป่ารู้สึกถึงพลังเทพที่เคลื่อนตัวไปมาภายในร่างกาย ให้ความรู้สึกแตกต่างไม่เหมือนปกติ

เธอรีบวิ่งขึ้นไปนั่งขัดสมาธิบนเตียง แล้วเข้าสู่สภาวะหยั่งรู้ในทันที

ซืออี้หรัน “…？”

รู้ว่าเธอหยั่งรู้เร็วนะ

แต่ไม่นึกว่าจะเร็วขนาดนี้！