ตอนที่ 1513 นี่ไม่ใช่จุดจบ

เหยาหลิงเยว่กลุ้มใจ แผลยังไม่ทันหายดีเลยก็เป็นเพิ่มอีกแล้ว แต่เธอไม่สนใจ

พวกผู้อาวุโสถูกปลุกจนตื่น เหยาหลิงเยว่เห็นว่าซู่เป่าไม่ได้อยู่ที่นี่

“ซู่เป่าล่ะ？” เธอถามด้วยความรีบร้อน

พวกผู้อาวุโสตอบด้วยความประหลาดใจว่า “ไม่รู้เหมือนกัน…”

อาศัยช่วงเวลาที่ด่านเคราะห์อัสนีบาตรครั้งที่สองยังไม่ได้ผ่าลงมา เหยาหลิงเยว่ก็พูดขึ้นมาว่า “ไป！ รีบไป！”

ผู้อาวุโสไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เขารีบคว้าแขนพาพวกจี๋เสียงหรูอี้ออกไป

เหยาหลิงเยว่คิดในใจว่าซู่เป่าน่าจะอยู่ในห้องตรงข้างหลังลานบ้าน

เธอกำลังรีบจะออกไป แต่ก็คิดในใจว่าถ้าเป็นด่านเคราะห์อัสนีบาตของเธอจริงๆ แล้วเธอพุ่งตรงไปหาซู่เป่าละก็ ด่านเคราะห์อัสนีบาตรก็คงจะพุ่งไปหาซู่เป่าเหมือนกัน

เพราะฉะนั้นเหยาหลิงเยว่ก็เลยหันหลังแล้ววิ่งไปอีกทางเพื่อออกจากลานบ้าน

แต่ใครจะไปรู้ด่านเคราะห์อัสนีบาตรราวกับไม่อยากให้เธอออกไป ฟ้าผ่าดังเปรี้ยงเข้าที่เธอจนทำเอาเธอกระเด็นออกไปอยู่ที่ลานบ้านเหมือนเดิม…

เหยาหลิงเยว่ตะลึง นี่เป็นด่านเคราะห์อัสนีบาตของเธอจริงๆ เหรอ？

ถ้าไม่ใช่ด่านเคราะห์อัสนีบาตของเธอล่ะก็ ตามหลักแล้วเธอก็น่าจะออกจากเขตลานบ้านไปแล้ว และก็น่าจะไม่ผ่ามายังตัวเธอ

ในขณะนั้นเองผู้อาวุโสและพวกจี๋เสียงหรูอี้ก็ได้ออกจากบริเวณลานบ้านกันหมดแล้ว พวกเขายืนอยู่ในที่ห่างๆ ก็เลยไม่ได้โดนฟ้าผ่าไปด้วย

ด่านเคราะห์อัสนีบาตไม่ได้ไล่ตามผู้อาวุโสและพวกเหยาจี๋เสียง แต่มันกลับไล่ตามเธอ…

ถ้าพูดให้ถูกก็คือ มันกำลังไล่บี้เพื่อให้เข้าใกล้ซู่เป่า

สมองของเหยาหลิงเยว่ไม่เคยตื่นตัวขนาดนี้มาก่อน！

เธอลุกขึ้นมาอย่างสั่นเทา และพยายามคลานออกจากบริเวณลานบ้าน…

ด่านเคราะห์อัสนีบาตนั้นรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ และค่อยๆ ผ่ามาที่ตัวเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

เหยาหลิงเยว่รู้สึกเหมือนว่าแขนของเธอจะหายไป ส่วนเท้ายังอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้

เธอพยายามคลานออกไปอย่างยากลำบาก ต้องออกจากลานบ้านนี้ให้ได้！

ตอนที่ซืออี้หรันได้ยินเสียงฟ้าผ่า เขาก็ลืมตาขึ้นมาทันที

ซู่เป่าต้องฝ่าด่านเคราะห์อัสนีบาตอีกแล้วเหรอ？！

เขารีบเตรียมตัวให้เธอทันที มันเป็นเรื่องปกติมากสำหรับการเลื่อนขั้นในการฝ่าด่านเคราะห์ของซู่เป่า และคนอื่นๆ ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้มาก

แต่เขาสามารถเตรียมอาวุธป้องกันให้เธอเยอะๆ ไว้ก่อนได้ และการไม่สามารถขัดขืนด่านเคราะห์อัสนีบาตก็เป็นการเพิ่มโอกาสในการประสบความสําเร็จด้วยเหมือนกัน

ผ่านไปไม่นาน ซืออี้หรันก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ！

ซู่เป่ายังคงอยู่ในสภาวะหยั่งรู้ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเธอเงียบสงบและไม่มีสัญญาณของการจะฝ่าด่านเคราะห์อัสนีบาตเลยสักนิด！

ตัวเธอเองไม่มีวี่แววที่จะตื่นขึ้นมาเลย…

ซืออี้หรันขมวดคิ้ว รีบออกไปตรวจสอบดู แต่ก็เห็นแค่จือจือและเฟยเหมาถุ่ยวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน

“จือจือ！ จือจือ！”

【รีบไปกันเถอะ！】

จือจือและเฟยเหมาถุ่ยร้อนรน

ในขณะเดียวกันซืออี้หรันก็เพิ่งเห็นภาพที่เหยาหลิงเยว่บอกให้พวกผู้อาวุโสออกไป และตัวเธอเองก็ถูกด่านเคราะห์อัสนีบาตโจมตีในครั้งแรก

ด่านเคราะห์อัสนีบาตของเหยาหลิงเยว่งั้นเหรอ？

ซืออี้หรันรู้ดีว่าตอนที่กำลังฝ่าด่านเคราะห์อัสนีบาตนั้น คนอื่นไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงหรือยุ่งเกี่ยวได้ ไม่เพียงแต่จะไม่สามารถช่วยได้ แต่ยังอาจเพิ่มอันตรายและความยากลําบากให้กับผู้ที่กำลังฝ่าด่านเคราะห์ด้วย

เขาก็เลยรีบกลับเข้าไปในห้องแล้วอุ้มซู่เป่าออกไปทันที

เท้ากำลังจะออกจากประตูบ้าน จู่ๆ ก็มีฟ้าผ่าลงมาอย่างกะทันหัน โชคดีที่ซืออี้หรันหลบทัน แต่ก็ยังโดนที่ปลายรองเท้าอยู่ดี