ตอนที่ 1521 คุณยาย หนูคือซู่เป่าไง

"นี่หนูจะไปบ้านตระกูลซูเหรอ？”

ซู่เป่ามองดูพ่อที่สวมชุดดําและยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเขา เขาไม่รู้จักเธอก็ไม่เป็นไร เธอจะจำเขาไว้อยู่ในใจเสมอมา

ลุงชุดดำนั่งลงอย่างจนใจ เขานั่งกดศอกลงบนเข่าแล้วค่อยๆ โน้มตัวมองมาที่เธอ

"ซู่เป่า" เขาพูดอย่างจริงจังว่า "ไม่มีตระกูลซูที่อยู่ในเมืองจิงตูอะไรทั้งนั้นแหละ ตระกูลซูไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับหนู แถมพวกเขาก็ไม่เคยมาหาหนูด้วย"

ลุงชุดดําขมวดคิ้ว "ถ้าหนูยังเป็นแบบนี้อีก มันจะไม่เป็นผลดีกับหนูนะ！”

ซู่เป่าถามเขาว่า “ตรงไหนที่ไม่เป็นผลดี？”

คนที่อยู่ตรงข้ามพูดจาอึกๆ อักๆ แต่สุดท้ายก็พูดออกไปตรงๆ ว่า “หนูอาจจะถูกส่งไปโรงพยาบาลจิตเวชก็ได้นะเพราะเขาอาจคิดว่าหนูเป็นโรคจิตเวช”

ซู่เป่า: "..."

พวกเขาต่างก็คิดว่าเธอกำลังเพ้อฝัน

ทุกคนต่างคิดว่าที่เธอเปลี่ยนไปขนาดนี้เป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลหลินไปกระตุ้นเธอเข้า

ซู่เป่าก้มมองที่ปลายเท้าของตัวเอง

มือของเธอดูว่างเปล่า ไม่มีกระต่ายน้อยให้อุ้ม หรือเสี่ยวอู่แล้ว…ดูโดดเดี่ยวเดียวดาย

"ขอบคุณค่ะพ่อ" เธอเอ่ย "หนูรู้แล้วว่าควรทํายังไง"

ลุงชุดดําขมวดคิ้ว แต่ขณะนั้นจู่ๆ ก็มีคนเรียกเขา “แล้วหมวดมู่ล่ะ？！ มู่กุยฝาน！”

มู่กุยฟานลุกขึ้นแล้วลูบหัวเธอ "เด็กดี รอลุงอยู่ตรงนี้นะ"

ซู่เป่าตอบอื้ม แต่พอเขาจากไป ก็แอบออกมาจากสถานีตํารวจคนเดียวเงียบๆ

ไม่มีประโยชน์หรอก ต่อให้อยู่รอพ่ออยู่ที่นี่ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร

เธอเกือบจะลืมหน้าตาของลุงใหญ่และตายายแล้วว่าเป็นยังไง

เธอต้องไปที่เมืองจิงตูให้ได้ แต่เธอก็รู้ดีว่าพ่อของเธอไม่มีทางยอมให้เธอไปแน่นอน

และหนทางในการไปเมืองจิงตูก็ดูเหมือนจะมีอุปสรรคขวางกั้นอยู่มากมาย！

ซู่เป่าออกจากสถานีตํารวจ ตั้งใจมองหาเส้นทางของรถเมล์เพื่อไปที่สถานีรถไฟ

เพิ่งจะขึ้นรถไปไม่นาน เธอก็ถูกคนขับถามและถึงขั้นบอกว่าจะโทรหาผู้ปกครองของเธอ

ซู่เป่าทำได้แค่ลงจากรถ

เธอพยายามมาหลายครั้งแต่ก็เป็นแบบนี้ทุกที คนขับไม่อนุญาตให้เธอขึ้นรถ

ไม่มีทางเลือก ซู่เป่าทําได้แค่เดินทางด้วยเท้า เดินจนกระทั่งรองเท้าของเธอสึกหมดแล้ว หิมะที่หนาวเย็นทําให้นิ้วเท้าของเธอแข็งจนไม่รู้สึกอะไร

"ฤดูหนาวอีกแล้วสินะ..."

ซู่เป่าหายใจหอบ และมองเกล็ดหิมะที่ตกลงมาจากท้องฟ้า

"ไม่เป็นไร ไม่ว่าจะมีหิมะตกหนักขนาดไหน ฉันก็จะต้องไปถึงให้ได้"

ร่างเล็กๆ อายุสี่ขวบกว่าสวมเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ ที่ไม่ให้ความอบอุ่นอะไร กำลังเดินเท้าไปที่สถานีรถไฟ

เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองไม่มีทางขึ้นเครื่องบินได้

แต่การนั่งรถไฟอาจยังพอมีโอกาส แต่ว่าสถานีรถไฟปัจจุบันก็มักจะมีการตรวจตั๋วอยู่ทุกที่เพื่อเอาไว้ตรวจสอบผู้คน แต่กซู่เป่าก็ยังคงแอบเข้าไปอย่างต่อเนื่อง และถูกนําตัวออกมา จากนั้นก็มีการแจ้งตํารวจถูกนําตัวไปไปครั้งซ้ำไปซ้ำมา

แต่คราวนี้ได้มาสถานีตํารวจที่อยู่ใกล้ๆ สถานีรถไฟ ซู่เป่าก็เลยแอบหนีออกมาได้อย่างรวดเร็ว

แล้วก็ถูกจับได้แบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา จากนั้นก็ถูกพาตัวไปที่สถานีตํารวจ แล้วก็แอบออกมา แล้วก็ถูกจับอีกครั้ง…