ตอนที่ 1522 ปลดล็อค npc พ่อ

ซู่เป่าร้องไห้แล้วก็หลับไป

เธอไม่รู้ว่าพอตื่นขึ้นมาแล้วตัวเธอจะกลับมาที่เมืองหนานเฉิงหรือเปล่า แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะนาทีนี้ใบหน้าของคุณยายชัดเจนแจ่มแจ้งอยู่ในหัวของเธอแล้ว

แม้แต่กลิ่นอาย หรือน้ำเสียงของคุณยาย เธอก็จำไว้หมด

สมมติว่าถ้าได้มาอีกครั้ง เธอก็จะยังคงข้ามภูเขาและทะเลจากเมืองหนานเฉิงเพื่อมาจําหน้าตาของคนในครอบครัวและทางกลับบ้านอีกครั้ง

ซู่เป่ากินข้าวต้มหนึ่งชามและนอนหลับไปอย่างพึงพอใจ

ครั้งนี้เธอไม่ได้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงที่ดูเหมือนจะมีแต่ก็ไม่มีนั้นอีก แต่เธอนอนหลับอย่างสงบและตื่นขึ้นมาอย่างสบายใจ

เธอลืมตาของเธอขึ้นมา และรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ได้จากห้อง ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาทันที

เธอทำสำเร็จใช่ไหม?

ซู่เป่าลุกจากเตียงอย่างมีความสุข แล้ววิ่งเท้าเปล่าออกไป แทบจะรอไม่ไหวที่จะได้เจอคุณยายลุงใหญ่และพี่ชายพี่สาวแล้ว

แต่พอประตูเปิดออก กลับเจอห้องนั่งเล่นที่ดูไม่คุ้นเคย อีกด้านหนึ่งของห้องนั่งเล่นเป็นห้องครัว ในเวลานั้นมีคนร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกําลังทําอาหารอยู่

กลิ่นหอมของอาหารโชยแตะที่จมูกของซู่เป่า ทําให้เธอรู้สึกเหมือนจริงแต่ก็ไม่จริง

มู่กุยฝานได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เขารีบหันมามองทันที

"ตื่นแล้วเหรอ？" เขาทําอาหารพลางพูดไปด้วยว่า "หนูนี่ก็ดื้อกจริงๆ เลยนะ..."

"แอบออกมาจากสถานีตำรวจตั้งหลายครั้งขนาดนั้น ขนาดมีลุงจับตาดูอยู่ตั้งหลายคนก็ยังสามารถรอดพ้นจากสายตาได้อีกนะ”

ซู่เป่าอึ้งไปครู่หนึ่ง นี่มันหมายความว่ายังไง？

"หนู...กลับมาจากบ้านตระกูลซูหรอคะ" ซู่เป่าถาม

มู่กุยฝานยกไข่เจียวออกมาเสิร์ฟ และตักข้าวให้เธอหนึ่งชาม

"หิวไหม？ กินก่อนเถอะ！”

พอเห็นซู่เป่าจ้องมาที่เขา เขาก็เอ่ยอย่างจนใจว่า “นี่ฝันอีกแล้วเหรอ？ หนูเคยไปบ้านตระกูลซูซะที่ไหนเล่า”

"บ่ายวันนี้ก็กำชับไว้แล้วว่าให้รอลุงกลับมาก่อน แต่ไม่นึกเลยว่าหนูจะแอบหนีไปตอนไม่ทันตั้งตัว โชคดีที่คนจากฝั่งสถานีรถไฟสามารถขวางหนูไว้ได้”

ซู่เป่ารู้สึกว่ามันแปลกๆ!

เธอแน่ใจว่าตัวเองไปถึงบ้านตระกูลซูแล้ว แม้ว่าความอบอุ่นตอนที่เห็นคุณยายจะเป็นภาพลวงตา แต่ความหิวโหยและความหนาวเย็นที่เธอเดินทางข้ามประเทศหลงมานั้นยังคงชัดเจน

นั่นหมายความว่าเวลากำลังเดินถอยหลัง!

ตั้งแต่เธอเข้าสู่ความฝัน นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เวลาเดินถอยหลัง

ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกเวียนหัวหลายครั้ง ทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยก็จะทําให้เธอหมดสติและหลับไป พอตื่นขึ้นมาก็เหมือนกับเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน

แต่ตอนนี้เวลากำลังเดินถอยหลังโดยตรง！

"เขาหมดหนทางแล้วเหรอ？" ซู่เป่าเม้มริมฝีปาก ตาเปล่งประกาย

เธอไม่ได้รู้สึกไม่ดี แต่กลับรู้สึกว่า 'ผู้กํากับ' เริ่มพบว่าตรรกะไม่สมเหตุสมผลเลยเริ่มปรับเปลี่ยนเนื้อเรื่องแล้ว

"ขอบคุณค่ะพ่อ！”

ซู่เป่ายกชามขึ้นกินอย่างมีความสุข เธอกินข้าวอย่างกระตือรือร้น

มู่กุยฝานจีบปากโดยไม่รู้ตัว และบ่นเบาๆ ว่า "หนูนี่ไม่เคยเกรงใจอะไรเลยจริงๆ"

พอบ้านที่ดูเงียบเหงามียัยตัวเล็กเพิ่มเข้ามาแล้ว ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร

ทันใดนั้น ซู่เป่าก็วางชามลงอย่างรุนแรง

ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเธอจะร้องไห้ขนาดไหน พ่อในฝันของเธอก็เป็นเหมือนคนกระดาษ คําร้องขอใดๆ ของเธอไม่สามารถสะกิดใจเขาได้เลย

ตอนนี้เธอกลับรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของเขา และมีชีวิตชีวาขึ้นมาแล้ว

แถมยังพาเธอกลับมาด้วย！