ตอนที่ 1528 การเปลี่ยนแปลงของจิ่วโยว

ความมืด ความมืดที่กลืนกินทุกอย่าง

ซู่เป่ารู้สึกเหมือนเมื่อนั้นที่ข้ามประตูหลังของจิ่วโยว พลังจากภายนอกเฉือนให้เลือดเนื้อของเธอแยกออกจากกัน

ความมืดค่อยๆ กลืนกินแขน ดวงตา...ไหล่ จนเธอครึ่งร่าง...

เสียงอันว่างเปล่าส่งมาทั่วทุกสารทิศ “แกแพ้แล้ว...”

เสียง ‘ไร้ความรู้สึก’ ของมันยังแฝงไปด้วยความดีใจอ่อนๆ ที่มันไม่รู้ตัว

มือของซู่เป่าถือหลงหยา ผานกู่เบิกฟ้าผ่าความมืดออกไม่ได้

นี่ไม่ใช่จุดจบที่เธอคิดเอาไว้...

เธอไม่รู้ว่าด้านนอกเป็นสถานการณ์ยังไง พระแม่ธรณีมาแล้วหรือยัง

และเธอไม่จำเป็นต้องทำนาย...สัญชาตญาณแรงกล้าบอกเธอว่า ขอแค่อดทนอีกสามวิ

1...

2...

3!

ก่อนที่ความมืดจะกลืนกินเธออย่างสิ้นเชิง ซู่เป่าคำรามเสียงต่ำทีหนึ่ง “โซ่จิ่วโยว”

รอบด้านไม่มีอะไรทั้งนั้น...

ซู่เป่ารู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบด้านกดดันขึ้น และวิถีสวรรค์ก็วางใจลงอีกครั้ง

แต่วินาทีต่อมา โซ่จิ่วโยวครึ่งท่อนราวกับสามารถวาปได้ มันผ่านแดนจิ่วโยว พุ่งเข้ามาในร่างของซู่เป่า

ซู่เป่าปรายตาขึ้น นัยน์ตาราวกับดวงดาวที่กระพริบกลางฟ้ามืด

เธอกระตุกมุมปาก “แกต่างหากที่แพ้”

คมดาบของหลงหยากดไปที่ความมืด แสงระหรี่กลายความเป็นแสงจรัส

ตู้ม...

ผมดกดำของซู่เป่าปลิวไหวโดยไม่มีลม เสื้อผ้าของเธอก็พลิ้วไหวจนเป็นเสียงซ่าๆ

เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ค่อยๆ ปรากฏออกมา

บัดนี้ราวกับเธอยืนอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ลำธารดาวไหลอย่างเชื่องช้าอยู่ด้านหลังของเธอ แม่น้ำโบราณเกลือกกลิ้งเป็นเส้นทางใหม่อีกครั้ง

ความมืดถูกแสงสว่างขับไล่ ร่างที่ถูกกลืนกินของเธอปรากฏใหม่อีกครั้ง บนใบหน้าของซู่เป่าเผยยิ้ม เธอเอ่ยเสียงต่ำ “ฉันชนะ”

ซู่เป่าหลับตา ล้มฟุบในทันที

“ซู่เป่า...”

ข้างหูดังเป็นเสียงคุ้นเคยอีกครั้ง

เธอฟังออกว่านั่นเป็นเสียงของพี่อี้หรัน คุณพ่อ และพระแม่ธรณี...

ว่าแล้วพวกเขาต่างมากันหมด

**

จิ่วโยวเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ พื้นดินคำราม ลำธารขุนเขาแตกแยก

ปีศาจ อสูรนานาบนพื้นดินจิ่วโยวต่างวุ่นวายหัวหมุน พวกมันวิ่งอย่างบ้าคลั่ง

เหล่า ‘ม้าโพนี่’ กอดกัน และร้องไห้ไม่หยุด

“ฟ้าดินจะติดกันแล้ว...จิ่วโยวจะล่มสลายแล้ว”

พวกมันรู้สึกได้ถึงกลิ่นไอล่มสลาย

ความมืดด้านนอกท้องฟ้ากลืนกินทุกอย่าง หากเมื่อฟ้าดินเพิ่งเปิดมันใสกระจ่าง งั้นตอนนี้ก็เป็นความอลหม่านที่บีบรวมกันหมดและก้าวสู่ความทลาย

“จิ่วโยว สุดท้ายจะกลายเป็ยนความใสกระจ่างเฉกเช่นตอนแรกเริ่ม แต่จะไม่มีพวกเราอยู่ตลอดกาล...”

ปีศาจยืนอยู่บนยอดเขาเป็นครั้งสุดท้าย นัยน์ตาพวกมันเต็มไปด้วยความเศร้าโศก