ตอนที่ 1529 ตื่นมา

ซู่เป่าตกสู่การหลับใหล ไม่มีใครตอบได้ว่าเธอจะตื่นมาเมื่อไร

และก่อนที่เธอจะตื่น ฟ้าดินเพิ่งถือดำเนิด วิถีใหม่แผ่ซ่าน ยมโลกมีเรื่องมากมายที่ต้องจัดการในทันที

“พวกท่านไปอย่างสบายใจเถอะ ผมจะคุ้มครองเธอให้ดีเอง” ซืออี้หรันสีหน้าจริงจัง และนั่งตัวตรง

มู่กุยฝานตบไปที่บ่าของเขา ออกแรงกดเล็กน้อย สีหน้ายิ้มปลอม “นายนี่...ไม่เลวเลย!”

ซืออี้หรับราวกับไม่กระทบสิ่งใด เขาพยักหน้าอย่างจริงจัง “อื้ม ขอบคุณที่ชมครับคุณลุงมู่”

มู่กุยฝาน “......”

พระแม่ธรณีนั่งยองอยู่ด้านนอก ทำไมถึงนั่งยองๆ ล่ะ

เพราะเธอกำลังมองจักรพรรดิตงเยวี่ย

เสี่ยวสวินสวินวิ่งไปวิ่งมาอยู่ด้านนอกด้วยความตื่นตา

“ว้าว ผีเสื้อตัวใหญ่มาก ใหญ่ยิ่งกว่ากระทะของคุณย่าอีก”

“ว้าว...ผลไม้ เสี่ยวสวินสวินอยากกินผลไม้”

เหยาหลิงเยวี่ยลุกขึ้นนั่งด้วยความมึนงง มองดูลูกชายตัวน้อยที่วิ่งไปวิ่งมาอยู่ด้านนอก เธอคิดว่าเธอกลับไปในโลกมนุษย์ซะอีก

แต่ทำไมลูกชายตัวน้อยถึงกลายเป็นลูกชายตัวโตได้ล่ะ

“สองขวบ...สามขวบ...สี่ขวบ...”

เดี๋ยวนะ ตอนนี้ลูกชายของเธออายุเท่าไรกัน

**

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป

จักรพรรดิมู่กลับมาจากยมโลก เพื่อตรวจดูอาการของซู่เป่า

เขาลูบหัวของเธอ พร้อมเอ่ยเสียงต่ำ “ทำไมยังไม่ตื่นอีก ยัยเด็กขี้เซา”

สองอาทิตย์ต่อมา มู่กุยฝานกลับมาจากแดนมนุษย์ พร้อมข้าวของมากมาย

“ปีนี้หนูไม่ได้กลับไปอีกแล้ว กับข้าวที่คุณยายทำมาฝากน่ะ”

รอบนี้ซูจิ่นอวี้มากับเขาด้วย เธอหยิบกับข้าวออกมาพร้อมเอ่ย “เป็นของที่ลูกชอบกินหมดเลย ยัยแมวตะกละ ได้กลิ่นแล้วทำไมยังไม่ตื่นมาอีก”

สามอาทิตย์ต่อมา...

ณ แดนมนุษย์ นายหญิงซูเดินอยู่ในสวนดอกไม้ และมองไปทางด้านนอกเป็นระยะ

“ซู่เป่ายังไม่ตื่นอีกเหรอ...ไม่เป็นไร ค่อยๆ นะ ยายก็จะใจเย็นๆ เช่นกัน...”

ซู่เป่าสลบไปสี่อาทิตย์ ซึ่งเป็นเวลาสี่ปีของโลกมนุษย์

ทำฝืนทำให้ตนเองหยุดลง

รอบด้านเงียบสงัด เหล่ามู่กุยฝานและซือต่างออกไปพอดี

ซู่เป่าลืมตาขึ้นมาฉับพลัน วินาทีนั้น ขุนเผิงที่อยู่ห่างเธอไม่รู้กี่ล้านลี้ส่งเสียงคำรามเดือดดาล

ชั่วพริบตาที่ลืมตาขึ้น ราวกับทั้งฟ้ากิน อวกาศ ดวงดาวและสรรพสิ่ง...ต่างอยู่ในสายตาของเธอ

“ซู่เป่า” เหยาหลิงเยว่ถือของเข้ามา ความดีใจตกใส่หัว เธอโยนหม้อในมือทิ้งดังเคร้ง

“ซู่เป่า ซู่เป่า ซู่เป่า!” เหยาหลิงเยว่ตื่นเต้นอย่างอดไม่ได้ อุ้มซู่เป่าขึ้นมาหมุนวนรอบหนึ่ง

“ป้าสะใภ้ใหญ่” ซู่เป่าทำตัวไม่ถูก “ปล่อยหนูลงมาก่อน”

เหล่าเหยาจี๋เสียงเองก็เดินตามเข้ามา มองไปที่หม้อเหล็กใบใหญ่บนพื้นอย่างปวดใจ

ในหม้อมี ‘ห่าน’ อยู่ตัวหนึ่ง พวกเขาเตรียมจะตุ๋นห่านอยู่แล้ว

เด็กวัยหกขวบคนหนึ่งวิ่งเข้ามา และทำสีหน้าเจ็บปวดหัวใจ

“ฮรือๆ ๆ ห่านตุ๋นของผม”

เขารีบเก็บหม้อขึ้นมา ส่วนเหล่าเหยาจี๋เสียงเก็บขิงต้นหอมผักชีและห่านกันอย่างวุ่นวาย

“แม่ ทำไมโยนหม้อทิ้งล่ะครับ...”

เขาเงยหน้า เมื่อเห็นซู่เป่าเขาก็ชะงักอยู่กับที่ทันที

“พี่...สาว?” เขามองอย่างไม่อยากจะเชื่อ หม้อที่เพิ่งเก็บขึ้นมาเมื่อกี้ตกดังเคร้งอีกครั้ง

เหยาจี๋เสียง “......”