ตอนที่ 1539 แสงลำหนึ่งในชีวิต

พันม่อออกจากโรงเรียน เดินอยู่บนทางเดินเงียบๆ

ตอนแรกที่ทุกคนต่างให้ความสนใจกับเรื่องนี้ เหล่านักเรียนที่รังแกและปล้นเงินผู้อื่นถูกตำหนิ ทางโรงเรียนก็มีบทลงโทษสำหรับพวกเขา

แต่เมื่อกระแสลดลง จากเดิมที่พวกมันยังควบคุม หลังถูกทำโทษพวกมันก็รังแกหนักหน่วงขึ้น…

พวกมันระบายไฟโทสะทั้งหมดมาที่ตัวของเขา บอกว่าถ้าไม่ใช่เพราะเขา พวกมันคงไม่ถูกทำโทษ

หากไม่ใช่เพราะเขากล้าออกมาพูด ปืนของชาวเน็ตก็คงไม่จ่อไปที่พวกมัน

พวกมันกระทืบเขารุนแรงและหลบซ่อนมากกว่าเดิม…

พันม่อไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้

เขารู้สึกถึงความสิ้นหวัง

กระทั่งเริ่มสงสัยว่าหรือที่เขาออกมาพูดมันไม่ถูกต้อง หากเขาไม่ออกเสียง ทำเป็นว่าเรื่องทุกอย่างไม่เกี่ยวกับเขา

บางทีเขาอาจยังมีชีวิตดีๆ เช่นเคย อาจจะมีบ้างที่ถูกแย่งเงิน แต่ก็ไม่โดนกระทืบถึงขนาดนี้

พันม่อกุมท้อง เจ็บจังเลย

ความรู้สึกไม่มีเรี่ยวแรง

เวลานี้เองจู่ๆ ภาพด้านหน้าก็มืดลง เขาถูกบางคนบังทางไว้

“อ้าว นี่มันนักเรียนพัน ทูตแห่งความดีเรานี่นา”

“เกิดอะไรขึ้นกับนักเรียนพันวันนี้ล่ะ ชิ ไม่ได้กินข้าวหรือไง”

พวกเขาเหยียดหยามไป พร้อมเตะต่อยอย่างไม่มีเหตุผล

พันม่อไม่มีเรี่ยวแรงในการต่อต้านแม้แต่นิด และเขาไม่กล้าต่อต้าน

เขาขดตัวเป็นก้อน ใช้มือกุมหัวเอาไว้ น้ำตาเขาไหลรินลงมาอย่างไร้ศักดิ์ศรี

“ฮ่าๆ ๆ มันร้องไห้งั้นเหรอ!”

“พวกแกดูสิ มันโดนกระทืบจนร้องไห้เลย โถๆ ฉันขอถ่ายคลิปหน่อย ให้ทุกคนเห็นว่าฮีโร่พันของเราชอบร้องไห้ขนาดไหน”

พวกเขาเยาะเย้ยเสียงคิกค้าก และกลั่นแกล้งกันอย่างร้ายกาจ

พันม่อมองรอยยิ้มที่ราวกับปีศาจและกล้องที่กำลังถ่าย เขาสิ้นหวังจนไร้ซึ่งสีหน้า

คนที่ยืนนำยังกระชากผมของเขาให้เขาเงยหน้า ปลดกางเกงพร้อมพูดกับคนอื่นๆ “เร็วๆ ถ่ายคลิปมันกินฉี่ฉัน!”

ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ตอนนี้ดูไม่ออกแต่นิดว่าพวกเขาคือวัยรุ่นที่อยู่ในวัยเปล่งบาน พวกเขาส่งเสียงว้าว บนใบหน้าต่างฉีกออกเป็นด้านทีชั่วร้ายที่สุดของมนุษย์

ทุกคนรู้สึกราวกับนี่เป็นเรื่องที่สนุก และกรอกฉี่เข้าไปในขวด

พันม่อเริ่มขัดขืน กลับถูกพวกมันกดเอาไว้……

ในเวลาพริบตา จู่ๆ นักเรียนที่ยืนนำก็กระเด็นออกไปไกล!

หานหานสีหน้าโกรธเคือง กระชากเขาโยนอัดกำแพงนั้นยังไม่พอระบายความโกรธ จึงกระชากผมของเขาขึ้นมาอีกครั้ง

“แม่งเอ้ย ชอบรังแกคนอื่นงั้นเหรอ คนของฉันพวกแกยังริอาจมาแตะต้องอีก?!”

พูดจบ เธอก็กดมันไปบนกำแพงใหม่อีกครั้ง

ซู่เป่าเดินไปพยุงพันม่อขึ้นมา พร้อมพูด “พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม”

พันม่อชะงัก