ตอนที่ 1540 ความรักและการปกป้องจากผู้ใหญ่

หานหานมองซู่เป่าอย่างประหลาดใจ “ทำไม บนหน้าฉันมีอะไรติดหรือไง”

ซู่เป่าส่ายหัว

หานหานโกรธเคือง “เจ้านั่น อุตส่าห์ช่วยแต่วิ่งหนีไปโดยที่ไม่พูดขอบคุณสักคำเลย เดี๋ยวครั้งหน้าถ้าฉันเจอเขา ต้องถามให้ได้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่“

ซู่เป่ารู้สึกขบขัน “พี่หานหาน บางทีเขาอาจจะแค่เขินอาย”

หานหานหมดคำพูด “ไม่ใช่สะใภ้ที่ต้องเจอพ่อแม่สามีซะหน่อย เขินอายอะไรกัน”

ซู่เป่าดึงตัวเธอ และวิ่งตามทิศที่พันม่อหนีไป

“เราต้องหาเขากันต่อ”

**

เมื่อพันม่อวิ่งถึงใต้ตึกที่พัก เขาปวดท้องรุนแรงมาก

เขาอดทนจนกลับถึงบ้าน แต่ยังไม่ทันเปิดประตูก็ได้ยินเสียงพ่อแม่ทะเลาะกัน แม่ของเขากรีดร้องว่าจะหย่า

ว่าแล้ว…

เขาเปลี่ยนรองเท้าเงียบๆ และกลับไปในห้อง

แม่ของเขามองเขาทีหนึ่ง เอ่ยถามอย่างสงสัย “ไปทำอะไรมา”

พันม่อเดินเข้าห้องและปิดประตูลงโดยไม่พูดไม่จา

คุณแม่พันเริ่มโวยวายอีกครั้ง “เห็นไหม เพราะคุณไม่สนใจเรื่องอะไรสักอย่าง ลูกจึงกลายเป็นนิสัยบ้าอะไรนี่”

คุณพ่อพันไม่ยอมแม้แต่นิด “ว่าผมเหรอ ก่อนหน้านี้ที่ลูกถูกคนอื่นรังแกคุณอยู่ไหน หากไม่ใช่เพราะคลิปมันดังขึ้นมาในเน็ต คนเป็นแม่ที่อยู่ในบ้านทุกวันอย่างคุณ จะเห็นความแตกต่างอะไรหรือเปล่า”

พวกเขาโทษกันไปมา ในปากพูดถึงเรื่องการสั่งสอนลูก และทุกอย่างที่เกี่ยวกับลูก

โดยที่ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของพันม่อที่กลับมาครั้งนี้แม้แต่นิด บนใบหน้าและบนมือของเขาต่างเต็มไปด้วยรอยช้ำ

พันม่อฟังเสียงวุ่นวายด้านนอก ท้องของเขายิ่งอยู่ยิ่งปวด

ปวดจนเขาส่งเสียงโอดครวญอย่างทนไม่ได้ ระหว่างดิ้นรนเขาตกลงมาจากเตียง เขาจะคลานไปเปิดประตู…

พ่อแม่ยังคงทะเลาะกันต่อ ตั้งแต่ห้องครัวถึงห้องรับแขก คุณแม่พันเริ่มเขวี้ยงของ

พันม่อกลืนเสียงตะโกนในปากของตนกลับไปทันที เขาหันร่างคลานกลับไป เพื่อที่จะไปหาโทรศัพท์

ระหว่างที่เขากลับมา หน้าจอโทรศัพท์แหลกสลาย โทรศัพท์ไม่มีแบต และกำลังชาร์จแบตไว้บนโต๊ะ

สำหรับเขาในวันปกติความสูงของโต๊ะเขาแค่โน้มร่างก็เอื้อมถึง แต่วันนี้กลับราวกับสันเขายาวที่ตั้งตระหง่าน

เขาสั่นระริก พยุงตัวไม่ขึ้นแต่นิด เขาเอื้อมสุดแรงก็แตะไม่โดนโทรศัพท์…

จากนั้นเขาก็กระแทกลงบนพื้นอย่างแรง

พ่อแม่ด้านนอกยังคงทะเลาะกันอยู่ ไม่มียินเสียงในห้อง

พันม่อถอนหายใจ ล้มเลิกเถอะ

ชั่งเถอะ จะเจ็บตายเลยหรือไง

ถ้าเจ็บตายได้จริงๆ เขาคงตายไปนานแล้ว

ไม่มีอะไรมากหรอก อดทนต่ออีกนิด หลังหลับก็คงไม่รู้สึกปวดแล้ว…

พันม่อค่อยๆ หลับตาลง เสียงข้างหูของเขาก็เริ่มแผ่วเบา

ระหว่างสะลึมสะลือได้ยินคนมาเคาะประตูห้องเขา จากนั้นประตูห้องเขาถูกผลักออกดังโครม

ตามด้วยเสียงกรีดร้องของคุณแม่ คู่สามีภรรยาที่ทะเลาะกันในที่สุดก็เริ่มลนลาน รีบวิ่งขึ้นมาอุ้มพันม่อ

ก่อนจะถูกรถพยาบาลลากไป พันม่อเห็นหญิงสาวทั้งสองที่ยืนอยู่หลังฝูงชนเป็นสิ่งสุดท้ายก่อนหลับตา

คนหนึ่งอบอุ่นมาก แม้จะเคยเจอเพียงสองครั้ง แต่กลับรู้สึกสนิทสนมราวกับเป็นน้องสาวแท้ๆ

ส่วนอีกคนหนึ่ง…

เธอยังคงทอประกายเช่นเคย

กระทั่งพันม่อเองยังคิดว่ามันเป็นภาพลวงตาหรือเปล่า เขาจึงเหมือนได้เห็นนางฟ้าน่ะ

เขาฉีกยิ้มให้เธอซื่อๆ แต่ความเป็นจริงคือเขายิ้มไม่ออกแต่นิด เพียงแค่กระตุกมุมปากไปเล็กน้อย

เมื่อฝูงชนสลายไป

หานหานเอ่ยพูดเศร้าใจ “เห้อ ไม่คิดว่าเขาน่าสงสารขนาดนี้ นี่คือบาดเจ็บหนักไปงั้นเหรอ”

เธอเป็นห่วงเขาอย่างอดไม่ได้ เพราะก่อนหน้านี้เธอไม่รู้เรื่องจริงๆ ถ้าเธอรู้ เธอคงแบกเขาไปโรงพยาบาลแล้ว

สีหน้าของซู่เป่าไม่ดีอย่างหาได้อยาก เธอเงียบราวกับมีเรื่องในใจ

“มีอะไรเหรอ” หานหานโอบไหล่เธอไว้ ใกล้ชิดกับเธออย่างสนิทสนม พร้อมเอ่ย “ส่งไปโรงพยาบาลแล้วไม่ใช่หรือไง คงไม่เป็นไรหรอก”

ซู่เป่าพยักหน้า “อืม”

ยังไม่ถึงฆาต เขาไม่ตายหรอก