ตอนที่ 1581 เคารพชะตากรรมของผู้อื่น

ในที่สุดประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก

แม่ฮวาจวิ้นเหย้ารีบวิ่งเข้าไป เธอเอ่ยถามทั้งยังร้องไห้ “หมอคะ ลูกชายของฉันเป็นยังไงบ้างคะ?”

หมอบอกว่า “คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ยังไม่ฟื้น คุณต้องเตรียมใจไว้หน่อยนะ”

แม่ฮวาจวิ้นเหย้ากังวล “แล้วเมื่อไหร่เขาจะฟื้นคะ?”

หมอส่ายหัว “เรื่องนี้ก็บอกไม่ได้ ถ้าให้ดีที่สุดควรต้องฟื้นภายในสามวัน หรือไม่ก็ภายในหนึ่งสัปดาห์ ไม่งั้นอาจจะไม่ฟื้นไปตลอด”

แม่ฮวาจวิ้นเหย้าเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางใจ “หมายความว่ายังไงคะ!”

หมอถอนหายใจ เดิมทีหมอก็ไม่อยากพูดตรงขนาดนั้น แต่เขาบังเอิญเห็นฉากความวุ่นวายนี้ก่อนที่เด็กจะถูกส่งมากู้ชีพดังนั้นจึงทำใจเข็งและพูดออกไปตรง ๆ ว่า “หมายความว่าเขาอาจจะเป็นเจ้าชายนิทรา...”

กระโดดลงมาจากชั้น 5 แถมเอาศีรษะลงอีก

แค่รอดชีวิตมาได้ก็ปาฏิหาริย์แล้ว

แม่ฮวาจวิ้นเหย้าเดินโซเซถอยหลังแล้วล้มตัวลงนั่งบนพื้น เธอร้องไห้พลางส่ายหัวซ้ำไปซ้ำมา “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้...”

หลังจากเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ร้องไห้โฮ “ลูกชายที่น่าสงสารของแม่! ทำไมสวรรค์ถึงไม่ยุติธรรมแบบนี้!”

หมอถอนหายใจ หมอเซ็นชื่อในใบรายการจำนวนมากก่อนจะบอกว่า “ตอนนี้ต้องย้ายไปสังเกตอาการในห้องไอซียูสักสองสามวัน จนกว่าจะแน่ใจว่าไม่มีภาวะอันตรายอื่น ๆ จึงจะย้ายไปที่ห้องผู้ป่วยทั่วไปได้”

“คุณไปชำระ เงินก่อนเถอะ”

แม่จวิ้นเหย้ารับใบรายการมาอย่างงง ๆ สุดท้ายเมื่ออ่านดู...

เจ็ดหมื่น!!

บวกกับค่าค่าใช้จ่ายที่เข้าห้องไอซียูก็ปาเข้าไปแสนกว่าแล้ว

ในหัวของแม่จวิ้นเหย้าอื้ออึงไปหมด ตอนนี้หัวสมองของเธอว่างเปล่า

แสน... เธอจะไปเอาเงินตั้งแสนมาจากไหน?

เงินเก็บทั้งหมด ด้วยความหัวร้อน... เธอเอาไปซื้อยอดวิวหมดแล้ว

เมื่อกี้ก็ไม่ได้นึกถึงเงินแสนก้อนนี้ แต่ตอนนี้นึกออกแล้ว เธอรู้สึกราวกับโดนตัดชิ้นเนื้อหัวใจออกไปชิ้นหนึ่ง!

นี่เธอเสียเปล่าไปลงทุนกับติ๊กต๊อกทำไมตั้งแสน!

ตระกูลซูนี่สมควรตายจริง ๆ ทำไมพวกเขาไม่บอกตั้งแต่ก่อนหน้านี้ว่าพวกเขาจะซื้อยอดวิวเอง ทำให้ต้องเอาเงินเก็บมาใช้จนหมด!

แม่จวิ้นเหย้าร้องไห้อย่างหนัก เธอร้องไห้อย่างสิ้นหวังและโศกเศร้ายิ่งขึ้น

เย่อวี่ซินที่อยู่ข้าง ๆ มองไปที่ซู่เป่า “เจ้าชายนิทราเหรอ... แล้วเขาจะฟื้นไหม?”

ซู่เป่าสีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เพียงแต่พูดเรียบ ๆ ว่า “ลองทายดูสิ”

เย่อวี่ซิน “...”

ซู่เป่ามองวิญญาณของฮวาจวิ้นเหย้าอยู่เงียบ ๆ

ในบันทึกเป็นตาย วันนี้เป็นเวลาตายครั้งแรกของเขา

เวลาตายครั้งที่สอง ต้องดูว่าเขาเองจะเลือกอย่างไร จะมีชีวิตต่อไปหรือไม่

ในตอนนี้เขากำลังมองแม่ตัวเองด้วยสีหน้าเจ็บปวดและดิ้นรน

ซู่เป่าดูออกว่าที่จริงแล้วเขาไม่ได้อยากตาย

เขาทนมีชีวิตอยู่อย่างหดหู่และสิ้นหวังมาตั้งหลายปี แสดงว่าเดิมทีเขายังอยากมีชีวิตอยู่

อาจจะคิดว่าเดี๋ยวพอเข้ามหาวิทยาลัยแล้วก็จะได้โบยบิน หรืออาจจะคิดว่าอดทนจนตอนที่ออกไปทำงานได้แล้วก็จะหลุดพ้นจากการควบคุมของแม่ได้

แต่วันนี้การที่แม่เขาโวยวายใหญ่โต กลับกลายเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทับเขาให้ล้มลง

ตอนนี้ต่อให้เขาไม่อยากตาย แต่พอเห็นแม่ตัวเองเป็นแบบนี้ก็คงไม่กล้าอยู่ต่อแล้วมั้ง

“ยังมีจุดพลิกผัน” ซู่เป่าพูดเบา ๆ ว่า “รอไปก่อน”

นักพรตตัวน้อย “ห๊ะ?”

รอไปก่อนก็คือสามวัน

แม่ฮวาจวิ้นเหย้าน้ำตานองหน้าทุกวัน เธอขอร้องให้ลูกชายของเธอฟื้นขึ้นมา บอกว่าเธอจะไม่บังคับเขาอีกแล้ว

ระหว่างนั้นเธอก็เล่นอินเตอร์เน็ตด้วย อาศัยจังหวะที่กระแสของเหตุการณ์ยังไม่เงียบ ร้องไห้น้ำตานองขอร้องให้ชาวเน็ตช่วยบริจาคเงิน