ตอนที่ 1582 ผีไม่ได้ควบคุมเธอ เธอต่างหากที่เป็นผู้ครอบงำ

เย่อวี่ซินงงงวยเป็นอย่างมากมาก

“อะไรคือการปล่อยวางอารมณ์ชอบช่วยเหลือผู้อื่นและเคารพโชคชะตาของผู้อื่น หมายความว่าอย่าช่วยเหลือคนอื่นเหรอ”

ซู่เป่ามองเขาด้วยความเห็นอกเห็นใจ

เด็กนี่โง่จริง ๆ เลย

“ประโยคก่อนหน้านั้นที่ฉันพูดไปเธอไม่ได้ฟังเลยหรือไง!” ซู่เป่าพูดว่า “สำหรับคนบางคน เรื่องบางเรื่อง เราต้องปล่อยวางอารมณ์ชอบช่วยเหลือผู้อื่นและเคารพชะตากรรมของผู้อื่น”

“คนบางคน เรื่องบางเรื่อง ไม่ใช่ทั้งหมด ไม่ได้หมายความว่าอย่าช่วยเหลือคนอื่น”

ความสามารถในการตีความนี้ก็เกินเยี่ยวยาจริง ๆ

เย่อวี่ซินพูดว่า “อ๋อ ๆ ๆ แต่เราจะไม่กําจัดหัวผีบนหัวของผู้หญิงคนนี้เลยเหรอ?”

ซู่เป่าพูดช้า ๆ ว่า “เราจะกําจัดมัน แต่จะไม่มีวันกำจัดมันได้สิ้นซาก หัวผีโตมาได้ขนาดนี้ แสดงว่าฮวาจ้าวลี่พึ่งพาหัวผีเพื่ออยู่รอด”

ไม่ใช่หัวผีที่ส่งอิทธิพลต่อพฤติกรรมของเขา แต่เพราะเขามีพฤติกรรมดังกล่าว และมันก็ค่อย ๆ หล่อเลี้ยงหัวผีมาเรื่อย ๆ

เย่อวี่ซินถามด้วยความไม่เข้าใจอีกว่า “อะไรคือการพึ่งพาหัวผีเพื่ออยู่รอด...”

จะมีคนพึ่งพาไปพิฆาตในการอยู่รอดได้ไง?

ซู่เป่าถอนหายใจ เธอมองเย่อวี่ซินและพูดอย่างจริงจัง “งั้นก็ยกตัวอย่างเรื่องของเขากับลูกชายของเขาแล้วกัน”

“เธอสังเกตุเห็นไหมว่าหลังจากรู้เขาว่าลูกชายของเธอจะกลายเป็นเจ้าชายนิทรา ความคิดแรกของเขาคือโทษสวรรค์ แม้จะร้องไห้เสียใจหนักมาก แต่กลับไม่ได้คิดไตร่ตรองการกระทำของตัวเองเลย”

“ไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาล เขาเป็นกังวลมาก แต่หลังจากรวบรวมเงินบริจาคจากในเน็ตได้แล้ว เขาก็ไม่กังวลกับเรื่องนี้แล้ว หลังจากสบายใจแล้วสิ่งแรกที่เขาทำไม่ใช่การไตร่ตรองพิจารณาตัวเอง แต่ไปเปิดดูกระดาษข้อสอบสอบเข้ามัธยมปลายของลูกชายเธอ ดูว่าทำไมลูกชายของเขาถึงตอบข้อสอบผิด”

“กล่าวอีกนัยหนึ่ง คุณค่าของชีวิตของเขาสะท้อนออกมาในค่านิยมที่ว่า 'ลูกชายมีอนาคตที่ดี' ทั้งหมด การคาดหวังว่าลูกชายจะมีอนาคตที่ดีไม่ใช่เรื่องผิด แต่ฮวาจวิ้นเหย้าก็สอบได้ดีอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังไม่พอใจ เขายังอยากบังคับให้ลูกชายเดินหน้าต่อไปอีก โดยไม่สนว่าในกระบวนการนี้ลูกชายของเขาจะเป็นจะตายยังไง”

“ถ้าตายก็ร้องไห้ฟูมฟาย ความโศกเศร้านั้นคือโศกเศร้าจริง ๆ แต่ถ้าไม่ตายก็ต้องลุกขึ้นมาเดินหน้าต่อไปอีก”

“เขาหยุดไม่ได้ ไม่ว่าสุดท้ายฮวาจวิ้นเหย้าจะทำได้ดีแค่ไหน เขาก็ยังจะมองหาเป้าหมายใหม่ให้ลูกอีกจนกว่าเขาจะตาย”

เย่อวี่ซิน “อ๋อ...”

เหมือนจะเข้าใจแล้ว แต่ก็เหมือนว่าจะยังไม่เข้าใจอยู่ดี

ซู่เป่า “...”

ดีนะที่เธอไม่ได้รับเจ้านี่เป็นศิษย์

ไม่อย่างนั้นคงต้องร้อนใจตายพอดี

เธอพูดด้วยคําพูดที่ตรงไปตรงมาและเข้าใจง่ายที่สุด “คนเราดำรงชีวิตด้วยการสูดหายใจเอาอากาศเข้าไป ฮวาจ้าวลี่มีชีวิตอยู่ด้วยการสูดหายใจเอา 'ไอพิฆาต' เข้าไป เขามีชีวิตอยู่ได้ด้วยการบังคับข่มขู่ลูกชาย หากวันใดไม่ได้ควบคุมลูกชาย หรือลูกชายหลุดออกจากการควบคุมของตัวเองเขาก็จะเป็นบ้า พูดแบบนี้เข้าใจไหม”

เย่อวี่ซินเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว “อ๋อ ๆ ๆ!”