ตอนที่ 1583 ผมเลือกพ่อ

ไอพิฆาตห่อหุ้มฮวาจ้าวลี่ ทำให้ดวงตาของเธอเปล่งแสงสีเขียวออกมา

ท่ากระโจนกัดคนของเธอเหมือนอย่างกับผี ดูไม่เป็นผู้เป็นคนเลย!

เย่อวี่ซินไม่คิดเลยว่าจะกลายเป็นแบบนี้ ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรแล้ว เขาผลักประตูแล้ววิ่งเข้าไปแกะปากของฮวาจ้าวลี่

ฮวาจ้าวลี่กัดสะเปะสะปะไปทั่ว เย่อวี่ซินช่วยพ่อจวิ้นเหย้าไว้ แต่ตัวเขาเองถูกกัด แขนเขาถูกกัดเนื้อหลุดออกมา

เขาเจ็บจนเหงื่อเย็น ๆ ผุดขึ้นมา!

ในระหว่างความวุ่นวาย เขาแปะยันต์เข้าไปที่หลังของฮวาจ้าวลี่อย่างต่อเนื่องหลายแผ่น ยันต์เผาไหม้และหายเข้าไปในร่างกายของฮวาจ้าวลี่ทันที นี่ถึงพอจะควบคุมเขาไว้ได้บ้าง

และในขณะนี้เองฮวาจวิ้นเหย้าผู้ที่ถูกแย่งชิงซึ่งกำลังนอนอยู่บนเตียงรถเข็นฟื้นขึ้นมาพอดี

“หยุด... หยุดแย่งกันได้แล้ว...”

ฮวาจวิ้นเหย้าเห็นพ่อกับแม่ของเขาต่อสู้และกัดกัน คนจิตใจดีอย่างเขาทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

เขามีแม่แบบนี้ เขาไม่รอดชีวิตเลย

แต่เขาก็ไม่อยากเห็นพ่อแม่ทะเลาะกัน

ถ้าต้องตัดสินใจ ก็คงมีแค่เขาเท่านั้นที่สามารถตัดสินใจได้...

ฮวาจ้าวหลี่ที่กำลังบ้าคลั่งไม่สังเกตุเห็นว่าฮวาจวิ้นเหย้าฟื้นแล้ว กลับเป็นคุณย่าของจวิ้นเหย้าที่ร้องไห้ด้วยความดีใจ “จวิ้นเหย้า จวิ้นเหย้าฟื้นแล้วเหรอลูก!”

ฮวาจ้าวลี่ชะงัก จากนั้นก็รีบกระโจนเข้าไปเอามือประคองหน้าเขาไว้แล้วร้องไห้พูดว่า “ลูกแม่ ลูกชายสุดที่รักของแม่ ลูกฟื้นแล้ว ในที่สุดลูกก็ฟื้น...”

ฟื้นแล้วก็ดี เขาต้องรีบแย่งตัวลูกชายกลับมาแล้วให้พักฟื้นร่างกายให้หายดีสัก 1 เดือน

โรงเรียนมัธยมโรงเรียนดังที่เดิมตอนนี้ไม่สามารถเข้าเรียนได้แล้ว การซ้ำชั้นก็ไม่ง่ายขนาดนั้น รีบพักฟื้นให้แข็งแรงก่อนแล้วค่อยดูว่ามีวิธีอื่นอีกไหม

นี่เป็นช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อของลูกชาย มีเขาคอยประคับประคองอยู่ทั้งคน เขาจะไม่ปล่อยให้ลูกตามเพื่อนไม่ทันแน่

ฮวาจวิ้นเหย้ามองแค่แวบเดียวก็รู้แล้วว่าแม่ของตัวเองกําลังคิดอะไรอยู่

เขายังอ่อนแรงอยู่ พูดจากระท่อนกระแท่นเสียงก็เบา

“ตอนที่พ่อกับแม่เพิ่งหย่ากัน พ่อกลัวว่าตัวเองจะดูแลผมไม่ดีเลยให้ผมไปอยู่กับแม่...”

“ปู่กับย่าก็แก่แล้ว พ่อกลัวว่าถ้าผมอยู่กับปู่ย่า ไม่มีแม่อยู่ด้วยจะไม่ดี...”

“ดังนั้นแม่ก็เลยพาผมไป แล้วยังไม่ให้ผมเจอปู่กับย่าด้วย นาน ๆ ทีพ่อจะมาหาผมสักที แม่ก็ยังคอยกดนาฬิกาจับเวลา...”

ฮวาจ้าวลี่ร้องไห้ “แม่ทำเพื่อลูกนะลูก...”

ฮวาจวิ้นเหย้าสีหน้าไร้อารมณ์ เขาพูดว่า “ผมไม่ต้องการให้แม่ทำเพื่อผมแล้ว”

“ผมไม่ชอบแม่ ผมเกลียดแม่ ผมจะไม่อยู่กับแม่อีกแล้ว”

“คราวนี้... ผมจะไปกับพ่อ”

ฮวาจ้าวลี่เหมือนถูกฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ เขาพูดด้วยความตื่นตระหนกว่า “ลูกว่าไงนะ! ลูก... ลูก...”

“แม่ทุ่มเทเพื่อลูกมากมายขนาดนั้น แต่ลูกกลับคิดจะทิ้งแม่ไปก็ทิ้งเนี่ยนะ?”

ฮวาจวิ้นเหย้าไม่อยากฟังเขาพูดแบบนี้อีกแล้ว

เขาหลั่งน้ำตาอยู่เงียบ ๆ และมองไปที่พ่อของเขา

พ่อจวิ้นเหย้ารู้สึกเจ็บแปลบที่ใจอย่างรุนแรง เขาเข็นเตียงรถเข็นของลูกชายพุ่งตรงออกไปข้างนอกโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

“ไป ลูก พ่อจะพาลูกไปเอง!”

ล้อรถเข็นส่งเสียงดังครืน ๆ และในที่สุดปู่ย่าของจวิ้นเหย้าก็รั้งฮวาจ้าวลี่ไว้ไม่ไหว ฮวาจ้าวลี่กรีดร้องพลางไล่ตามพวกเขาไป

เย่อวี่ซินช่วยพยุงคนแก่สองคนขึ้นมาด้วยความอย่างลนลาน แล้วก็วิ่งไล่ฮวาจ้าวลี่ไปด้วยความลนลานอีก ระหว่างทางก็ถูกเขาตบไปหลายครั้ง