ตอนที่ 1591 คุณยายก็จะจากไปด้วยหรอ

พอมองไปรอบๆ ณ ทางน้ำพุเหลือง

เจียงจวินและโส่วว่างเดินคู่กันไปตามทาง ทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนมีลมเย็นๆ พัดมา

เจียงจวิน “โฮ่งๆ？”（เกิดอะไรขึ้น รู้สึกครึ้มๆ ยังไงไม่รู้）

โส่วว่าง “โฮ่งๆ”（ก็อยู่ในโลกหลังความตายจะไม่ให้มืดครึ้มได้ยังไงเล่า？）

เจียงจวิน “โฮ่งๆๆ！”（พูดก็พูดเถอะแต่สุนัขอย่างเราก็ต้องมาเดินอยู่ในทางน้ำพุเหลืองด้วยเหรอ？ ทำไมไม่เห็นเจอใครเลยสักคน？）

โส่วว่างแสดงท่าทีไปว่ามันก็เพิ่งจะตายเป็นครั้งแรกเหมือนกัน เกิดเรื่องอะไรขึ้นตัวมันเองก็ไม่ได้รู้…

เสวียนหลิงพาสุนัขทั้งสองตัวไปพร้องเอ่ยว่า “นี่ไม่ใช่ทางน้ำพุเหลืองที่คนเขาเดินกัน แต่เป็นทางน้ำพุเหลืองของพวกเจ้าต่างหาก”

โส่วว่างและเจียงจวิน ╭(′•o•′)╮╭(′•o•′)╮

“！！”

นี่แมวพูดได้ด้วยเหรอ！

เสวียนหลิงเดินนำอยู่ข้างหน้าพวกมันพร้อมแผ่ซ่านอำนาจบารมีและความสุขุม ไปในตัว “รีบไปกันเถอะ…”

โดยทั่วไปแล้ว พวกมันสองตัวน่าจะถูกส่งไปที่ดินแดนไร้อารยะ ณ โลกหลังความตาย

แต่พญายมเคยบอกไว้ว่าพวกมันจะมี ‘ชีวิต’ ที่ดีในชาติหน้า

เพราะฉะนั้นมันก็เลยต้องพาพวกมันสองตัวไปรายงานตัวที่ยมโลกก่อน…

ทันใดนั้นจู่ๆ ก็มีอะไรบางอย่างบินผ่านไป

เจียงจวินและโส่วว่างตกใจ เสวียนหลิงหยุดเดินแล้วหรี่ตามอง…

ทันใดนั้นเอง ข้างหลังสุนัขสองตัวก็มีแสงสีเขียวเหมือนเปลวไฟพุ่งออกมา…

เจียงจวินหันหน้าไปก็เจอเข้ากับหน้าสุนัขที่กำลังหวาดกลัวแนบอยู่ที่หลังมัน！

“โฮ่งๆๆ”（ผี！）（เสียงแตก）

เสวียนหลิงหายตัวไปไวปานสายฟ้า และไปปรากฏตัวขึ้นหลังสุนัขสองตัวทันที！

บาปหนักของมนุษย์คือการกลายเป็นสัตว์เดรัจฉาน แต่สัตว์เดรัจฉานตายแล้วสามารถไปเกิดใหม่เป็นคนนั้นกลับมีน้อยมาก ดังนั้นก็อาจจะมีวิญญาณร้ายซ่อนตัวอยู่บนทางน้ำพุเหลืองและพยายามจะยึดวิญญาณของสัตว์เหล่านั้นที่กำลังจะไปเกิดใหม่เป็นคน

วิญญาณร้ายตัวไหนที่กล้ามาปรากฏตัวต่อหน้ามันที่กำลังคุมวิญญาณสัตว์อยู่！

ในเวลานี้เองจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงวอนตีนของใครบางคนดังขึ้น “ฮ่าๆๆ！ ดูพวกแกสิ ขี้ขลาดชะมัดเลย ขี้ขลาดยิ่งกว่านกตัวน้อยๆ เสียอีก！”

เสี่ยวอู่ปรากฏตัว สยายปีกสองข้างแล้วบินไปบินมาระหว่างเจียงจวินและโส่วว่าง ราวกับกำลังโอบไหล่

เจียงจวินและโส่วว่าง “…”

มันทำหน้าได้ใจ “เห็นกันไหมล่ะ？ ว่าเสี่ยวอู่ของพวกแกเก่งขนาดไหน ขนาดเหล่าลิ่วก็ยังไม่รู้เลยว่าเป็นฉัน！”

สายตาของเสวียนหลิงเริ่มเย็นชาขึ้นมา เสียงกรงเล็บจากอุ้งเท้าของมันดังขึ้นราวกับดาบที่ถูกดึงออกจากฝัก

เสี่ยวอู่ยังทำตัววอนบาทาไม่กลัวตายอีก "ทุกคนเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน！ ถึงจะตายแล้วแต่ก็รอฉันหน่อยไม่ได้หรือไง？ ก้าๆ ความหมายของฉันก็คือ รอฉันกลับมาฝึกพวกแก”

“พวกแกรู้จักคำพูดนั้นไหม？”

เจียงจวิน “โฮ่ง”

โส่วว่าง “โฮ่ง？”

เสี่ยวอู่ทำหน้าได้ใจ “พวกเราเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน แล้วฉันจะทิ้งพวกไปแกไปได้ไงล่ะ？”

“…”

เสี่ยวอู่ “แล้วก็ยังมีอีกประโยคที่ว่าอะไรนะ？”

เจียงจวินและโส่วว่างมองไปที่เสวียนหลิง

เสี่ยวอู่ “นั่นก็คือ…”