ตอนที่ 1592 ไปที่ไหนก็ทำท่าโอหัง

ที่ชั้นสอง

ซูอิ๋งเอ่อร์เห็นซู่เป่าที่ดูท่าทางเศร้าโศกในสวนก็ถึงกับกังวลขึ้นมา “พี่ใหญ่ ซู่เป่าดูเหมือนจะเสียใจมากเลย พวกเราไปซื้อหมาสองตัวมาให้เธออีกดีไหม？”

ซูจิ่นม่อเอ่ย “สมองนายนี่ก็ช่างรั้นจริงๆ！”

ซูอิ๋งเอ่อร์ “สมองฉันรั้นตรงมิทราบ？ ตรงไหน？”

เจียงจวินกับโส่วว่างก็เพิ่งจะฝังไปเอง แถมซู่เป่าก็ดูจะเสียใจมากเพราะเสียสุนัขที่รักไป เพื่อเป็นการปลอบใจ ฉันก็เลยคิดว่าอยากจะซื้อสุนัขอีกสองตัวให้เธอแล้วมันไม่ดีตรงไหน？

เด็กผู้หญิงก็ต้องชอบของน่ารักๆ อยู่แล้ว พอถึงเวลาเดี๋ยวเขาจะเลือกหมาน้อยขนสีชมพูน่ารักๆ ให้เธอเอง ถ้าไม่มีล่ะก็…เดี๋ยวเขาเอาแก้วมังกรมาย้อมขนให้หมาเอง

แต่กลับได้ยินซูอีเฉินบอกว่า “ไปเตรียมตัวซะ เดี๋ยวเราจะไปที่เกาะหนีกวง”

**

เกาะหนีกวงคือเกาะที่เมื่อตอนซู่เป่ายังอายุห้าขวบแล้วซูอีเฉินยอมลงทุนอย่างหนักในการซื้อเกาะนี้เพื่อสร้างปราสาทสวนสนุกให้กับเธอ

ในเกาะมีปราสาทชวนฝันของเจ้าหญิง หลังผ่านไปสิบปีจากการดูแลและดําเนินงาน ปราสาทก็ยิ่งชวนฝันมากกว่าเดิม

สวนสนุกอยู่อีกด้านหนึ่งของเกาะ ซึ่งรวบรวมโครงการทั้งหมดที่สวนสนุกควรจะมี หลายปีมานี้เกาะหนีกวงได้กลายเป็นอันดับหนึ่งในส่วนของสวนสนุก ทั้งผู้ปกครองและเด็กๆ หรือแม้แต่คนดังและนักท่องเที่ยวทั่วทุกสารทิศต่างต้องมาเช็คอินที่นี่

ซูอีเฉินจะพาซู่เป่าไปเที่ยวที่เกาะหนีกวง ที่เกาหนีกวงได้ทำการลดตั๋วที่จะขายล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์

ในเวลานี้ครอบครัวทั้งสามคนของจูลี่กําลังเหมาเรือสำราญสุดหรูและท่องอยู่ในทะเล

หลังโดนคนตระกูลซูไล่ไป ทั้งสามคนรู้สึกโมโหมากเพราะแผนพัง แต่หลังอันเดรลติดต่อพี่ชายของตัวเองได้ก็โล่งใจ ทั้งสามคนเลยออกไปท่องทะเลเพื่อผ่อนคลาย

จูลี่พูดดูถูกว่า “ทะเลประเทศจีนนี่สกปรกจริงๆ ทะเลสีฟ้าครามของเกาะในประเทศสหรัฐอเมริกายังสะอาดกว่าอีก สะอาดจนมองเห็นก้นทะเลด้วยซ้ำไป…แต่ที่นี่น่ะเหรอ？”

มีแต่น้ำทะเลสีเทาขุ่น ว่าแล้วว่าประเทศจีนไม่มีที่ไหนดีจริงๆ ด้วย

แต่พวกเขากลับไม่สังเกตเลยว่าตอนออกจากบ้านวันนี้จากที่แดดจ้ากลายเป็นมืดครึ้ม

สีของน้ำทะเลก็ย่อมเปลี่ยนไปตามท้องฟ้า วันที่มืดครึ้มไม่ว่าจะอยู่ในทะเลที่ไหนก็ดูเป็นสีเทาหมดนั่นแหละ

ในขณะนั้นเองจูลี่ก็เห็นเกาะที่อยู่ห่างออกไป ดวงตาเธอเปล่งประกาย

“นั่นเกาะอะไร？” เธอหันไปถาม

ไกด์ตอบไปว่า “นั่นคือเกาะหนีกวง…”

ไกด์แนะนำเกาะหนีกวงอย่างชำนาญ แถมจูลี่ก็ได้ยินเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะที่แว่วๆ มาจากเกาะอยู่พอดี

เธอพูดอย่างตื่นเต้นว่า “แดดดี้ หนูจะไปเที่ยวบนเกาะนั้น！”

ไกด์ถึงกับอึ้งและรีบพูดต่อว่า “คุณหนูจูลี่ วันนี้เกาะหนีกวงไม่ได้ขายตั๋วให้คนภายนอกแล้ว ในสัปดาห์นี้ได้ออกขายตั๋วไปเพียงส่วนน้อยเท่านั้น แถมยังโดนแย่งซื้อไปหมดแล้วด้วย…พวกเราน่าจะต้องจองก่อนแล้วรอสัปดาห์หน้าค่อยมานะครับ…”

จูลี่พูดเย้ยว่า “เกาะอะไรกัน จะต้องให้พวกเราจองก่อนด้วย？”

อันเดรลพูดโดยไม่ได้สนใจว่า “คุณก็ไปติดต่อกับผู้จัดการจากเกาะนั้นสิ แล้วก็บอกพวกเขาไปว่าพวกเราจะไปที่เกาะ”

ตอนไปที่บ้านตระกูลซูแล้วโดนไล่ออกมา อย่างน้อยก็ยังพูดได้ว่าเป็นเพราะนั่นคือบ้านของตระกูลซูหรือก็คือคฤหาสน์ส่วนบุคคล

แต่สวนสนุกแห่งนี้ถึงแม้จะเป็นธุรกิจของตระกูลซู หรือจะเป็นที่ๆ ซูอีเฉินตั้งใจสร้างเป็นพิเศษให้กับซู่เป่าอะไรนั่น

แต่อย่างน้อยก็เปิดให้ภายนอกเข้าไปได้ไม่ใช่หรือไง？

ถ้าเปิดให้ภายนอกเข้าได้ แล้วทำไมต้องไล่แขกด้วยล่ะ？

พอนึกถึงตรงนี้ ทันใดนั้นแววตาของอันเดรลก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เขานึกไอเดียอะไรดีๆ ออก

เกาะนี้ยังไงวันนี้เขาก็จะขึ้นไปให้ได้

ไกด์ใช้เส้นสายที่ตัวเองมีทั้งหมดแต่ก็ยังไม่สามารถซื้อตั๋วได้สักใบ

จูลี่เอ่ยอย่างโมโห “นี่พวกเราเสียเงินจ้างคุณไปมีประโยชน์อะไรบ้างเนี่ย？ คนจีนนี่ไม่เพียงแต่จะแย่ แถมผู้คนก็ยังไร้ความสามารถอีก！”