ตอนที่ 1619 ผีขี้ขลาดปิดฉาก

ผีขี้ขลาดเหมือนอยากจะพูดอะไร ซู่เป่ามองเขาอย่างสงสัย

แต่ตอนนี้ซูจิ่นอวี้กับมู่กุยฝานกลับตะโกนว่า “ซู่เป่า! มาเร็ว มานี่หน่อยเร็ว”

ซู่เป่าพูดว่า “พี่พัน ฉันจะไปก่อนนะ เดี๋ยวมาหาใหม่”

ผีขี้ขลาดยืนอยู่ที่ประตูตึกหลักของคฤหาสน์ตระกูลซู มองดูซู่เป่าค่อย ๆ วิ่งห่างออกไปอย่างเงียบ ๆ

เขามองแสงไฟภายในคฤหาสน์ตระกูลซู มองทุกคน/ตน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ทั้ง ๆ ที่มันควรเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก แต่ในใจของเขากลับว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก

และทันใดนั้นก็มีมือข้างหนึ่งมาวางบนไหล่ของเขา

พระแม่ธรณีตบไหล่เขาและพูดอะไรแปลก ๆ “ถ้าหยุดอยู่ตรงนี้ก็จะได้เห็นทิวทัศน์นี้ตลอดไป แต่ถ้าก้าวข้ามประตูนี้ไป อาจจะไม่สะดวกที่จะพบกันอีกตลอดไป”

นางพูดจบก็ตบผีขี้ขลาดอีกสองสามที เสร็จแล้วก็เดินเอามือไพล่หลังเข้าไป

เสียงของนางยังแว่วมาจากไกล ๆ “ขอข้าดูหน่อยสิว่าเกิดอะไรขึ้น? ทำไมมีนกขนเขียวแมวชาเขียวกำลังตีกันอยุ่ตรงนี้?”

เสียงโกรธเกรี้ยวของเสี่ยวอู่ดังขึ้น “ก๊า ท่านนั่นแหละที่เป็นนกขนเขียว ข้าคือท่านอู่”

เสวียนหลิงก็ดูเหมือนจะโกรธมาก มันร้องเหมียวทีหนึ่ง

ผีขี้ขลาดยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขายืนอยู่เป็นเวลานานแล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา

“ก็จริง”

เขาเก็บซ่อนอารมณ์ทั้งหมดไว้ในใจและเข้าบ้านไปด้วยรอยยิ้ม

มีประโยคหนึ่งสะท้อนก้องอยู่ในใจของผีขี้ขลาด:

แค่นี้แล้วกัน ต่างคนต่างมีความสุขเถอะนะ ซู่ป่า

พี่พันจะคอยเฝ้าดูแลเธอไปเรื่อย

ตลอดเวลา

……

ในขณะที่ผีหลายใจกำลัง ‘หนุ่มหล่อมาสีกันหน่อย’ จู่ ๆ ก็หันมามองผีขี้ขลาด

เขาคิดได้แล้วสินะ...

ไม่รู้ว่าพระแม่ธรณีมามายืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่

“จุ๊ เขาตัดใจแล้วเหรอ”

ผีหลายใจ “ห๊ะ?”

พระแม่ธรณี “ความรักนี่เป็นสิ่งที่ไม่ดีเลยนะ แบบเราดีกว่าใช่ไหม?”

ผีหลายใจ “... ห๊ะ?”

พระแม่ธรณี “ในใจของข้าไม่มีอะไรอยู่เลย ใจข้ามีแต่หนทางสู่วิถีสวรรค์ เจ้าก็เป็นแบบนี้ใช่ไหม เสี่ยวฮวาฮวา”

ผีหลายใจ “ห๊ะ...”

ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงเซี่ยงเปิ่นซูขึ้นมา

เธอรีบสะบัดหัวสะลัดความกังวลทิ้งไป หัวเราะแล้วพูดว่า “ใช่ ๆ ฉันจะติดตามพระแม่ตลอดไป!”

พระแม่ธรณีเหลือบมองเธอและทำเสียงจุ๊ ๆ “เจ้าจบเห่แล้ว เจ้าไม่ได้หลายใจเหมือนเดิมแล้ว”

ผีหลายใจ “?”

ทำไมเธอถึงไม่หลายใจแล้ว เธอเพิ่งไปสีหนุ่มหล่อตระกูลซูมาเสร็จ

ออกจะหลายใจสุด ๆ

“ฟิ่ว--”

ดอกไม้ไฟเล็ก ๆ ลอยขึ้นจากสนามหญ้าของคฤหาสน์ตระกูลซู

แม้ว่าจะจุดพลุไม่ได้ แต่เล็ก ๆ แบบนี้ก็ยังเล่นได้อยู่

พอบอกว่าเล่นอันนี้ หานหานตื่นเต้นยิ่งกว่าเด็กผู้ชายอีกเธอหยิบจับดอกไม้ไฟลูกแล้วลูกเล่ามาจุดด้วยท่าต่าง ๆ

ในสนามหญ้ามีเสียงหัวเราะที่มีความสุขของซู่เป่าและหานหาน

จี้ฉางในชุดคลุมสีขาวมาปรากฏตัว เขาเลิกคิ้ว “ข้ามาช้าไปหรือ”

ซู่เป่าถือดอกไม้ไฟเล็ก ๆ หันหน้ามาหาเขา “ท่านอาจารย์มาได้จังหวะพอดีเลย!”

เปี๊ยะ~

ดอกไม้ไฟปะทุขึ้น ดอกไม้ไฟงดงามตระการตา

จี้ฉางเคาะหัวซู่เป่าบอกว่า “ซน”

ซู่เป่าหัวเราะเสียงดัง

**

“สวัสดีปีใหม่~”