ตอนที่ 1629 หัวหน้างานไม่ให้หยุดอัพ

เสี่ยวต๋ารอดูอย่างเสี่ยงตาย มันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดแชะ

มันรู้ว่าเวลานี้จักรพรรดิชิงหัวไม่มีเวลามาสนใจมันแน่

อย่างที่คิด เวลานี้จักรพรรดิชิงหัวที่ดูสุขุมใจเย็นนั้น จังหวะหัวใจนั้นเต้นผิดจังหวะไปนานแล้ว

[ท่านจักรพรรดิ ท่านลืมเรื่องครั้งนี้ไปแล้วงั้นเหรอ] เสี่ยวต๋าพูดบ่นอย่างอดไม่ได้

ทำไมทุกครั้งอีกฝ่ายเข้าใกล้ท่านถึงดูบื้อขนาดนี้

เขายกมือ กดเสี่ยวต๋าเข้าไปในแหวนอย่างรวดเร็ว

“ซู่เป่า มี…” ซืออี้หรันได้สติ กำลังจะถามเธอว่ามีอะไรเหรอ

ยังไงเธอก็ไม่มีทางจูบเขาแน่

ว่าแล้ว เขาทายถูก

หลังซู่เป่าเข้าใกล้ก็ยื่นมือไปด้านหลังเขา และกอดเขาเอาไว้

ซืออี้หรันชะงัก

ซู่เป่าพูดเสียงเบา “ขอบคุณนะคะพี่อี้หรัน คำขอบคุณมากมายขนาดไหนก็คงสื่อออกมาไม่ได้ ดังนั้นกอดกันสักทีเถอะ”

หัวใจของซืออี้หรันเต้นผิดจังหวะไปหลายที เขาทำตัวไม่ถูก

กอดนี้คงไม่เหมือนครั้งก่อนๆ หรอก…ใช่ไหม

มือทั้งสองของซืออี้หรันยกไว้หลังซู่เป่า ค้างไว้นานและไม่ยอมวางมือลงไป

ไม่ใช่เพื่อรักษาระยะ

แต่เพราะ…

[เดี๋ยวสิ เวลากอด มือต้องวางไว้ตรงไหนกัน]

[ตำแหน่งนี้ก็กอดเอวน่ะสิ…ไม่ได้]

มือของเขาเลื่อนลงอย่างไม่ได้ตั้งใจ

[!!]

[ตรงนี้ยิ่งไม่ได้เลย]

เลื่อนขึ้นไปหน่อย โอบไว้ด้านหลังเธอ ใช่ๆ แบบนี้ล่ะ

แต่เมื่อมือของเขากำลังจะแตะโดนหลังซู่เป่า จู่ๆ ซืออี้หรันก็คิดถึงฉากในหนัง เป็นผู้ชายโรคจิตชอบจับตะขอเสื้อในผู้หญิง

[!!]

[ไม่สิ ตรงนี้ก็เหมือนจะไม่ได้]

ไม่รอให้ซืออี้หรันลังเลเสร็จ ซู่เป่าก็ปล่อยเขาก่อนแล้ว

ซืออี้หรันรู้สึกในอ้อมกอดโล่งๆ ในใจเขาก็โล่งๆ เช่นกัน

เสี่ยวต๋าที่กำลังแอบดูในแหวนหัวเราะจนท้องแข็ง

“เดี๋ยวสิ นี่ยังไงใช่จักรพรรดิชิงหัวคนนั้นที่แสนเด็ดเดี่ยวอยู่ไหม”

นี่มันเหลือเชื่อเกินไป

เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวต๋ารู้ เวลาชอบใครสักคนจะทำให้โง่ลงจริงๆ หนำซ้ำยังลังเล และลำบากใจมากๆ

สุดๆ ไปเลย!

ตอนนี้มันอยากรู้มากว่าเจ้าสวรรค์คิดอะไรอยู่กันแน่

นักจุ้นจ้านเสี่ยวต๋ากระโดดออกมาจากในแหวน แนบลงไปบนตัวซู่เป่า

และได้ยินสิ่งที่เธอคิดในใจพอดี ‘พี่อี้หรันสุภาพบุรุษมากเลย…’

บนใบหน้าของเสี๋ยวต๋าเผยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“เจ้าสวรรค์ ให้ตายท่านก็คงไม่รู้ว่า…“

อีกฝ่ายไม่ใช่สุภาพบุรุษ แต่เขาไม่ทันตอบสนองต่างหาก

ความคิดในใจของซู่เป่าก็ชะงักลงเพราะเสี่ยวต๋า เธอฉงนครู่หนึ่งจึงเพิ่งเห็นว่าเป็นหัวไชเท้าตัวน้อยนั่น