ตอนที่ 1630 งั้นก็เขียนอีกตอน

ซูอี้เซินและซูจื่อหลินรู้สึกอับอายเล็กน้อย

ซู่เป่ารู้เรื่องมากเลย แต่พวกเขากลับไม่ค่อยวางใจเธอ

ได้ยินซู่เป่าพูดเพียง “ขอบคุณลุงสองและลุงน้อยนะคะ หนูรู้ว่าคุณลุงเป็นห่วง และกังวลหนูมากเกินไป”

เธอเดินขึ้นหน้าไปคนละที พร้อมยิ้มเอ่ย “ไม่ต้องห่วงนะคะ ภายใต้การสอนของคุณตาคุณยาย พ่อแม่และเหล่าคุณลุง หนูรู้แล้วว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ”

ซูอี้เซินและซูจื่อหลินต่างยิ้ม ซูอี้เซินพูดเสริมประโยคหนึ่ง “อ๋อ งั้นเธอต้องตัดพ่อของเธอออก เพราะคนนั้นไม่เหมือนคนอื่นที่สุดแล้ว ไม่มีขอบเขตแต่นิด”

ทั้งสามคนต่างหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา

ยังคงเป็นการป้อนอาหารจากยาย หานหานคนติดน้อง ซูจื่อซีซูเหอเหวินและซูเหอเวิ่นที่อย่างไรก็ต้องดูน้องสักครั้ง ซู่เป่าจึงได้กลับห้องตัวเองไป

เวลานี้เองเธอเพิ่งว่างหยิบโทรศัพท์

แต่กลับพบว่าหลังเธอรับเพื่อนเมิ่งหมิงเยวี่ยมา อีกฝ่ายส่งข้อความมาหาเธอหลายข้อความติด

[ซู่เป่า…อยู่ไหม]

[ซู่เป่า เธอเรียนเก่งมากเลย วันนี้ฉันถูกคุณครูตำหนิ…]

[ไม่มีอะไร ฉันก็แค่อิจฉาที่หนึ่งอย่างเธอ ดังนั้นเลยเพิ่มเพื่อนเธอมา]

[หลังจากนี้พวกเราเป็นเพื่อนกันได้ไหม]

ข้อความตรงนี้ยังปกติดี

เพียงแต่ ซู่เป่าไม่ได้มองโทรศัพท์ ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ตอบนานมาก

[เธอเป็นอะไรไป ทำไมไม่ตอบล่ะ]

[เธอรำคาญฉันเหรอ ฉันเองก็ไม่รู้ทำไม ตั้งแต่ขึ้นมัธยมปลายหลายๆ คนก็ไม่ชอบฉัน…เธอเองก็เหมือนกันเหรอ]

[อยู่ไหม]

[ตอบข้อความฉันหน่อยได้ไหม]

ซู่เป่าเลื่อนลงไปต่อ หลังจากตรงนี้ จุดประสงค์ของเมิ่งหมิงเยวี่ยเริ่มเปิดเผยออกมา

[คือว่านะ…ฉันอยากยืมเงินเธอ]

[วันนี้ตอนพ่อฉันทำงานก่อสร้าง เขาเผลอตกลงมา ตอนนี้เขากำลังอยู่ที่โรงพยาบาล…แม่ของฉันร่างกายไม่ดี เธอจึงอยู่ในบ้านมาโดยตลอด ฉันเองก็ไม่มีญาติคนอื่นๆ แล้วด้วย]

[เรื่องมันด่วนมากฉันจึงมายืมเงินกับเธอ…ขอโทษนะ เธอต้องดูถูกฉันอยู่แน่ๆ แต่ฉันไม่รู้ว่าควรทำยังไงแล้วจริงๆ ฉันไร้ซึ่งหนทางแล้ว…]

ซู่เป่ากระตุกคิ้ว และเอ่ยเสียงเบา “มายืมเงินจริงด้วย”

พวกขี้พนันจู่ๆ ก็มาถามสุขภาพร่างกาย หากไม่ใช่เพราะผลประโยชน์ ก็เพื่อมาหายืมเงิน

และร้อยละเก้าสิบเก้าก็เพื่อยืมเงิน

ซู่เป่าจีบนิ้วทำนาย พบว่าพ่อแม่ของเมิ่งหมิงเยวี่ยแข็งแรงดี ไม่ได้เจออุบัติเหตุหรือเรื่องร้ายใดๆ

จริงๆ เลยนะ กุทุกคำโกหกขึ้นมาได้เพื่อจะยืมเงิน

ซู่เป่าตอบ [ขอโทษที ฉันไม่ให้คนอื่นยืมเงินน่ะ]

อีกด้าน

ในร้านคอมร้านหนึ่ง เมิ่งหมิงเยวี่ยมองเว็บไซส์สีลายตาจนดวงตาแดงก่ำ

แต่เงินของเธอหมดลงเร็วมาก

โทรศัพท์ของเธอวางอยู่อีกด้าน สามารถเห็นบทสนทนาหลายคน และเธอใช้คำพูดเดียวกัน ยืมเงินไปกับเพื่อนหลายๆ คน

หลายๆ คนปฏิเสธเธอ บ้างก็บอกว่าไม่มีเงินแล้ว หรืออ้างว่าค่าขนมเดือนนี้หมดแล้ว