ตอนที่ 1690 ความหมายของการอยู่ด้วยกันคืออะไรกันแน่

ในสัปดาห์แรกหลังหย่ากัน อวิ๋นเมิ่งเจี๋ยยังคงเศร้ามาก เธอมองไปรอบๆ บ้านที่ปราศจากกลิ่นอายของเขาอีกต่อไป

ลูกสาวคนโตกลับบ้านมาด้วยความระมัดระวังทุกวัน ส่วนลูกสาวคนเล็กก็มองเธอด้วยความไร้เดียงสา

ตอนนี้เหลือเธอเพียงลำพังแล้ว...

เมื่อย้อนกลับไปถึงความรักที่เธอกับสามีเคยมีให้กัน อวิ๋นเมิ่งเจี๋ยก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพวกเขาถึงมาถึงจุดนี้ได้ จนเมื่อหย่ากันแล้วเธอถึงได้รู้ว่าลึกๆ แล้วตัวเองไม่อยากหย่าเลย

แต่ตอนนี้เธอต้องทำใจและลุกขึ้นสู้ อวิ๋นเมิ่งเจี๋ยทุ่มเทเวลาและพลังงานทั้งหมดลงไปในธุรกิจของเธอ ตามแผนที่เธอวางไว้

สิ่งที่เธอจะทำ แน่นอนว่าไม่ใช่แค่การขายเสื้อผ้าออนไลน์เท่านั้น!

เมื่อเธอเริ่มทำงานอย่างหนัก ความเศร้าโศกก็เริ่มจางหายไป

แต่สำหรับโอวหยางตงหมิง กลับเป็นตรงกันข้าม

หลังจากความเงียบเหงาในช่วงแรก เขาก็กลับเข้าสู่การทำงานอีกครั้ง และเริ่มสัมผัสกับความผ่อนคลายและอิสระของการเป็นโสด สัปดาห์แรกเขาก็รู้สึกสบายดี

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาเริ่มรู้สึกทุกข์ใจขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเผชิญกับความเงียบเหงาของห้องเช่า ไม่มีเสียงเด็ก ไม่มีภรรยา และไม่มีอะไรอุ่นๆ ให้กินในครัว

มีวันหนึ่ง แม่และพี่สาวของเขารู้เรื่องการหย่าของเขาได้ยังไงไม่ทราบ และโทรมาด้วยความตื่นเต้น

"หย่ากันได้ซะที!"

"ไม่ได้ให้บ้านกับเธอใช่ไหม?"

"ให้เธอเดือนละเท่าไหร่? ไม่เกินสามพันใช่ไหม?!"

โอวหยางตงหมิงพูดอย่างเย็นชาว่า "มันไม่ใช่เรื่องของพวกแม่"

แต่เขาประเมินแม่และพี่สาวของตัวเองต่ำไป ทั้งสองคนเดินทางมายังปักกิ่งในคืนนั้น และเมื่อมาถึง พวกเธอก็พบว่าเขาอาศัยอยู่ในห้องเช่า จากนั้นเมื่อเห็นโอวหยางตงหมิงแสดงความรำคาญออกมา ก็ได้รู้ว่าบ้านนั้นเป็นของอวิ๋นเมิ่งเจี๋ยทั้งหมด และเขายังให้เงินเธอสองหมื่นหยวนทุกเดือนอีกด้วย!

"โอ้พระเจ้า ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!" แม่ของเขานั่งลงกับพื้นและร้องไห้เสียงดัง "ทำไมถึงมีผู้หญิงหน้าด้านแบบนี้ได้ล่ะ แค่มีลูกคนเดียวเธอก็คิดว่าเธอยิ่งใหญ่แล้วเหรอ? เธอยังมีหน้ามารับบ้านกับเงินได้ยังไงกัน!"

พี่สาวของโอวหยางตงหมิงก็พูดอย่างโกรธเคือง "นายโง่หรือเปล่า? ให้เธอเดือนละตั้งสองหมื่นหยวนเชียว!"

"นายหย่าแล้ว บ้านเป็นของเธอ แต่ทุกเดือนนายยังต้องจ่ายค่าผ่อนบ้านให้เธออีกเหรอ? นายมันเป็นคนที่ซวยที่สุดแล้ว! นายโง่หรือไง ไม่มีสมองหรือยังไง?"

"นายติดค้างอะไรเธอเหรอ? ถึงต้องยกบ้านให้แล้วยังต้องให้เงินอีก บ้านนั่นก็เป็นนายที่ซื้อทั้งหมด เธอมีส่วนร่วมอะไรบ้าง?"

โอวหยางตงหมิงตอบว่า "เธอจ่ายค่าตกแต่งบ้าน"

พี่สาวของเขาโกรธมากกว่าเดิม "จ่ายค่าตกแต่งอะไรกันล่ะ! เธอเอาสินสอดที่พวกเราให้ไปใช้จ่ายในการตกแต่ง แล้วสินสอดนั่นไม่ใช่เงินของพวกเราเหรอ?"

แม่ของเขาร้องไห้ "คนอื่นแต่งงานแล้วร่ำรวยขึ้น แต่แกนี่สิ กลับเอาทุกอย่างไปทุ่มให้หมด โอ้ย! ฉันไม่อยากอยู่แล้ว พอเถอะ ให้ฉันตายไปเลยดีกว่า!"

โอวหยางตงหมิงรู้สึกหงุดหงิดจนเกือบระเบิดอารมณ์ออกมา