ตอนที่ 1691 ไม่มีใครขาดใครไม่ได้

อวิ๋นเมิ่งเจี๋ยจมอยู่ในความสุขแห่งความสำเร็จของตัวเอง บางทีอาจเพราะไม่มีใครให้เล่า เธอจึงเปิดใจและพูดไม่หยุด

"ฉันตั้งเป้าหมายตลาดไว้อย่างชัดเจน กลุ่มเป้าหมายของฉันคือผู้คนระดับสูง"

"เมื่อเทียบกับกลุ่มผู้หญิงที่ต้องคำนวณทุกบาททุกสตางค์ก่อนจะซื้อของและยังต้องขอคำอนุญาตจากสามีแล้ว ผู้หญิงที่มีอิสระทางการเงินกลับง่ายต่อการปิดการขายมากกว่า"

"กลุ่มผู้หญิงแบบนี้มีน้อยมาก ดังนั้นฉันจึงโพสต์วิดีโอต่อเนื่อง ช่วงแรกเน้นที่การดึงดูดกลุ่มคนเฉพาะเจาะจง เพื่อค้นหาลูกค้ากลุ่มนี้..."

"หลังจากที่ได้กลุ่มลูกค้าประจำแล้ว ฉันก็เริ่มทำการสั่งตัดพิเศษและบริการแบบเฉพาะบุคคล..."

โอวหยางตงหมิงมองไปที่เอกสารข้างๆ และพบว่าเธอบันทึกรายละเอียดของลูกค้าผู้หญิงทุกคนไว้ ไม่ว่าจะเป็นอาชีพ ส่วนสูง บุคลิก สีที่ชอบ...

อวิ๋นเมิ่งเจี๋ยพูดรวดเดียวจบ จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า "เดือนนี้เพิ่งเริ่มต้น ทุกสิ่งที่ทำมาในช่วงแรกไม่ได้สูญเปล่า อนาคตฉันจะทำได้ดียิ่งขึ้น"

"อีกสองเดือน ฉันจะเช่าห้องทำงานที่ชั้นล่าง ฉันได้คุยกับเจ้าของห้องเรียบร้อยแล้ว ตอนนั้นฉันอาจต้องจ้างผู้ช่วยสักคน..."

คืนนั้น หลังจากที่ลูกหลับไปแล้ว โอวหยางตงหมิงก็ไม่ได้กลับบ้าน อวิ๋นเมิ่งเจี๋ยเองก็ไม่ได้ไล่เขาไป

เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้นั่งดื่มเหล้าด้วยกันเหมือนเพื่อนที่โต๊ะอาหาร

"ขอบคุณนะ ที่ช่วงนี้ไม่มาคอยบงการฉัน" อวิ๋นเมิ่งเจี๋ยพูดด้วยรอยยิ้มพลางยกแก้วด้วยความมึนเมาเล็กน้อย

หากเป็นเมื่อก่อน โอวหยางตงหมิงคงพูดว่า 【ทำไมต้องทำอะไรให้วุ่นวายทุกวัน? เลี้ยงลูกดีๆ ก็พอแล้ว】

หรืออาจพูดว่า 【ผมให้เงินคุณตั้งเยอะในแต่ละเดือน ทำไมคุณถึงไม่ยอมอยู่อย่างสบายๆ จะมาลำบากทำไม?】

หรือเมื่อเห็นว่าเธอขาดทุนเป็นเวลาหลายเดือน เขาก็คงจะพูดว่า 【อย่าทำต่อเลย ผู้หญิงอย่างคุณจะเข้าใจอะไร?】

แต่หลังจากหย่ากัน เขากลับไม่ได้พูดอะไรแบบนั้น

"ยินดีด้วย!" โอวหยางตงหมิงมองเธอ ภายใต้แสงไฟสลัวๆ เขาราวกับมองเห็นเธอในแบบที่เขาได้พบเธอครั้งแรกอีกครั้ง

รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ดวงตาที่สดใส เธอยังคงเป็นคนเดิมที่พูดไม่หยุด และยังคงยินดีที่จะเล่าให้เขาฟัง

โอวหยางตงหมิงจ้องมองริมฝีปากแดงที่ขยับขึ้นลงของเธออย่างไม่รู้ตัว เขากลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด

**

เมื่อซู่เป่าสังเกตมาถึงตรงนี้ เธอก็รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังจะโผล่ขึ้นมาจากส่วนลึกของหัวใจ ราวกับว่าเธอใกล้จะเข้าใจในสิ่งที่อาจารย์พูดไว้แล้ว!

"ซู่เป่า หนูกำลังทำอะไรอยู่?" นายหญิงซูเปิดประตูเข้ามาแล้วเห็นเธอในสภาพเดิมเหมือนกับหลายวันที่ผ่านมา เธอกำลังนั่งเหม่ออยู่บนโซฟา

เธอนั่งเหม่อลอยอยู่ในสภาพนี้มาแล้วหลายวัน พรุ่งนี้ก็จะถึงวันหยุดแรงงานแล้ว

หรือว่าเธอทะเลาะกับซืออี้หรัน?

ไม่น่าจะใช่...

ปฏิกิริยาแรกของนายหญิงซูคือ ต่อให้ซู่เป่าจะงอน ซืออี้หรันก็คงจะเอาอกเอาใจเธออยู่ดี ยิ่งกว่านั้นซู่เป่าเองก็ไม่ใช่คนที่ชอบทำตัวไร้เหตุผลเสียหน่อย

ซู่เป่าเงยหน้าขึ้นถามว่า "คุณยาย ทำไมคนเราถึงชอบกัน แล้วทำไมถึงอยู่ด้วยกัน พออยู่ด้วยกันแล้วทำไมถึงทะเลาะกัน?"

"พอทะเลาะแล้วแยกทางกัน ทำไมถึงกลับรู้สึกอยากเข้าใกล้กันอีก?"

"ทำไมหลังจากที่แยกทางกันแล้ว ถึงได้รู้สึกว่าอีกฝ่ายดีขึ้นล่ะ?"

นายหญิงซูใจหายวาบในทันที คิดขึ้นมาได้ว่า แย่แล้ว สงสัยจะทะเลาะกันจริงๆ!

ฟังจากคำพูดนี้ คงจะทะเลาะกันหนักมากเลยสินะ!

ต้องเป็นเรื่องร้ายแรงที่เกี่ยวกับหลักการอะไรบางอย่างแน่ๆ?

เดี๋ยวนะ ฟังจากน้ำเสียงของซู่เป่า ดูเหมือนเธอจะรู้สึกผิดและอยากเป็นฝ่ายยอมแพ้ก่อนงั้นเหรอ?