ตอนที่ 1703 หยดน้ำตาสุดท้าย

ซืออี้หรันลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“เจอหรือยัง?” มู่กุยฝานรีบถามทันที

จักรพรรดิตงเยว่ จักรพรรดิชิงหัว จักรพรรดิเฟิงตู พระแม่ธรณี รวมถึงจักรพรรดิคนใหม่จี้ฉาง

ตอนนี้พวกเขาทั้งห้าเป็นห้าเทพใหม่แห่งโลกหลังความตาย เมื่อร่วมมือกันจะปิดผนึกสวรรค์และโลก แต่ว่าพวกเขาก็ยังไม่สามารถหาวิญญาณของซู่เป่าเจอ

ผีขี้ขลาดพยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็นลงแล้วพูดว่า "ตามหลักแล้วตราบใดที่เป็นมนุษย์ เมื่อเสียชีวิตก็จะต้องมีวิญญาณ"

"แต่ซู่เป่าล้มลงทันที วิญญาณก็ถูกดึงออกมา และไม่มีใครสามารถหาที่ไปของมันได้อีก"

"หมายความว่า..."

ซืออี้หรันรับคำและกล่าวด้วยความเด็ดเดี่ยว "หมายความว่าจิตของเธอได้ท่องไปในแดนพุทธภูมินอกโลกตั้งแต่แรกแล้ว และไม่ได้กลับคืนสู่ร่างของเธอเลย"

มู่กุยฝานพยักหน้าเพื่อยืนยันสมมติฐานนี้ "เป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของจิตสำนึกของเธอที่กลับมา"

จี้ฉางเงียบไป "จากการแสดงออกของเธอในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา สิ่งที่กลับมาคือเพียงความรู้สึกหนึ่งที่ไม่มีอารมณ์ ไม่มีความคิด ไม่มีความปรารถนา"

ดังนั้น ถ้าหากพวกเขาสามารถหาวิญญาณดั้งเดิมของเธอเจอได้ ก็จะสามารถนำเธอกลับมาได้ใช่หรือไม่?

ห้าเทพใหม่ต่างมองหน้ากัน พวกเขากลับรู้สึกไม่มั่นใจในใจเลย!

เสี่ยวสวินสวินในตอนนี้ยังเป็นเพียงเด็ก เขาคือคนที่ทนไม่ไหวที่สุด

เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วแล้วคว้าคอเสื้อของจี้ฉางด้วยความหุนหันพลันแล่น "มันเป็นความผิดของท่านทั้งหมด! ท่านพูดอะไรกับเธอ? อะไรคือการบอกให้เธอรู้ว่าเมื่อปล่อยมือและจากไปแล้วถึงจะรู้จักความรัก!"

เขาน้ำตาคลอเบ้า "ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดเหล่านั้น พี่สาวก็คงจะไม่ปล่อยมือและจากพวกเราไป!"

มู่กุยฝานจับมือเขาไว้ "เสี่ยวสวิน!"

ซืออี้หรันลุกขึ้นยืน "ผมจะไปหาเธอเอง"

ทุกคนหันมามองเขาพร้อมกัน "นายจะไปหาที่ไหน?"

ซืออี้หรันส่ายหัว "ไม่รู้ แต่ถ้าดึงวิญญาณออกมาและตามหาความคิดกับความปรารถนาของเธอ ก็จะต้องหาเธอเจอแน่ๆ"

ถึงแม้ว่าเขาจะต้องค้นหาทั่วทั้งจักรวาล สามภพหกวิถี หรือแม้กระทั่งไม่มีวันกลับมา เขาก็จะต้องหาเธอให้เจอ

ซืออี้หรันนอนลง วิญญาณของเขาถูกดึงออกไป

คนอื่นๆ ช่วยกันยึดเหนี่ยวจิตใจของเขาให้มั่นคง และคอยเฝ้าร่างของเขาไว้

**

นายหญิงซูบิดผ้าอุ่นๆ แล้วเช็ดตัวให้ซู่เป่าอย่างเบามือ

เธอพึมพำ "มนุษย์เมื่อตายลงแล้ว แท้จริงแล้ววิญญาณยังไม่ได้ออกจากร่างทั้งหมด..."

"ในวันแรกหลังจากตาย ความรู้สึกของคนจะไวอย่างมาก แม้จะสัมผัสเบาๆ ก็จะรู้สึกเจ็บปวดมาก เพียงแต่เราที่ยังมีชีวิตอยู่ไม่รู้เท่านั้น"

นายหญิงซูใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง แต่ในแววตากลับมีความเมตตาอ่อนโยนขณะมองซู่เป่า

เธอพูดต่อไปว่า "ในวันที่สองหลังจากคนตายจะรู้สึกหนาวอย่างมาก ในเวลานั้นอุณหภูมิของร่างกายและการรับรู้ทั้งหมดจะหายไป เธอจะรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่สุดในโลก เพียงแต่เราที่ยังมีชีวิตอยู่ไม่เข้าใจเท่านั้นเอง..."

นายหญิงซูยังคงเช็ดนิ้วของซู่เป่าด้วยน้ำเสียงสะอื้น "ในวันที่สามหลังจากคนตาย...จะเริ่มรู้สึกร้อนอย่างมาก เพราะเวลานี้เธอจะจากไปจริงๆ แล้ว"

"ดังนั้น บรรพบุรุษของเราจึงสืบทอดประเพณีในการเฝ้าศพให้ครบสามวัน เพื่อรอให้วิญญาณของเธอจากไปอย่างสมบูรณ์ ไม่มีความเจ็บปวดอีกต่อไป ไม่รู้สึกหนาว ไม่รู้สึกร้อน แล้วจึงจะส่งเธอไปสู่การฝังศพ"

"คุณย่า!" ซูเหอเวิ่นตาแดงก่ำ ไม่อยากให้เธอพูดต่อ

นายหญิงซูส่ายหัว "ดังนั้นนะ เมื่อคนตาย ไม่ว่าจะนำไปแช่ในตู้เย็น พักไว้ในห้องเก็บศพ หรือเผาทันที ผู้ตายจะรู้สึกเจ็บปวดมาก เพียงแต่พวกเราไม่รู้เท่านั้นเอง..."