ตอนที่ 1704 การสิ้นสลาย?

วิญญาณของซืออี้หรันล่องลอยอยู่ในโลกหลังความตาย

หลังจากที่เขาจากไป จี้ฉางก็ออกเดินทางด้วยร่างวิญญาณเช่นกันและเดินทางไปทั่วทั้งโลกมนุษย์

มู่กุยฝานลงไปตามหาวิญญาณในขุมนรก ส่วนพระแม่ธรณีที่กำลังหงุดหงิดอย่างมากก็ถือสายยางและขู่กร้าวว่าจะสูบน้ำใต้สะพานไน่เหอออกให้หมด แล้วค้นหากระดูกทีละชิ้น

เสี่ยวสวินสวินไปยังจิ่วโยว และพลิกหาทุกซอกทุกมุม แม้กระทั่งสัตว์อสูรที่นั่งฟักไข่อยู่ก็ถูกเขาลากออกมา คงเหลือเพียงแค่ไม่ได้ทุบไข่แต่ละฟองเท่านั้นแหละมั้ง

ในที่สุดตี้จั้งหวังก็กลับมายังหมู่บ้านเล็กๆ ของเขา เขานั่งเงียบๆ อยู่หน้าประตูลานบ้าน

เขาจ้องมองความมืดที่กดทับอยู่เหนือขอบฟ้า ราวกับพระที่กำลังรอคอยวันสิ้นโลกอยู่เงียบๆ

“เฮ้อ...เจ้าก็ออกไปสิ เจ้าออกไปตามหาเธอสิ!”

เงาด้านหลังของเขาบิดเบี้ยวและส่งเสียงกรีดร้องอย่างแหลมคม "ทุกคนกำลังตามหาอยู่ แล้วทำไมเจ้าถึงไม่ไปหา!"

"ตอนที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอเจ้าก็ไม่ไปหา ตอนนี้ฟ้าดินกำลังจะพังทลายแล้ว เจ้าก็ยังไม่ไป!"

เงาที่บิดเบี้ยวพุ่งไปที่ด้านหลังของเขาและกัดอย่างไม่หยุดหย่อน

“นรกไม่ว่างเปล่า ข้าจะไม่บรรลุพุทธะ หากวันนี้ฟ้าดินถูกทำลาย นรกก็จะว่างเปล่า!”

“ตอนนั้นทุกคนจะไม่หลงเหลืออยู่อีกต่อไป และเจ้า…ไม่สิ เรา อาจจะกลายเป็นพุทธะที่สร้างโลกใหม่ขึ้นมา”

"ไปสิ! ทำไมเจ้าไม่ไป!" เงาเริ่มคุ้มคลั่ง ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ "หรือเจ้าไม่อยากบรรลุพุทธะ!"

ชายชราบีบลูกประคำไว้แน่น สุดท้ายลูกประคำก็ค่อยๆ หมุน เขาเอ่ยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“ข้าจะไม่ออกไป”

**

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์คุนหลุน

ซู่เป่าไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่เห็นยอดของภูเขาศักดิ์สิทธิ์คุนหลุน

เธอรู้สึกสงสัย หรือว่าภูเขาศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนจะไม่มีที่สิ้นสุด?

เธอไม่รู้ว่าในทุกก้าวที่เธอไต่ขึ้นไป กลิ่นอายของกฎแห่งวิถีที่อยู่รอบๆ ก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ

เจ็ดอารมณ์และหกความปรารถนาค่อยๆ สลายไปทีละน้อยเหมือนหมอกลึกลับที่ล่องลอยอยู่รอบ ๆ ภูเขาคุนหลุน

ซู่เป่าติดอยู่ในความคิดวนเวียน เพราะเธอได้เห็นบางสิ่งจากอดีตชาติที่เธอไม่อาจเข้าใจ จนกระทั่งได้เข้าใจในที่สุดว่าเหตุใดคุณยายของเธอถึงมีแววตาเศร้าเมื่อนึกถึงท่านอาจารย์

เพื่อท่านอาจารย์ และเพื่อพี่อี้หรัน เธอจึงอยากแสวงหาคำตอบ

เธอจึงค่อยๆ ไต่สูงขึ้นเรื่อยๆ ...

ไท่ซานหวังคอแทบหักหลังเงยหน้ามอง แต่กลับมองไม่เห็นเงาของซู่เป่าได้เลยแม้แต่น้อย

"เฮ้ย เจ้าอย่าบินสูงขนาดนั้นสิ!" ไท่ซานหวังร้องด้วยความตกใจ "ภูเขาศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนน่ะ ไม่มีใครขึ้นไปถึงยอดได้ตั้งแต่โบราณแล้ว!"

แม้แต่เจ้าแห่งวิถีสวรรค์ในอดีต เมื่อเผยแพร่ธรรมะสู่สามภพแล้วก็ยังไม่กล้าก้าวล้ำภูเขาศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนนี้เลย

ตามหลักแล้วภูเขาลูกนี้ควรมีตัวตนที่ทรงพลังและมีอิทธิพลอย่างมาก แต่กลับเป็นตรงกันข้าม มันทำให้ผู้คนลืมเลือนมันไปโดยไม่รู้ตัว

ไท่ซานหวังไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ด้านบน แต่เขารู้ว่าถ้าเธอขึ้นไปต่อ เธออาจกลายเป็นส่วนหนึ่งของภูเขาศักดิ์สิทธิ์คุนหลุน กลายเป็นตัวตนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนเอง

ซู่เป่าได้ยินเสียงเรียกแว่วๆ ข้างหู เธอจึงหยุดชะงัก

"ไม่มีปลายทางสิ้นสุดจริงๆ เหรอ?" ซู่เป่าดื้อรั้น "ไม่เชื่อ!"

ปลายทางสิ้นสุดของภูเขาคุนหลุนคืออะไร ครั้งนี้เธอจะต้องหาคำตอบให้ได้ เพราะมันเกี่ยวข้องกับคำถามทั้งหมดที่ค้างคาอยู่ในใจของเธอ

ซู่เป่ากัดฟันบินขึ้นไปต่อ แต่ในตอนนั้นเธอกลับรู้สึกเหมือนมีคนมาสัมผัสมือของเธอ

เสียงคุ้นเคยดังขึ้นเบาๆ ซู่เป่าเงี่ยหูฟัง และพบว่าเป็นเสียงของคุณยายของเธอ

คุณยาย...กำลังร้องไห้อยู่?

เธอชะงักไปชั่วครู่ แต่พอพยายามฟังอีกครั้ง เสียงนั้นก็หายไปแล้ว ทันทีที่เธอรู้ตัวว่าเป็นเสียงของคุณยาย เสียงนั้นก็ถูกปิดกั้นทันที

"เป็นการรบกวนจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนเพื่อทำให้สับสน หรือเป็นการปิดกั้นของภูเขาศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนที่ไม่ยอมให้ได้ยินเสียงของทุกคน?"

ซู่เป่าหยุดอีกครั้ง คราวนี้เธอหยุดอยู่นานโดยไม่ขยับไปไหน