ตอนที่ 1706 เธอไม่ต้องการฉันแล้วจริงๆ เหรอ?

ซู่เป่ารู้สึกสงสัยไม่หยุด เมื่อเห็นเงาสีดำตรงหน้าสลายไปแล้ว และกลายเป็นประกายแสงสีดำจางๆ กระจายอยู่ทั่ว

ประกายสีดำเหล่านั้นสั่นไหวเบาๆ เกาะติดกับขาของเธอไว้ แต่กลับไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง

ทว่ามันกลับไม่จากไป?

"แปลกจริง..."

"อะไรกันที่ขวางเอาไว้?"

"หากเป็นอุปสรรค ทำไมถึงได้เป็นอุปสรรคที่ยึดติดแน่นหนาถึงเพียงนี้"

ซู่เป่าใช้จิตสั่งการ แสงสีขาวเหนือศีรษะเริ่มแตกสลายลงแล้ว

เธอหันกลับไปมอง ลังเลไม่แน่ใจ

เธอรู้ดีว่าแสงสีขาวเหล่านี้ทั้งหมดเป็นสิ่งที่เธอสร้างขึ้นมา ข้างหน้านั่นคือโลกใบใหม่ คือความเป็นนิรันดร์ของสรรพสิ่งในโลก คือการที่โลกนี้จะไม่มีการเกิด แก่ เจ็บ ตายอีกต่อไป

แต่แสงสีดำที่สั่นไหวอยู่ใต้ฝ่าเท้านี้กลับทำให้หัวใจของเธอเจ็บแปลบ

เหมือนเข็มเล่มหนึ่งที่แทงลึกลงในใจอย่างรุนแรง

"ช่างมันเถอะ..." ซู่เป่าท้ายที่สุดก็ยอมแพ้

"ตอนนี้ฉันสามารถสร้างโลกใหม่ที่เป็นนิรันดร์ได้ และครั้งต่อไปฉันก็จะยังคงทำได้เช่นกัน"

แต่แสงสีดำตรงหน้านี้กลับทำให้เธอก้าวต่อไปไม่ได้

ถ้าไม่เข้าใจว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น ต่อให้เธอขึ้นไปได้ ใจของเธอก็จะมีรอยร้าว และโลกใหม่ก็จะมีรอยร้าวตามไปด้วย

ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจถอยกลับไปดู

ซู่เป่าหันกลับมาและก้าวผ่านแสงสีขาว ใบหน้าอันเยือกเย็นปรากฏขึ้นต่อหน้าเงามืดและแสงสีดำนั้น

แสงสีดำเหล่านี้ไม่มีรูปร่างอีกต่อไป แตกกระจายเป็นดวงดาวเล็กๆ แต่ยังคงดึงเธอไว้ด้วยความยึดติดอย่างสุดกำลัง

พอเห็นเธอปรากฏตัวขึ้น มันเหมือนกับเด็กที่กำลังน้อยใจ พุ่งเข้ามาหาเธอในทันที

แสงสีดำนั้นตกลงบนเส้นผมของเธอ บนมือ บนไหล่...

ราวกับว่าเธอได้ยินเสียงคร่ำครวญ "อย่าไป... อย่าไป..."

ตึกตัก!

หัวใจของซู่เป่าราวกับกลองที่ถูกตี เดิมทีหัวใจที่ไม่มีการเต้นกลับเต้นขึ้นมาอีกครั้ง!

หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ และความเจ็บแปลบในใจนั้นก็เจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน!

ซู่เป่าเผลอเอามือกุมอก เธอยกมือคว้าจับแสงสีดำเหล่านั้นไว้ในมือ

ใครกัน?

แสงสีทองปรากฏขึ้นในดวงตาของเธออย่างรวดเร็ว กาลเวลาและมิติเวลาเข้ามาห้อมล้อมแสงสีดำนั้น และสร้างร่างใหม่ให้เขาอย่างรวดเร็ว

สิ่งแรกที่ปรากฏขึ้นคือมือหนึ่งข้าง มือเรียวยาวชัดเจน ดูงดงามมาก

พอมือข้างนั้นปรากฏขึ้น เขาก็จับมือของเธอไว้แน่นในทันที

มือของเขาบังคับให้นิ้วของเธอแยกออกจากกัน แล้วจับมือเธอประสานไว้แน่นๆ

ซู่เป่ามองด้วยดวงตาเย็นชา

หลังจากมือข้างนั้นปรากฏขึ้น เท้า ร่างกาย และอีกมือหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตามมาอย่างรวดเร็ว

ร่างนั้นสูงมาก หน้าอกกว้างใหญ่โอบรัดตัวเธอไว้ในทันทีโดยไม่ลังเล!

ตึกตัก ตึกตัก...

เสียงหัวใจของซู่เป่ายิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ การเต้นของหัวใจเช่นนี้ถึงขั้นสร้างความรำคาญ รบกวนจนทำให้เธอปวดหัวขึ้นมา

เธอพยายามจะผลักเขาออก แต่เขากลับกอดเธอไว้แน่นกว่าเดิมและไม่ให้เธอผลักออก

ซู่เป่าขมวดคิ้ว "ฉันไม่สนว่าเป็นใคร และไม่มีใครสามารถหยุดยั้งให้ฉันหยุดก้าวเดินต่อไปได้"

เสียงแหบพร่า แฝงความสะอื้นเบาๆ ดังขึ้นข้างหู "ซู่เป่า..."

"แล้วฉันล่ะ?"

"เธอไม่ต้องการฉันแล้วเหรอ?"