ตอนที่ 1707 ความสุขเมื่อได้ครอบครอง ความเจ็บปวดที่สุดเมื่อต้องสูญเสีย

ในภาพปรากฏหญิงชราผมหงอกขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา

เธอพึมพำเบาๆ "คนเราพอจากไปแล้ว ที่จริงจิตวิญญาณยังไม่ได้จากไปโดยสมบูรณ์..."

"ในวันแรกหลังความตาย ความรู้สึกของคนจะไวมากเป็นพิเศษ แม้แต่การสัมผัสเบาๆ ก็จะรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง..."

"ในวันที่สองหลังความตายก็จะรู้สึกหนาวเย็นเหลือเกิน..."

"ในวันที่สามหลังความตาย..."

"วันนี้เป็นวันที่เจ็ดแล้วนะ ซู่เป่า หนูเจ็บหรือเปล่า? ซู่เป่า หนูยังได้ยินเสียงยายไหม?"

จากดวงตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความเมตตาและความอ่อนโยน หญิงชรากลับเปลี่ยนเป็นดวงตาที่แดงก่ำและปวดร้าว เธอร้องไห้ออกมาและตะโกนเรียกซู่เป่าไม่หยุด

ซู่เป่ารู้สึกเหมือนหัวใจถูกทิ่มแทงอีกครั้ง ครั้งนี้เจ็บปวดกว่าครั้งก่อน!

ซืออี้หรันจ้องมองตาของเธอ แล้วถามอีกครั้งว่า "แล้วตาของเธอล่ะ?"

ในภาพปรากฏคุณท่านซูที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาในสภาพเหม่อลอย ดวงตาไร้ชีวิตชีวา

"แล้วลุงใหญ่ของเธอล่ะ?"

ในภาพนั้น ซูอีเฉินกำลังโทรศัพท์สั่งทำโลงศพ

"ไม่เอาสีดำ และก็ไม่เอาสีแดง ให้ทำเป็นสีอ่อนๆ แทน"

"เธอเคยพูดว่าอยากได้หลุมศพที่มีโบว์ติด เธอ..."

เขากลั้นความเศร้าและพูดสั่งข้อเรียกร้องมากมาย พอวางสายโทรศัพท์เขาก็ไออย่างหนักและพ่นเลือดออกมาคำโต!

เสียงแทงที่ดังขึ้นอีกครั้งทำให้ซู่เป่ารู้สึกเหมือนหัวใจถูกแทงทะลุอีกครั้ง!

"ก็อย่างที่คิดไว้ ความรักทุกประเภทบนโลกใบนี้ ล้วนแต่ทำให้คนเจ็บปวด!" เธอขมวดคิ้ว

ซืออี้หรันจับมือเธอไว้แน่น

"แล้วลุงรองของเธอล่ะ?"

"ลุงสาม ลุงสี่ ลุงห้า ลุงหก แล้วก็ลุงเล็กของเธอล่ะ?"

"แล้วยังมีพ่อของเธอ และแม่ของเธอด้วย!"

"รวมถึงลุงเจ็ดของเธอที่จากไปแล้ว บรรพบุรุษของเธอ และเหล่าผีขุนศึกที่คอยติดตามเธอมาตลอดทาง"

"และยังมี...ท่านอาจารย์ของเธอ จี้ฉาง"

ตั้งแต่เล็กจนโต ภาพของจี้ฉางที่อยู่ข้างกายเธอเสมอ คอยสอนเธอจับผี ภาพที่เขาแกล้งให้เธอท่องคาถาแล้วเธอเผลอผายลมออกมาอย่างไม่ตั้งใจ...

ภาพเหล่านั้นพาดผ่านอย่างรวดเร็ว แต่ละภาพเหมือนกับมีเข็มนับสิบเล่มพุ่งแทงทะลุหัวใจของซู่เป่า

ซืออี้หรันมองเธอด้วยดวงตาที่แดงก่ำแล้วพูดว่า "ตอนที่แม่ของเธอเสียชีวิต ยายของเธอก็เผชิญความเจ็บปวดนั้นเป็นครั้งแรก"

"ครั้งที่สองคือตอนที่ลุงเจ็ดของเธอจากไป"

"เธอจะให้ยายของเธอต้องเจ็บปวดจนตายอีกครั้งจริงๆ เหรอ?"

หัวใจของซู่เป่าเจ็บปวดมากขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากของเธอสั่น "ยาย..."

มันเจ็บปวดเหลือเกิน หัวใจเจ็บเหลือเกิน!

เธอกุมหน้าอกของตัวเองไว้แน่น

ทั้งๆ ที่ได้ละทิ้งหัวใจไปแล้ว ทำไมยังคงเจ็บปวดแบบนี้?

ซู่เป่าสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเงยหน้ามองซืออี้หรัน "สิ่งที่พี่พูดก็ถูก..."

"เพราะฉะนั้น มันยิ่งตอกย้ำข้อสรุปของหนูว่าตราบใดที่โลกนี้ยังมีความรัก ยังมีความผูกพัน มนุษย์ก็จะมีความต้องการ มีอารมณ์ความรู้สึก และต้องเผชิญกับการเกิดแก่เจ็บตาย"

"ยายของฉันในตอนนี้เจ็บปวดมาก ดังนั้นหนูต้องรีบเร่งก้าวเดินให้เร็วขึ้น"

"ขอแค่รออีกหน่อย อีกไม่นาน ความเจ็บปวดทั้งหมดในโลกนี้จะหายไป"

ซืออี้หรันจับมือเธอไว้แน่น "เธอเห็นแค่ความเจ็บปวดอย่างนั้นหรือ? แล้วส่วนที่หวานชื่นล่ะ?"

เขาโบกมือ ภาพของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ถูกรายล้อมไปด้วยความรักจากครอบครัวก็ปรากฏขึ้น ทั้งภาพที่เธอทะเลาะกับหานหาน และภาพที่ซูอีเฉินอุ้มเธอขึ้นสูงๆ

ภาพที่เธอโดนมู่กุยฝานหลอก ภาพที่เธอตะโกนอย่างดีใจเมื่อกัดไอศกรีมเข้าไป ใบหน้าแสดงออกถึงความพึงพอใจ

ภาพที่เธอยกค้อนใหญ่ทองคำม่วงแล้วร้องตะโกนว่าแปดสิบๆ

ภาพเหล่าบรรดาผีที่รายล้อมอยู่รอบตัวเธอ หยอกล้อและเล่นตลกกันอย่างสนุกสนาน...

มีมากมายจนนับไม่ถ้วน

ซู่เป่าพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "พี่ไม่เข้าใจหรอก เพราะความสุขในยามที่ได้ครอบครองมันมากมายเหลือเกิน พอสูญเสียไปจึงยิ่งเจ็บปวด"

"ความหวานชื่นเหล่านั้น ไม่เพียงพอที่จะ..."

ทันใดนั้น ซืออี้หรันก็โน้มตัวลง ริมฝีปากที่เย็นเยียบของเขากดลงบนริมฝีปากของเธอ

"แล้วแบบนี้ล่ะ?"

ซู่เป่าขมวดคิ้ว "พี่..."

ซืออี้หรันกอดเธอแน่นขึ้นและจูบอย่างลึกซึ้ง