ตอนที่ 1721
ตอนที่ 1721 จี้ฉาง 7
September 21, 2026
สิ่งที่สนมโหยวทำนั้นน่าขนลุก
เหล่าสนมที่สูญเสียบุตรไปก็กลายเป็นบ้า แต่ล่ะคนเอาแต่ร้องตะโกน
“ทำไมต้องฆ่าลูกของข้า หากมีเรื่องอะไรก็มาลงที่ข้าสิ...”
“สนมโหยว...ข้าเชื่อใจเจ้าขนาดนี้...ลูกของข้า ยังไม่ถึงเดือนเลย...”
“ลูกของข้า...ยัยผู้หญิงชั่วร้าย...”
วังหลังเต็มไปด้วยเสียงร้องด่าทอน
เสียงของสนมโหยวก็แฝงอยู่ท่ามกลางนั้น เธอหัวเราะฮ่าๆ “ตอนนี้พวกเจ้ารับรู้ถึงความเจ็บปวดแล้วใช่ไหม”
“ตอนนั้นหากไม่ใช่เพราะพวกเจ้าจะสังหารลูกของข้าก่อน ข้าจะไปสังหารลูกของพวกเจ้าได้อย่างไร ทุกอย่างนี้มันคือกรรมของพวกเจ้า ฮ่าๆ...”
สุดท้ายสนมโหยวถูกดึงเส้นเอ็นและกระดูก สิ่งที่เหล่าเด็กๆ เคยประสบ เธอเองก็ได้ประสบด้วย
เธอเองก็ก้าวสู่หนทางที่ไม่มีวันได้ไปผุดไปเกิดแล้ว
**
หลังจี้ฉางกลับมาที่ตำหนักใต้พิภพ เสียงหัวเราะบ้าคลั่งของสนมโหยวราวกับยังดังอยู่ข้างหู...
เหยียนหลัวหวังนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน นางยกพู่กันเขียนหนังสือ และเอ่ยพูดอ่อนๆ “ผู้พิพากษาจี้ เจ้าดูออกหรือยังว่าผีร้ายนั่นคือผีอะไร”
จี้ฉางตอบนิ่งๆ “ผีดื้อรั้น”
เหยียนหลัวหวังมองไปทางเขาอย่างชื่นชมทีหนึ่ง “ใช้ได้ เรียนรู้เร็วมาก ถือว่ามีสวรรค์”
จี้ฉางเงียบ
เหยียนหลัวหวังเคาะไม้ปลุกสติทีหนึ่ง พร้อมเอ่ยถาม “พูดมา เจ้าเป็นใคร ชื่ออะไร คนที่ไหน และตายได้อย่างไร”
ผีดื้อรั้นตะโกนว่าเข้าใจผิด “ท่านครับ ปล่อยข้าไปเถิด...ข้าเองก็เพิ่งออกมา ข้ายังไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น...”
“พวกท่านเองก็เห็นแล้ว หลังจากที่ข้าถูกจับ สนมโหยวผู้ชั่วร้ายคนนั้นก็ยังคงสังหารเด็กต่อ ดังนั้นเรื่องชั่วๆ ที่นางทำไม่ใช่เพราะถูกข้ากระทบสักนิด...”
มันพยายามแก้ตัว
จี้ฉางหายใจลึกทีหนึ่ง ข่มความรู้สึกของตนเองลงไปอย่างรวดเร็ว
เขาเอ่ยพูดเสียงเย็น “บอกให้ตอบว่าชื่ออะไร คนที่ไหน และตายยังไง ไม่ได้บอกให้เจ้าแก้ตัว”
ผีดื้อรั้นหมดคำพูด มันแอบมองเหยียนหลัวหวังทีหนึ่ง เมื่อก้มหน้าลงมันก็ปิดซ่อนความโกรธแค้นและเจ็บใจในตาของมัน
“ข้าแซ่จี้ มีนามว่าจี้โฉว”
พญายม “......”
เธอเหล่ไปทางจี้ฉางทีหนึ่ง สายตานี้ราวกับกำลังพูดว่า ‘เจ้าเองก็แซ่จี้ เห็นจุดจบของคนที่ปล่อยวางไม่ได้หรือยัง’
จี้ฉาง “......”
จี้โฉวพูดต่อ “ข้าเป็นคนหนันอันจากเมืองหง เมื่อข้าตายมีอายุเพียงยี่สิบแปด...”
“ส่วนข้าตายได้อย่างไร” นัยน์ตาผีดื้อรั้นเผยความแค้นออกมา “ข้าถูกกรีดแร่จนตาย”
“เดิมทีข้าเป็นเพียงบัณฑิตน้อยๆ จู่ๆ ข้าก็ถูกผู้ว่าเมืองมองเห็น และช่วยแนะนำขึ้นไป...”
ผีดื้อรั้นคิดว่าตระกูลของตนจะโชคดี แต่โอกาสหายากเบบนี้กลับมาตกที่เขา
เขาตามผู้ว่าเมืองไปที่เมืองหลวง ผู้ว่าเมืองสั่งจวนให้เขา และค่อยๆ เขาย้ายไปตามผู้ว่าทั้งครอบครัว หนำซ้ำผู้ว่ายังให้บ้านเขา เพื่อจะค่อยๆ อุ้มชูเขา
“ข้าทำจนได้เป็นนายอำเภอ และพลิกตัวทั้งตระกูล!”
“ข้ารู้สึกขอบคุณผู้ว่าท่านนั้นมาก ยอมทำทุกอย่างเพื่อเขาไม่ว่าจะลำบากเพียงไหน”
“เขาให้ข้าทำอะไรข้าก็ทำ ต่อให้รับความผิดแทนข้ายังไม่เกี่ยง”
แต่โลกนี้มันมีเรื่องดีที่ได้มาโดยที่ไม่ต้องสูญเสียที่ไหนกัน
มีแต่กับดักเท่านั้น!
วันหนึ่ง ผู้ว่าถูกเบื้องบนตรวจสอบ เขาถูกมอบภารกิจอย่างกระทันหันให้ไปกำจัดหนักฐานบางอย่างแทนผู้ว่า…
“แต่นั่นเป็นการทำลายหลักฐานที่ไหนกัน เมื่อข้าถูกจับหลักฐานยังอยู่บนมือข้าเลย และข้าเพิ่งพบว่าหลักฐานทุกอย่างที่ไม่เป็นผลดีในมือของผู้ว่าต่างเป็นหลักฐานที่ใส่ร้ายมาให้ข้าทั้งหมด”
เขาราวกับถูกฟ้าผ่า และการตอบสนองแรกของเขาคือการจะพบผู้ว่า
“ตอนนั้นช้ามิได้เปิดโปงเขา เพียงแค่ตะโกนอย่างร้อนลนว่าจะเจอเขา”