ตอนที่ 1737 บทของจี้ฉาง 23

ที่ตำหนักพญายม

ผีสวมรอยคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง และพยายามแก้ตัวไม่หยุด “ข้าไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายอะไรเลยนะ ท่านพญายม ขอให้ข้าได้ไปเกิดใหม่เถอะนะ”

“ข้าก็ไม่ได้อยากกลายเป็นผีร้ายหรอก แต่ถ้าไม่เป็นผีร้าย ข้าก็ต้องสูญสลายไป ข้าไม่อยากตายนี่นา”

“ถ้ามีโอกาสได้ไปเกิดใหม่ ใครจะไม่อยากไปล่ะ?”

“ท่านพญายมเป็นคนยุติธรรมต้องเข้าใจข้าใช่ไหม?”

เพียะ!

เสียงตบไม้ปลุกสติดังขึ้น ผีสวมรอยตกใจ แต่พอเงยหน้าขึ้นดูกลับพบว่าผู้พิพากษาเป็นคนที่ตบไม้ปลุกสติ

จี้ฉางก็รู้สึกผิดเล็กน้อย เลยหันไปมองพญายม

ให้เขาตบจริงๆ เหรอ?

พอเขาตบไปจริงๆ เธอคงไม่คิดว่าเขาล้ำเส้นใช่ไหม?

พญายมไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา “ต่อ”

จี้ฉางจึงถามต่อว่า “วิญญาณเบื้องล่าง เจ้าชื่ออะไร นามสกุลอะไร เป็นคนที่ไหน ตายเพราะเหตุใด!”

ผีสวมรอย “ท่านพญายม…”

เพียะ!

จี้ฉางตบไม้ปลุกสติอีกครั้ง ดูท่าจะสนุกกับมัน

พญายมเงยหน้าขึ้นมองเขาเล็กน้อย ริมฝีปากของเธอเผยให้เห็นรอยยิ้มบางๆ

ดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มเข้าใจแล้ว อุปนิสัยวัยเยาว์เริ่มเผยออกมาให้เห็นบ้างแล้ว

ตอนที่เขาตายไปก็อยู่ในวัยหนุ่มที่กำลังรุ่งโรจน์อยู่แล้ว ก็สมควรเป็นแบบนี้แหละ

พญายมหลุบตามองตำราในมือของตัวเองอย่างใจเย็น

ผีสวมรอยจึงจำต้องยอมตอบ “ข้าชื่อหูเม่า…”

จี้ฉางเลิกคิ้ว ชื่อช่างเหมาะสมกับเขาจริงๆ

ผีสวมรอยพูดต่อ “ข้าเป็นชาวเมืองหยาง ตอนที่ตาย อายุแค่ 20 ปีเท่านั้น…”

“ตายยังไงน่ะเหรอ เรื่องมันน่าอายหน่อย ข้าถูก...จนตายโดยผู้ชายสิบคน…”

จี้ฉางสะดุ้งจนพู่กันพิพากษาในมือแทบจะหล่นลงมา

ความกระอักกระอ่วนที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้เขาหันไปมองพญายมโดยอัตโนมัติ แต่พอรู้สึกว่ามันไม่เหมาะสมก็รีบหลบสายตากลับทันที

พญายมกลับดูสงบนิ่งและกล่าวตำหนิว่า “ใจเย็นหน่อย โลกนี้กว้างใหญ่ อะไรแปลกๆ ก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น นี่ก็แค่…”

จี้ฉาง “เข้าใจแล้วครับ…ท่านพญายม”

เธอปรายตามองผีสวมรอย

จี้ฉางจึงรู้สึกประหลาดใจ ทำไมเธอถึงดูเหมือนจะสนใจเรื่องนี้มาก ยังทำท่าหูผึ่งฟังอยู่ด้วย?

จี้ฉางกระแอม “เล่าต่อ”

ผีสวมรอยเล่าต่อว่า “ตามที่ท่านเห็น ข้ากับฟางจือเมิ่งไม่ต่างกันมาก...ข้าชอบสวมรอยเป็นคนอื่น”

“ในยุคสมัยของข้า ตอนนั้นยังไม่มีอินเทอร์เน็ตเลย”

ไม่มีแสงสีมากมายเหมือนตอนนี้ และไม่มีอะไรสนุกๆ ให้เล่นมากมาย