ตอนที่ 1738 บทของจี้ฉาง 24

“นี่มันสนุกมากหรือ?” จี้ฉางถามอย่างเย็นชา

ผีสวมรอยเบะปาก “ก็สนุกสิ งานทุกวันมันน่าเบื่อจะตาย”

แถมพอสวมรอยเป็นหญิงสาวคนงาน ก็ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรที่พูดไป

ความรู้สึกที่ได้แอบอยู่ในเงามืดแล้วเล่นสนุกกับคนอื่นมันดีจริงๆ วิญญาณสวมรอยคิดเช่นนั้น

ดังนั้นเขาจึงรู้สึกคันไม้คันมือ นอกจากสวมรอยเป็นหญิงสาวคนงานคนนั้นแล้ว ต่อมาเขายังสวมรอยเป็นหญิงสาวคนงานคนอื่นๆ ด้วย

“แล้วสุดท้ายก็ถูกจับได้สินะ?” จี้ฉางถามอย่างรังเกียจ

ผีสวมรอย “ตอนแรกก็ถูกจับได้…”

พวกผู้ชายคิดว่าตัวเองได้คบกับหญิงสาวคนนั้นแล้ว ถึงขั้นแอบพยายามจะจับมือเธอตอนทำงาน

ปรากฏว่าหญิงสาวกลับตบหน้าพวกเขาเข้าให้

พวกผู้ชายโกรธจัดบอกว่า เธอไม่ใช่แฟนของฉันเหรอ จับมือนิดหน่อยถึงกับว่าเป็นพวกโรคจิตเลยเหรอ

คำพูดนี้เหมือนจุดชนวนให้ผู้ชายคนอื่นๆ พากันถามหญิงสาวว่า เธอไม่ใช่แฟนของฉันเหรอ? เธอมีแฟนกี่คนกันแน่!

เรื่องนี้จึงบานปลายขึ้นมา

“ข้าว่ามันตลกมากเลยนะ เห็นหญิงสาวคนนั้นหน้าแดงก่ำและพยายามแก้ตัว พวกท่านไม่รู้หรอกว่ามันขำแค่ไหน ฮ่าๆ!”

“ตอนแรกไม่มีใครเชื่อเธอเลย เธอแทบจะร้องไห้!”

ใครจะไปคิดว่าคนที่สวมรอยเธอเป็นผู้ชายล่ะ?

แล้วยังนั่งอยู่ข้างๆ เธออีก!

“แต่สุดท้ายเรื่องก็ไปถึงสถานีตำรวจ…”

ในยุคนั้น การทำตัวอันธพาลต้องถูกจับกุม

หญิงสาวคนนั้นจึงถูกจับไป ส่วนผีสวมรอยก็เพิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้มันบานปลายใหญ่โตแล้ว

โชคดีที่พวกเขาไม่รู้ว่าเขาเป็นคนสวมรอย ตั้งแต่วันนั้นเขาจึงเริ่มก้มหน้าทำตัวเงียบๆ ไม่ให้เป็นที่สังเกต…

“แต่สุดท้ายก็ถูกจับได้อยู่ดี” ผีสวมรอยบ่น “พวกเขานำจดหมายทั้งหมดไปให้สถานีตำรวจ และสุดท้ายก็เปรียบเทียบจนรู้ว่าเป็นข้า”

แม้ว่าเรื่องนี้จะบานปลายใหญ่โต เขาถูกจับกุมอยู่หลายวัน พอออกมาก็ถูกซ้อมอีก แต่ในยุคนั้นผู้คนยังไม่เข้าใจเรื่องการฟ้องร้องหรือสิทธิในชื่อเสียงอะไรพวกนี้หรอก

เขาย้ายไปทำงานที่โรงงานอื่น เขียนใบรับรองสัญญา และหาคนค้ำประกันให้

“ข้าก็ยังทำงานต่อไปอยู่ดี” ผีสวมรอยเอ่ย “ตอนนั้นข้าภูมิใจมาก คิดว่าพวกเขารู้ว่าเป็นข้าสวมรอยแล้วยังไง”

“หญิงสาวคนนั้นก็มาด่าข้า แต่ข้าก็ปล่อยให้เธอด่าไป!”

ผีสวมรอยไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนทนพฤติกรรมไร้ยางอายของเขาไม่ไหว

สาเหตุหลักคือหญิงสาวคนงานถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรม และตอนที่เธอร้องไห้ก็ยิ่งดูน่าสงสารมาก

สุดท้ายหญิงสาวก็ได้พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีอิทธิพลมาก

“อีกฝ่ายเก่งจริงๆ ไม่รู้ไปหาพวกโรคจิตสิบคนมาจากไหน!”

พอเล่าถึงตรงนี้ สีหน้าของผีสวมรอยก็เปลี่ยนไปทันที

“สมัยนั้นทุกคนก็ใช้ชีวิตกันปกติ ทำไมถึงมีคนประหลาดขนาดนี้ล่ะ? ผู้ชายก็ชอบผู้หญิง ผู้หญิงก็ชอบผู้ชาย แต่นี่ไม่ใช่!”

ผีสวมรอยถูกจับมัดไว้

อีกฝ่ายมีกันสิบคน เขาจะหนีไปไหนได้

เขาตายอย่างทรมานและน่าอัปยศ

“ข้าก็แค่ชอบสวมรอยเป็นหญิงสาวคนงาน แต่ข้าไม่ได้อยากเป็นผู้หญิงจริงๆ!” ผีสวมรอยน้ำตาคลอตาแดงก่ำ "แต่พวกเขากลับปฏิบัติกับข้าเหมือนข้าเป็นผู้หญิงจริงๆ!"

ความรุนแรงมันมากเกินไป เขาได้รับบาดเจ็บ หายใจไม่ออก...จนตายไปในที่สุด

จี้ฉาง “…”