ตอนที่ 1768 ดวงจันทร์ลับขอบฟ้าและฝุ่นดาว 2

คุณท่านซูอุทาน “ผมพูดผิดตรงไหน คุณน่ะคิดมากไปเอง”

นายหญิงซูมองค้อนให้เขาทีหนึ่งก่อนจะลุกเดินหนีไป

คุณท่านซูรีบตามไป เพราะเขารู้ว่าวันนี้นายหญิงซูกังวลใจมากจริงๆ

เขารู้ดีว่าเขาพูดไม่เก่ง อยากจะปลอบใจเธอ แต่คำปลอบนั้นดูเหมือนจะสื่อออกมาได้ไม่ดีพอ

“ซือเสวี่ย!” เขาดึงเธอเข้ามาพลางตบหลังเบาๆ อย่างปลอบโยน “พอเถอะๆ อย่าโกรธเลย”

เขาหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดออกมาอย่างเงอะงะว่า “ถ้าคุณโกรธจนป่วยขึ้นมา ผมคงปวดใจแย่”

นายหญิงซูอดที่จะขำไม่ได้ เพราะไม่ค่อยได้ยินคำพูดอ่อนโยนจากเขาแบบนี้บ่อยนัก

“อาเฉินอาการแย่จริงๆ” เธอเอ่ย

คุณท่านซูพยักหน้า “ผมจะลองไปคุยกับเขาดู”

**

ซูอีเฉินนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นชั้นล่างได้สักพัก และเปิดดูอัลบั้มรูปไปพลาง ก่อนจะลุกขึ้นเตรียมกลับเข้าห้อง

จู่ๆ ทุกอย่างก็มืดลงตรงหน้า ร่างของเขาล้มพิงกลับลงไปนั่งบนโซฟาอีกครั้งด้วยเสียงดังตึง

คุณท่านซูเดินเข้ามาเห็นภาพนั้นพอดี ใจของเขากระตุกวูบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

“เป็นอะไรไป?” เขาถามขณะเดินเข้าไปหา

ซูอีเฉินกดขมับและส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับ ลุกเร็วไปหน่อย คงความดันขึ้น”

คุณท่านซูนั่งลงข้างๆ ด้วยสีหน้าจริงจัง “แกก็อายุมากแล้วนะ พอคนแก่แล้วก็มีทั้งความดันสูง โรคหัวใจหลอดเลือดเยอะแยะ ควรหาเวลาตรวจสุขภาพบ้าง”

ซูอีเฉินยิ้ม “ไม่ต้องหรอกครับ ในบ้านเราก็มีหมอระดับผู้เชี่ยวชาญอยู่คนหนึ่ง เขายังไม่พูดอะไรเลย”

คุณท่านซูขมวดคิ้ว “ทำไมถึงพยายามเลี่ยงปัญหานี้ตลอด?”

ซูอีเฉินเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดเบาๆ ว่า “พ่อครับ ผมรู้ร่างกายตัวเองดี”

“ตอนนี้เสี่ยวเหวินก็รับภาระหน้าที่ได้แล้ว ที่บ้านก็ไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องพึ่งพาผมอีก…”

“แต่ผมอยากเจอหลิงเยว่เร็วๆ”

คุณท่านซูถอนหายใจ ไม่รู้ว่าควรจะด่าหรือปลอบดี

“แต่แกเคยคิดไหมว่าแม่แกจะเป็นห่วง ซู่เป่าก็ยังไม่กลับมาเลย ยังไงแกก็ควรรอซู่เป่ากลับมาก่อนนะ!”

ซูอีเฉินยิ้มขำ “ผมยังพอมีชีวิตอยู่ได้อีกปีครึ่งหรือไม่ก็สามถึงห้าปีแหละ ทำไมพูดเหมือนผมใกล้ตายแล้ว”

คุณท่านซูถึงกับพูดไม่ออก ทั้งที่อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่รู้ทำไมถึงพูดไม่ออก

“ก็ดูแลตัวเองด้วยแล้วกัน” เขาถอนหายใจ

ซูอีเฉินพยักหน้า หลังจากพูดคุยกันพักหนึ่ง เขาก็รู้สึกดีขึ้นมาก แล้วลุกกลับเข้าห้องไป

ห้องของเขากว้างใหญ่ ด้านหลังโซฟามีฉากกั้นซึ่งใช้เป็นห้องทำงาน

ซูอีเฉินนั่งลงที่โต๊ะ หยิบปากกาขึ้นมาเขียนจดหมายต่อ

“หลิงเยว่ วันนี้แม่ทำชิงถวน รสชาติบอกไม่ถูกว่าอร่อยหรือไม่ แต่เคี้ยวไปแล้วก็มีรสชาติแปลกๆ…”

ข้างนอกห้อง ซูอี้เซินยืนอยู่ที่ระเบียงทางเดิน เขาเอนตัวพิงราวระเบียงพร้อมกับจ้องมองผลตรวจสุขภาพในมือถือ

และยาแก้ปวดที่เขาแอบซื้อมาอย่างลับๆ

ที่จริงซูอีเฉินปิดบังคนในบ้าน เขาแอบไปตรวจสุขภาพมาแล้วครั้งหนึ่ง