ตอนที่ 1767 ดวงจันทร์ลับขอบฟ้าและฝุ่นดาว 1

นอกเหนือจากสามภพหกวิถีแล้วก็คือความเวิ้งว้างไร้สิ้นสุด

หมู่ดวงดาวที่นี่เหมือนฝุ่นละออง

เงาคนสองคนกำลังพุ่งทะยานผ่านจักรวาลดวงดาราไปอย่างรวดเร็ว ดุจสายแสงสองสายที่ตัดผ่านฟากฟ้า

ซืออี้หรานเอ่ย “ซู่เป่า อย่ารีบร้อน”

ซู่เป่ารู้สึกสับสนวุ่นวายไปหมด เธอส่ายหน้า “ไม่ทันแล้ว…”

**

คฤหาสน์ตระกูลซู

นายหญิงซูหยิบขนมชิงถวนขึ้นมาด้วยท่าทางสดใสร่าเริงแล้วกัดเข้าไปคำหนึ่ง

“รสชาติแปลกๆ นะ แต่ยิ่งกินยิ่งอร่อย”

เธอยื่นชิงถวนให้คุณท่านซูด้วยความกระตือรือร้น “ลองชิมดูสิ!”

คุณท่านซูรับไปพลางพูดไปด้วยว่า “แก่ขนาดนี้แล้ว ไม่กลัวติดฟันหรือไง?”

นายหญิงซูมองค้อนใส่เขา “ไม่กินก็เอามานี่!”

คุณท่านซูกลับยัดมันเข้าปากทั้งชิ้น และเคี้ยวไปพลางพยักหน้าไปด้วย “อร่อย อร่อย!”

นายหญิงซูทั้งขำทั้งหงุดหงิด หยิบถาดชิงถวนเตรียมจะไปเรียกคนอื่นๆ ลงมากินด้วยกัน

ซูอิ๋งเอ่อร์ที่เคยอยู่บ้านเป็นประจำ คราวนี้กลับไม่ค่อยได้อยู่บ้าน ออกไปท่องเที่ยวรอบโลกทุกวัน อ้างว่าไปตามหาไอเทพเพื่อฝึกบำเพ็ญ

ซูจื่อหลินใช้ชีวิตหลังเกษียณคล้ายกับคุณท่านซู ส่วนใหญ่จะนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา บางครั้งก็เข้าไปที่ห้องทำงานเพื่อร่างแบบจากแรงบันดาลใจที่เกิดขึ้น

ส่วนหลานๆ อย่างหานหานก็โตกันหมดแล้ว บ้างก็เรียนมหาวิทยาลัย บ้างก็ทำงาน เจ้าตัวเล็กสุดอย่างเสี่ยวเว่ยเว่ยก็กำลังเรียนอยู่ปีสองแล้ว

ซูเยว่เฟยและซูอี้เซินที่เคยยุ่งมากที่สุดก็เกษียณกลับมาอยู่บ้าน และใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุข

ซูลั่วพากู้ชีชีไปเที่ยว แทบจะลืมบ้านไปเลย

ซูจิ่นม่อยังคงทุ่มเทให้กับงานวิจัยที่เขารัก แต่ตอนนี้ข้างกายเขามี ‘คน’ ที่ชื่อเถียนเถียนอยู่เป็นเพื่อนแล้ว…

“แล้วพี่ใหญ่ของพวกแกล่ะ?” นายหญิงซูหันไปถามกลุ่มคุณท่านซูตัวน้อยที่กำลังนั่งเล่นไพ่กันอยู่

ซูเยว่เฟยตอบว่า “น่าจะอยู่ในห้องนะ! พี่ใหญ่ยิ่งอายุมากก็ยิ่งไม่ค่อยออกจากห้อง”

ซูจื่อหลินไม่ได้แต่งงานใหม่ ส่วนซูเยว่เฟยและซูอี้เซินก็ยึดแนวคิดครองตัวเป็นโสด เพราะไม่ว่าจะเป็นเรื่องครอบครัวหรือการสืบทอดตระกูลก็ไม่ใช่หน้าที่ที่พวกเขาต้องแบกรับจึงใช้ชีวิตตามใจชอบได้อย่างเต็มที่

ซูอิ๋งเอ่อร์น่าจะเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้ฝึกบำเพ็ญรุ่นแรกของโลกมนุษย์ ถึงแม้คนในสังคมเมืองทั่วไปจะยังไม่รู้ว่ามีผู้ฝึกบำเพ็ญอยู่จริง แต่เขากลับดูหนุ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างเห็นได้ชัด

กลับกัน คนแก่สองคนในบ้านยิ่งอายุมากกลับยิ่งดูสดใสขึ้นทุกวัน

“อาเฉิน?” นายหญิงซูเคาะประตู

ไม่นานนัก ประตูก็ถูกเปิดออก ซูอีเฉินก้าวออกมา

เพราะได้กินยาชะลอวัย เขาที่เป็นพี่ใหญ่ที่สุดในบรรดาพี่น้อง แต่กลับเป็นคนที่ดูหนุ่มที่สุดรองจากซูอิ๋งเอ่อร์

“แม่ มีอะไรเหรอครับ?” เขาถาม

นายหญิงซูยื่นถาดให้ “ทำชิงถวนไว้นิดหน่อย เอามาให้กิน”

ซูอีเฉินรับถาดไปแล้วตอบ “ครับ”

นายหญิงซูอดบ่นไม่ได้ “ไม่มีอะไรก็ออกมานั่งข้างล่างบ้างก็ดี อยู่แต่ในห้องทั้งวันทำอะไร”