ตอนที่ 1792 ดวงจันทร์ลับขอบฟ้าและฝุ่นดาว 26

เหยาหลิงเยว่ได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์ดุของตัวเองกลับมาเลยเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นถูซานฉานอุ้มช่อดอกไม้สีสันสดใสกลับมา

"ไปซนที่ไหนมาอีกล่ะ!" เหยาหลิงเยว่ถาม

ถูซานฉานยัดช่อดอกไม้ใหญ่ลงในอ้อมแขนของเธอพลางตอบว่า "ฉันออกไปขี่รถตะลอนเที่ยวมานิดหน่อยน่ะ!"

เหยาหลิงเยว่หัวเราะออกมา เธอเข้าใจดี เพราะเมื่อก่อนตอนที่อาเฉินไม่อยู่ เธอก็ชอบออกไปขี่มอเตอร์ไซค์ดุเล่นเหมือนกัน!

เหยาหรูอี้รีบวิ่งเข้ามา และจูงนกเก้าเศียรไปดูแลเหมือนกับที่เคยทำเป็นประจำ

เหยาหลิงเยว่วิ่งเข้าไปในลานบ้านพลางโชว์ดอกไม้ให้ซูอีเฉินดู "ดูสิ! สวยไหม?"

ซูอีเฉินลูบหัวเธอแล้วยิ้ม "สวยมาก!"

ถูซานฉานพูดขึ้น "หิวจะตายอยู่แล้ว ฉันอยากกินข้าว!"

ท่านบรรพบุรุษที่กำลังนั่งเสียบเนื้อย่างกับลูกหลานอยู่ได้ยินอย่างนั้นก็พูดขึ้นว่า "คืนนี้มีเนื้อย่าง"

ดวงตาของถูซานฉานเป็นประกายทันที

เธอนั่งลง และคอยช่วยเสียบเนื้อย่าง

ท่านบรรพบุรุษเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง และสังเกตเห็นว่าถูซานฉานไม่มีตบะหลงเหลืออยู่เลย ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเธอเป็นจิ้งจอกเก้าหางในร่างวิญญาณสัตว์

จิ้งจอกเก้าหางแห่งยุคโบราณเชียวหรือ!

สัตว์เทวะ สัตว์ปีศาจและสัตว์โบราณเหล่านี้ แม้จะตายไปแล้วก็แทบไม่มีใครหาตัวเจอได้

การที่ 'ลุงเขย' ที่เพิ่งมาใหม่สามารถควบคุมและพามาได้ก็แสดงว่าเขาไม่ได้อ่อนแออย่างที่คิด!

ท่านบรรพบุรุษพึมพำเบาๆ ว่า "เห็นหรือยัง? เขาคนนี้ซ่อนความแข็งแกร่งไว้ลึกมาก!"

เหยาจี๋เสียงและคนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจัง

คนที่เข้าตาย่าทวดย่อมต้องไม่ใช่คนธรรมดา!

ถึงจะดูเหมือนธรรมดา แต่นั่นก็เพราะเขาแค่ปิดบังพลังเอาไว้!

ซูอีเฉินไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกเข้าใจผิดว่าเป็น 'ยอดฝีมือที่ซ่อนพลังลึกสุดขั้ว'

และเมื่อเขาหยิบเครื่องปรุงต่างๆ ออกมาจากแหวน แล้วลงมือย่างเนื้อด้วยฝีมือตัวเองจนส่งกลิ่นหอมไปทั่ว พวกเหยาจี๋เสียงก็ยิ่งเชื่อมั่นในความคิดนี้

ทุกคนในลานบ้านเล็กๆ กำลังนั่งกินเนื้อย่างอย่างเพลิดเพลิน แต่จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"มีใครอยู่ไหม?"

ถูซานฉานเบิกตากว้าง

อะไรกัน! นี่ยังรอดมาได้อีกเหรอ?

เธอหันไปมองประตูด้วยความไม่เชื่อ

ซูอีเฉินสังเกตเห็นเลยถามว่า "เธอรู้จักเหรอ?"

ถูซานฉานกลืนเนื้อย่างลงไปก่อนจะตอบว่า "วันนี้ฉันเจอเหยียนปู๋อ้าวระหว่างเที่ยวเล่น"

เธอเล่าเหตุการณ์ของวันนี้ให้ทุกคนฟังจนทำเอาทุกคนรู้สึกประหลาดใจ

"เจ้าคนนี้ดวงดีจริงๆ!" เหยาจี๋เสียงอุทาน "โดนพวกงูดอกไม้ไล่ล่าแล้วยังรอดมาได้!"

เหยาหลิงเยว่ใช้จิตเทพตรวจดู และพบว่าเหยียนปู๋อ้าวนอน 'สลบ' อยู่ข้างนอก

ผีจะสลบได้ยังไง?

นี่มันเล่นละครเกินไปแล้ว

เธอเตรียมจะเรียกคนมาไล่เขาออกไป

ซูอีเฉินหยุดเธอไว้ "คุณรู้ไหมว่าทำไมพวกซู่เป่าถึงยอมปล่อยให้เขาเข้ามา?"

เหยาหลิงเยว่ส่ายหน้าตามตรง

ซูอีเฉินยิ้มเล็กน้อย "ถ้าเขารอดมาได้จริงๆ เขาก็จะกลายเป็นกระสอบทรายของผมไงล่ะ"

**

เหยียนปู๋อ้าว 'สลบ' ไป แต่หูของเขายังคงฟังความเคลื่อนไหวรอบๆ อยู่ตลอดเวลา!

เขาตั้งใจเลือกที่จะมาลานบ้านนี้!