ตอนที่ 1793 ดวงจันทร์ลับขอบฟ้าและฝุ่นดาว 27

พอเห็นท่าทางเหยียนปู๋อ้าวที่โดนแกล้งอย่างน่าขัน เหยาหลิงเยว่ก็หัวเราะออกมาอย่างเต็มที่จนเห็นฟันขาวของเธอโผล่ออกมา

แต่เมื่อเห็นคนในเผ่าเดินเข้ามา เธอก็รีบปรับสีหน้าให้ดูเคร่งขรึม และดูเย็นชาขึ้นทันที

ซูอีเฉินยิ้มมุมปากเล็กน้อย ที่แท้เธอก็อยู่ที่นี่มานานจนเริ่มรู้จัก 'รักษาหน้าตา' ของตัวเองแล้ว

เมื่อตอนอยู่ในโลกมนุษย์ เธอไม่ต้องปิดบังและไม่ต้องรับผิดชอบใดๆ

อยากหัวเราะก็หัวเราะ อยากร้องไห้ก็ร้อง

แต่ที่นี่ เธอกลายเป็นจอมขมังเวทที่มีหน้าที่รับผิดชอบ จึงต้องใส่ใจภาพลักษณ์ของตัวเองมากขึ้น

ซูอีเฉินบอกกับตัวเองว่า เขาต้องพยายามให้มากขึ้นแล้ว!

**

ซูอีเฉินถนัดเรื่องการค้าขาย แต่ไม่ค่อยเชี่ยวชาญด้านการฝึกบำเพ็ญมากนัก

แม้ว่าการกินจะช่วยสามารถช่วยฝึกบำเพ็ญได้ แต่ซู่เป่าบอกว่าพลังที่มาจากการต่อสู้จริงเท่านั้นถึงจะแข็งแกร่งที่สุด

และแล้วโลกที่มีเพียงเหยียนปู๋อ้าวคนเดียวที่บาดเจ็บก็เกิดขึ้น

หลังจากเหยียนปู๋อ้าวกินอิ่ม เขาก็สลบไปอย่างงงๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเหยียนปู๋อ้าวค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่ท่ามกลางพงหญ้าที่สูงท่วมหัว!

ข้างๆ เขามีเด็กหนุ่มอยู่คนหนึ่ง ใบหน้าของเด็กหนุ่มมีลวดลายสีแดงเข้มวาดอยู่ และเขาก็กำลังกำอาวุธในมือแน่น

“ฉัน…อยู่ที่ไหน?” เขาถามอย่างงุนงง

เหยาจี๋เสียงยกนิ้วขึ้นทำเสียงชู่ว "มาแล้ว!"

เหยียนปู๋อ้าว “???”

ทันใดนั้นก็มีเสียงหญ้าแหวกออก และปรากฏร่างของสิ่งมีชีวิตที่มีปากเหมือนนกและใบหน้าคล้ายมนุษย์ปรากฏขึ้นตรงหน้า

คอมันยาวอย่างน้อยหนึ่งเมตร มีกรงเล็บแหลมคมสี่ข้างที่พุ่งเข้ามาอย่างดาบแหลมมุ่งตรงไปที่ทั้งสองคน

เหยาจี๋เสียงกระโดดพรวดขึ้นมา แล้ววิ่งหนีทันที!

เหยียนปู๋อ้าว “!!!”

เขารีบวิ่งตามเหยาจี๋เสียงไป แล้วก็พบว่ามีผู้คนแต่งตัวคล้ายๆ กันมากมายกำลังวิ่งไล่โจมตีสัตว์ปีศาจอยู่

เหมือนกับกลุ่มคนเถื่อนที่กำลังล่าช้างแมมมอธ!

เหยียนปู๋อ้าวอดกลอกตาไม่ได้ จากนั้นก็ได้ยินเหยาจี๋เสียงพูดขึ้นว่า “เมื่อคืนเจ้ากินอาหารของพวกเราจนหมด! เพราะงั้นวันนี้ต้องออกมาล่าด้วย!”

เหยียนปู๋อ้าวแทบกระอักเลือด เขานึกว่าตัวเองจะได้นอนสบายๆ สักพัก อย่างน้อยก็เป็นสัปดาห์หรือเป็นเดือน

ใครจะไปรู้ว่าตื่นมาก็ถูกลากออกมาล่าเลย

รอบๆ เต็มไปด้วยความโกลาหล เหยียนปู๋อ้าวบ่นในใจว่าพวกชนเผ่านี้ไร้ระเบียบสิ้นดี โง่เง่าอย่างที่สุด ขณะเดียวกันก็วิ่งหนีไป

ทันใดนั้น เขาก็ถูกใครบางคนขวางเอาไว้!

ถูซานฉานและซูอีเฉินล้อมเขาไว้ สายตาจ้องมาที่เขาอย่างแน่วแน่

เหยียนปู๋อ้าวเบิกตา "พวกเธอ!"

ถูซานฉานมองเขาด้วยสายตาดุดัน "หัวหน้าเริ่มก่อนเลย!"

ซูอีเฉินไม่ลังเลและพุ่งเข้าใส่เขาอย่างเงอะงะ

เหยียนปู๋อ้าวหัวเราะเยาะ "ดูท่าพวกเจ้าก็ถูกพวกชนเผ่านี้ช่วยไว้เหมือนกัน ถึงได้ออกมาล่าสัตว์เช่นนี้!"

แถมยังคิดจะฉวยโอกาสฆ่าเขางั้นหรือ?

เหยียนปู๋อ้าวอย่างเขาน่ะไม่ได้ฆ่าตายง่ายๆ หรอกนะ?

ถ้าถูซานฉานเป็นคนเข้ามาก่อน เขาอาจจะรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย

แต่กับซูอีเฉิน เขาไม่กังวลเลย!

ทั้งสองเริ่มต่อสู้กัน

รอบๆ นั้น เหยาจี๋เสียงและคนอื่นๆ นั่งอยู่บนเนินดินสูง มีใบไม้ห่อคลุมตัว ในมือชูหญ้าเขียวขึ้นพลางส่งเสียงเชียร์อย่างตื่นเต้น

เหยียนปู๋อ้าวรู้สึกว่าเสียงรอบข้างฟังดูแปลกๆ แต่เมื่อมองไปรอบๆ ก็เห็นเพียงพงหญ้าสูงท่วมหัว จึงกลับมาตั้งใจสู้กับซูอีเฉินต่อ

บางทีเสียงเหล่านั้นอาจเป็นเสียงจากการล่าสัตว์ก็ได้?

ดีแล้วล่ะ เพราะเขาไม่อยากเผชิญหน้ากับสัตว์ปีศาจพวกนั้น ซูอีเฉินดูจะง่ายกว่าเยอะ!

“ฟันหัวมัน!” ถูซานฉานตะโกนเสียงดัง

สายตาของซูอีเฉินแวบคมกริบ เขายกมือขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วฟันตรงไปที่คอของเหยียนปู๋อ้าวด้วยฝ่ามือ!

ทันใดนั้น หัวของเหยียนปู๋อ้าวก็ปลิวลอยขึ้นไปในอากาศ

เหยาจี๋เสียงและพวกเห็นหัวของเหยียนปู๋อ้าวปลิวขึ้นไปในอากาศก็ยิ่งตื่นเต้น พวกเขาพากันโบกธงเชียร์และส่งเสียงโห่ร้องอย่างสนุกสนาน

เหยาหลิงเยว่ยืนอยู่ข้างหลังพวกเขา เธอจ้องมองไปทางซูอีเฉินอย่างไม่ละสายตา พร้อมเตรียมตัวจะเข้าช่วยทันทีหากจำเป็น

แต่ไม่คาดคิดว่าซูอีเฉินกลับฟันหัวของเหยียนปู๋อ้าวจนปลิวไป!

เธอยิ้มออกมาทันทีแล้วพูดเสียงดังว่า "ดูสิ! นี่สามีของข้าเอง!"

บรรพบุรุษมองไปทางเธอแล้วยิ้ม “ใช่แล้ว สามีของจอมขมังเวทนี่ช่างเก่งกาจจริงๆ!”

พวกจี๋เสียงกับหรูอี้พยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ถูกต้อง!”

พี่ซูอีเฉินนี่แหละคือยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่!

ซูอีเฉินมองมือตัวเองแล้วพูดเบาๆ

“ยังไม่คล่องเท่าไหร่…”