ตอนที่ 201 หนูโตมาด้วยการกินมังสวิรัติ

นอกห้อง หญิงสาวสวมชุดแต่งงานสีแดงคนหนึ่งกำลังโน้มตัวลงมา ราวกับจะแอบมองอย่างเงียบๆ...

ซูจื่อซีชะโงกศีรษะออกไป เจอกับใบหน้าของเธอพอดี

“…”

ลมหายใจของเขาชะงักทีหนึ่ง กระเด้งตัวขึ้นมาอย่างแรง จากนั้นก็พบว่านี่คือความฝัน!

ซูจื่อซีกลัวเป็นอย่างมาก

ตอนนี้เขาอยู่ในความมืด ไฟนอกทางเดินสลัวๆ ราวกับมีเสียงสวบสาบดึงขึ้นมา

ซูจื่อซีถึงขั้นแยกไม่ออกว่าตอนนี้อยู่ในความฝันหรือความเป็นจริง!

ไม่ว่าใครหากฝันติดต่อกันหลายครั้ง ฝันซ้อนฝัน ไม่ว่าใครก็ยากจะมีสติอย่างแน่นอน ซูจื่อซีทนไม่ไหวแล้ว

เขากัดฟัน แต่ไม่ได้ลุกขึ้นไปเปิดไฟแล้วชะโงกศีรษะออกไปอย่างในฝันแบบนั้น แต่กลับหยิบโทรศัพท์บนหัวเตียงแล้วโทรออกไปสายหนึ่ง...

ซู่เป่ากำลังหลับฝันหวาน ทันใดนั้นโทรศัพท์ในนาฬิกาก็ดังขึ้น เธอลืมตาตื่นอย่างสะลืมสะลือ

“ฮัลโหล...ใครน่ะ”

ซู่เป่าไม่มีเบอร์โทรของซูจื่อซี เธอขยี้ตาอย่างน่ารัก

ได้ยินเพียงเสียงของซูจื่อซีในสายแว่วมา “เธอ...เธอมาที่ห้องฉันหน่อยได้ไหม”

ซู่เป่า “อืม”

เธอค่อยๆ ตื่นตัว ฟังออกว่าเหมือนเป็นเสียงของพี่จื่อซี

เจ้าเด็กน้อยรีบปีนลงจากเตียง พลางพูดขึ้นว่า “มาแล้ว หนูจะไปเดี๋ยวนี้! หนูออกจากห้องแล้ว หนูเดินมาถึงทางเดินแล้ว...”

“หนูมาถึงแล้ว หนูจะถึงหน้าประตูห้องพี่แล้ว...”

ซูจื่อซีฟังโทรศัพท์อย่างใจลอย

ซู่เป่าถูกทำให้ตื่นแต่ไม่นึกเลยว่าจะไม่โกรธ น้ำเสียงนุ่มนิ่ม ราวกับกลัวว่าเขาจะกลัว มิหนำซ้ำยังถือโทรศัพท์พูดพลางเดินไปด้วยตลอดทาง

ในสายเสียงของเธอนุ่มนิ่ม ไม่นานนอกทางเดินก็มีเสียงของเธอดังขึ้นมาพร้อมกัน ต่อมามีเสียงแป๊ก ไฟถูกเปิด

ซูจื่อซีหลับตาอย่างแรง ใช้มือปิดตาเอาไว้ ในชั่วพริบตาก็เห็นเจ้าเด็กน้อยคนหนึ่งพุ่งเข้ามาทางเขา

เธอวิ่งมาอย่างรวดเร็ว ปีนขึ้นมาบนเตียงอย่างรวดเร็ว นั่งอยู่ข้างเขา “พี่คะ พี่ฝันร้ายอีกแล้วใช่ไหม”

ซูจื่อซีไม่พูดไปชั่วครู่

ซู่เป่ายื่นมือไปตบหลังของเขา “ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัวนะ!”

ซูจื่อซีเม้มปาก พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เธอไม่คิดว่ามันน่าขำมากๆ เหรอ”

ซู่เป่า “ห๊ะ ไม่น่าขำนะเลยนะ พี่เพิ่งจะอายุแค่เจ็ดขวบเอง เจ็ดขวบรู้จักกลัวจะเป็นอะไรไป ฉี่รดที่นอนก็เป็นเรื่องปกติ”

ซูจื่อซี “…”

ขอบคุณนะ ปลอบได้ดีมากเลย แต่ครั้งหน้าไม่ต้องปลอบจะดีกว่า

ซูจื่อซีเอนตัวนอนลงอย่างเงียบๆ หันข้างเบือนหน้าเข้ากำแพง ทำท่าทีเหมือนไม่อยากสนใจเธออย่างนั้น

แต่ซู่เป่าตบหลังของเขาอยู่ แต่เขากลับไม่มีการปฏิเสธใดๆ อีก

ซู่เป่าเองก็ไม่คิดอะไรมากมาย เธอนอนคว่ำลงข้างๆ และหาวทีหนึ่ง ชั่ววินาทีเดียวก็ผล็อยหลับไปเลย

ซูจื่อซี “…”

ผล็อยหลับไปทั้งแบบนี้เลยเหรอ

ไม่...ไม่ตบหลังเขาแล้วเหรอ

บางทีช่วงเวลาดึกดื่นเที่ยงคืนคนเรามักจะอ่อนแอ ซูจื่อซีพลิกตัวอย่างระวัง เม้มปากพลางมองเจ้าเด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้า

ใบหน้ากลมป๊อก จมูกสีชมพู ใบหน้าสีชมพูและปากสีชมพู ราวกับไม่ว่าตรงไหนก็เป็นสีชมพูไปหมด อันที่จริงหน้าตาก็น่ารักจริงๆ

ตอนนอนยังเอามือรองเอาไว้ใต้ใบหน้า ท่าทางไม่เป็นพิษเป็นภัย สำหรับเขาดูน่าไว้วางใจเป็นอย่างมาก

ซูจื่อซีบ่นพึมพำเสียงหนึ่ง แต่ก็หลับตาไปเช่นกัน

ซู่เป่าอยู่ข้างกาย เขาไม่เคยมีความสงบในใจมาก่อน พอหลับก็รู้สึกไร้ความกังวล

เช้าวันต่อมา

ซูจื่อซีตื่นขึ้นก่อน สุดท้ายก็เห็นซู่เป่าเบือนหน้านอนหลับอย่างสนิท ปรากฏอยู่ในท่าทางกางแขนกางขา และเท้าน้อยๆ ยังพาดอยู่บนคอของเขาอีกด้วย

เขาขมวดคิ้ว เขี่ยเท้าของเธออย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็ผละเท้าของเธอออก

แต่ไม่นึกว่าซู่เป่าจะไม่มีทีท่าว่าจะถูกทำให้ตื่นเลยแม้แต่น้อย และพาดเท้าขึ้นมาอีก

ซูจื่อซี “…”

เขายกเท้าของเธอออกอีกครั้ง

ซู่เป่าที่กำลังนอนหลับฝันเหมือนจะโกรธ เท้าน้อยๆ ออกแรงแล้วพาดไปบนคอของซูจื่อซีอย่างแรง

ในชั่วครู่ซูจื่อซีรู้สึกราวกับตัวเองถูกช้างเตะเข้าทีหนึ่งอย่างนั้น ดวงตาถลึงออกมา “บ้าเอ้ย...”

ซู่เป่าตื่นขึ้นมาโดยพลัน ปีนขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ขยี้ตาแล้วหาวฟอดหนึ่ง “พี่ พี่เป็นอะไรเหรอ”

ซูจื่อซีถลึงตา “เธอโตมาด้วยการกินลูกตุ้มตาชั่งหรือไง”

ก็แค่เท้าเปล่าทำไมถึงได้หนักขนาดนี้!ซู่เป่าสับสนมึนงง “ไม่ชะหน่อย ฉันโตมาด้วยการกินมังสวิรัติ”